Rijst was bindmiddel bij Chinese Muur

Door: Corno van den Berg

2 juni 2010 - Bij de bouw van de beroemde Chinese Muur werd ook plakrijst en kalk gebruikt om de constructie extra stevigheid te geven. Dat hebben Chinese onderzoekers ontdekt.

Lange tijd hebben wetenschappers zich afgevraagd hoe delen van de Chinese Muur zo stevig kunnen zijn. Veel delen staan nu nog overeind. Daarnaast is het opvallend hoe weinig onkruid er tussen de stenen groeit. De onderzoekers van de Zhejiang Universiteit ontdekten dat plakrijst en kalk werd toegevoegd aan het cement. Dit gebeurde vooral bij de delen van de muur die tijdens de Ming-dynastie (meer dan 600 jaar geleden) werden gebouwd.

Rijstepap

De rijst werd tot pap vermalen en als bindmiddel gebruikt. En werd er kalk aan toegevoegd. Hierdoor sluiten de stenen bijna naadloos op elkaar aan. De door de wetenschappers onderzochte Ming-muur bestaan voornamelijk uit bakstenen. Deze (of goedgevormde stenen) vormen ook nu nog het fundament. Ze werden stevig gemetseld met het kalksteen- en rijstcement.

Daar waar helemaal geen stenen voorhanden waren werd geperste aarde gebruikt. Deze werd speciaal behandeld zodat het zo hard als steen werd. Uit eerder onderzoek werd al duidelijk dat de Chinezen bijzonder creatief waren bij de bouw van de muur, wat in totaal bijna 2000 jaar duurde. De Qin-muur was de eerste verdedigingslinie die verscheen. Hierbij werden vooral stenen gebruikt. De meeste lagen los, maar soms werden complete rotspartijen afgebroken om de stenen te gebruiken.

Chinese Muur

Slaap in een tentje op de Muur. Beklim de steilste stukken. Zoek ongerestaureerde delen van de Muur. En zoek de zandmuren in de Gobi.

» verder

Klei en twijgen

Ook werd een deel van de muur gemaakt met een verplaatsbare bekisting van hout. Daarin legden de werkers een laag zand van ongeveer 10 centimeter, die ze vervolgens met hun voeten stevig aandrukten. Waarna de volgende laag volgde. Daarna haalden ze de bekisting weg om deze verderop neer te zetten. Ze smeerden het geheel af met vette klei die hard werd in de zon.

Bij de Han-muur in de Gobi-woestijn was het zand eigenlijk te fijn voor deze manier van werken. Dus werd als ondergrond twijgen van rode wilgen gebruikt. Deze werden vermengd met het zand en een beetje water, dat stevig werd aangestampt. Ook hier werd laag voor laag gebouwd, tot het zo'n zes meter hoog was. Het deel in de woestijn is beroemd vanwege de vele ruïnes.

• Bron: / Corno van den Berg
• Datum: 2 juni 2010