13 september 2011 - Onlangs was ik in Zwitserland, in het land van de Jungfrau, Eiger en Mönch. Ik deed hier onder meer ook aan canyoning. De instructeur had een GoPro-camera op zijn helm en filmde mijn ijskoude kennismaking met deze wonderlijke sport.

Ik had al veel over canyoning gehoord, van vrienden en collega's. Het is zeker geen ongevaarlijke sport en meestal resulterend in wat blauwe plekken en schrammen. Een wetsuit is een must in dit ijskoude gletsjerwater, net als een helm. De vreemde wetsuit-schoenen maken lopen niet gemakkelijker. De vele rotsen, het grind en de stroming ook niet. Maar de tocht in de vroege ochtend begon met een slik-moment: Abseilen, zo'n vijftig meter. Waardoor één deelnemer al afhaakte toen ze naar beneden keek.
En eerlijk is eerlijk, het is even wennen. Klimmen en klauteren, glijden en springen. Steeds sneller, steeds hoger, steeds meer adrenaline. Totdat ik boven een rots sta van tien meter hoog. En ik mezelf toch echt tot de orde moet roepen om daadwerkelijk te springen.... Gelukkig is er elke keer het water dat je snel van alle angst af helpt. Naarmate de ochtend vordert komt langzaam de zon achter de bergen vandaan. Na afloop denk ik: dit zijn de Alpen zoals je ze moet beleven. Intens en vol overgave.
De afgelopen maanden heb ik diverse ervaringen online gezet, zoals: Oman, Madeira, Noorwegen en veel meer.