IJsbeertoerisme verandert door klimaatverandering

Documentairemaker Tristan Bayer en een ijsbeer in Churchill.

 

Churchill is de ijsbeerhoofdstad van de wereld. Aan het einde van het jaar verzamelen de roofdieren zich hier om te wachten tot de Hudson-baai dicht vriest. Dan gaan ze het ijs op om te jagen op hun favoriete maal; zeehonden. Ze wachten bij een luchtgat in het ijs en slaan letterlijk toe als een zeehond opduikt.

Toendrabuggies

De afgelopen jaren is Churchill uitgegroeid tot dé plek om wilde ijsberen te zien. In kolossale toendrabuggies of zelfs in een rijdende lodge kun je deze dieren bekijken. In oktober begint het 'ijsbeerseizoen', maar dit jaar komen de beren pas later aangewandeld. Met grote consequenties.

Het Wereld Natuur Fonds (WNF) probeert al jaren aandacht te vragen voor het probleem van de ijsberen. De natuurorganisatie meet in en rond Churchill al dertig jaar het gewicht en de nakomelingen van de ijsberen. Het gewicht is gemiddeld met 20 procent verminderd. ''De jachtfase wordt korter, de hongerperiode langer,'' aldus WNF-deskundige Stefan Ziegler.

Grote gevolgen

Mede hierdoor krijgen ijsberen nog zelden drielingen, wat vroeger geregeld voor kwam. Maar als de moeder niet meer zo veel te eten heeft, krijgt ze niet meer zoveel eicellen. De dieren moeten zich noodgedwongen aanpassen. Recent was documentairemaker Tristan Bayer in Churchill. Ook hij merkte dat de ijsberen steeds later opduiken en vaak extreem vermagerd zijn. Net als veel toeristen is hij door zijn bezoek anders gaan kijken naar dit indrukwekkende dier. En zijn immense probleem.

Verder lezen: Wereld Natuur Fonds