Win-Actie: De winnende artikelen

3 september 2012 Corno van den Berg

De Win-Actie 'Wil jij Reisjournalist worden' laat zien dat veel mensen dat vak graag willen beoefenen. Veel deelnemers vroegen om de winnende artikelen te kunnen lezen, om er iets van te kunnen leren. Via Droomplekken.nl zal ik dit soort acties blijven organiseren, want er is nog genoeg schrijftalent...

‘I don’t trust those Russian Geiger counters! Aan de andere kant van het gangpad van de minibus opent de New Yorkse bejaarde dame haar gebloemde handtas en haalt er een gloednieuwe geigerteller uit. Tsja, waaraan moet een geigerteller voldoen? En waar koop je eigenlijk zo’n ding? ‘On the internet! And you know what? They sold me a Russian model!’

Samen met 13 andere toeristen ben ik op weg naar Tsjernobyl, zo’n 130 kilometer van Kiev (Oekraïne). Onze Oekraïense gids Sergei, zelf voorzien van twee Russische geigertellers, licht het nog eens toe. De straling waaraan wij worden blootgesteld in Tsjernobyl is niet hoger dan de straling die je tot je neemt op een intercontinentale vlucht. Wel raadt hij af om mos aan te raken (zeer radioactief) of zure room aan te nemen van een van de enkele honderden locals die min of meer illegaal zijn blijven wonen in de dertig-kilometer-zone rondom de kernreactor. Bedankt voor de tips!

We stappen uit in Pripyat. De oorverdovende stilte wordt slechts onderbroken door klikkende camera’s en piepende geigertellers. Een roestig reuzenrad, bomen die overal naar binnen groeien en een haastig achtergelaten kinderschoentje zijn de stille getuigen van wat zich hier heeft afgespeeld. De Zweedse rockers en ik leggen een gehavend schoentje vast, al grappend dat wij ons laten verleiden tot ‘the obligatory shoe-shot’. Ondanks de luchtige toon maakt Pripyat indruk. De uitdrukking ‘beelden zeggen meer dan woorden’ is uitgevonden voor deze plek.

Manon Sas

 


Het enige oriëntatiepunt is het flikkerende kampvuur. Samen met de geur van een sidderende steak leidt dit mij terug naar onze campsite in het midden van de Australische ‘Red Centre’. Een fruitige Chardonnay uit de Barossa Valley zorgt voor een verfrissing na een ietwat stoffige tocht.

Als de verhalen over en weer gaan en het hout raakt op, breien we een einde aan de dag. Op advies van mijn gids besluit ik mijn tent niet te gebruiken. Ik kruip mijn slaapzak in en staar naar de hemel. Direct begrijp ik waarom James dit zei. Als het kampvuur helemaal gedoofd is, verschijnen er steeds meer sterren aan de hemel. Allerlei andere sterren dan bij ons, en door het ontbreken van kunstmatig licht in de wijde omgeving lijken het er veel meer. Het duurt niet lang of ik mag mijn eerste wens doen. Een kwartiertje later ben ik al toe aan mijn zevende wens en kan eigenlijk zo snel niets meer verzinnen.

In de verte hoor ik twee dingo’s naar elkaar huilen als wolven in de nacht. Ik kijk nog een laatste keer naar de sterrenhemel en besef dat ik voor de zoveelste keer vandaag diep onder de indruk ben; zonsopgang over The Red Centre, typisch Australische road houses, de indrukwekkende Aboriginalcultuur, zonsondergang bij Uluru, een Aussie barbecue en slapen onder de sterrenhemel. Waarom zou ik die zevende wens ook nog nodig hebben?

Melvin Mak

 


Daar sta ik dan. Een ondefinieerbare sensatie maakt zich van me meester. Wanneer ik de feiten op een rijtje zet zijn ze ronduit absurd. Ik oefen een lokroep om kamelenmelk te bemachtigen voor mijn host die verrassend veel weg heeft van Jack Sparrow. De ideale plek hiervoor blijkt zijn rotswoning te zijn in de ongerepte woestijn van Jordanië. Daar waar hij vaker staat om zijn vriend ‘de kamelenman’ te spotten.

Ik herhaal constant het vragende zinnetje waarin ik vraag om kamelenmelk, en betreed het stenen trappetje van zijn rots alias huis (of andersom het blijft mij onduidelijk). Ik verstom wanneer mijn voeten zich losmaken van de laatste trede en mijn lichaam me dwingt tot een uitermate diepe ademhaling. Het is niet alleen de absurdheid van het moment die me doet verstommen. Het is het zonlicht. Haar felheid verkleurt het zand en de ontstane roodtinten verschieten constant.

Schaduwen dansen op de rotspartijen en ik denk gezichten te herkennen. Een prachtig vergezicht wordt voor mijn neus gecreëerd en constant vernieuwd. Ik kan alleen nog maar kijken, of beter: turen. Ik haal nog eens diep adem en beleef. Verder niks. Ik stel mijn zintuigen compleet open en besef me dat dit ultiem reizen is. De lokroep schiet er bij in. Geen kamelenmelk. Toch jammer.

Andel de Haan

 

Ook meedoen aan de volgende actie?

Droomplekken.nl geeft de beste reistips, nieuwtjes voor reizigers en veel meer... Ben jij een echte reiziger? Volg ons op Facebook en Twitter zodat je niets meer mist!

 

Deel

Mijn reisagenda

Sri Lanka

Binnenkort naar:

Sri Lanka, januari Malediven, januari Wales, april

Tips voor onderweg zijn altijd welkom!