Tasmanië - Vreemde dieren in oeroude wildernis

Beschermd & Onderzoek

Hier vind je informatie over de oorspronkelijke bewoners, de Aboriginals. En hoe alle natuurgebieden zijn beschermd. Wat voor sommige dieren te laat kwam.

Aboriginals: de oorspronkelijke bewoners

De eerste Aboriginals uit Azië konden nog over de landbrug naar Tasmanië lopen. Maar na de ijstijd zo'n 10.000 jaar geleden was dit door de stijgende zeewaterspiegel niet meer mogelijk. Sindsdien heeft de cultuur van de oorspronkelijke bewoners zich anders ontwikkeld dan in Australië.

Zo heeft de uitvinding van de boemerang Tasmanië nooit bereikt, net als veel stenen gereedschappen. In het geloof is de link met de voorouders nog wel voorhanden. Dit blijkt vooral op veel culturele plaatsen op Tasmanië, waar nog steeds zowel fysieke als spirituele verbintenissen bestaan.

Overigens concluderen veel wetenschappers en antropologen dat in Tasmanië officieel geen Aboriginals meer leven. Van 1803 tot 1833 (in slechts dertig jaar tijd) werd hun aantal teruggebracht van 5.000 tot zo’n 300. Oorzaken: drank en ziektes die de kolonisten met zich mee brachten.

Een deel van de bevolking werd overgehaald om naar het 'veilige' en nabijgelegen Flinders-eiland te gaan. Waar ze vervolgens aan hun lot werden overgelaten. In slechts veertien jaar overleed het merendeel door de slechte voorzieningen.

De overlevenden, slechts 47, werden naar Oyster Cove gebracht. De houding van de kolonisten was inmiddels veranderd; ze werden niet meer als 'gevaar' gezien. Maar het was te laat. In 1876 stierf de laatste volbloed-vrouw Truganini, waardoor het bestaande ras op uitsterven stond.

Een deel van de overgebleven Aboriginals kreeg een relatie met Ierse en Engelse kolonisten. De huidige Aboriginals zijn afkomstig van dit soort huwelijken of komen uit Australië. Daarnaast zijn de negen dialecten die hier werden gesproken allemaal verloren gegaan. Hooguit enkele woordenlijsten fungeren nog als herinnering aan het verleden.

De afgelopen eeuwen is er een stevige discussie rond de term ‘ras’ ontstaan. Zo ook over de Tasmaanse Aboriginals. Ook al zijn de ‘volbloed’-Aboriginals uitgestorven, nazaten van deze voormalige bewoners worden tegenwoordig ook als Aboriginal gezien. Al is het maar om de restjes cultuur die er nog zijn bij deze mensen zeker te stellen. Volgens tellingen leven er inmiddels zo’n 15.000 mensen in Tasmanië met enige vorm van Aboriginalbloed in hun aderen.

Nationale parken en bescherming

Grote delen van Tasmanië zijn beschermd. Maar ook genoeg delen niet, waar de houtkap en verwoesting vanwege landbouw gewoon door gaat. De bossen zijn door de Unesco uitgeroepen tot World Heritage Area, waarna de overheid er Tasmanian Wilderness World Heritage Area van maakte.

De bekendste nationale parken op Tasmanië zijn:

  • Cradle Mountain – Lake St. Clair NP
    Zoals de naam al doet vermoeden ligt dit nationaal park rondom de beroemde Cradle Mountain. De (volgens velen) mooiste wandeling op Tasmanië, de Overland Track, loopt van Cradle Mountain naar Lake St.Clair. Deze is 65 kilometer lang, goed voor vijf of zes dagen hiken.  
  • Franklin-Gordon Wild Rivers NP
    Dit park is vooral bekend vanwege rivieren die hier tussen de bergen en de bossen slingeren. En dit is het vertrekpunt voor de bekende Gordon River cruise, een populaire excursie. Dit park ligt in het hart van het Unesco World Heritage Area van Tasmanië.
  • Southwest National Park
    Het Southwest National Park is het grootste nationaal park op Tasmanië. Dit park ligt in het zuidwesten van het eiland en is een ruig gebied met talloze rivieren, bergen en loofbossen. In een decor van indrukkwekende bergketens als Saw Back, Anne, Western Arthur en Frankland. 
  • Mount Field National Park
    Mount Field werd de waterval Russel Falls al in 1885 een nationaal park, de omgeving van Mount Field in 1916. Het was daarmee het eerste beschermde gebied op Tasmanië. De watervallen vormen voor de meeste bezoekers dé attractie van dit natuurgebied.
  • Hartz Mountains National Park
    Wildernis tot aan het strand. Dat is een juiste omschrijving voor het Hartz Mountains National Park. Die je het beste kunt ontdekken via een 'bushwalk', zoals de Tasmaniërs het noemen.

De Tasmaanse duivel en kanker

De afgelopen jaren is het aantal Tasmaanse duivels drastisch terug gelopen. De belangrijkste reden is een bepaalde vorm van kanker die dodelijk is voor de dieren. Die ze eenvoudig aan elkaar kunnen doorgeven. Uit het meest recente onderzoek blijkt dat ze dat doen als ze elkaar liefkozend bijten ...

Inmiddels zijn diverse plannen opgezet om te voorkomen dat het dier uitsterft. Het plan is eenvoudig; enkele honderden gezonde 'duivels' moeten worden gevangen om de genetische variatie in stand te houden. Met deze dieren moet worden gefokt, waarna ze in afgeschermde gebieden en op eilanden worden uitgezet. Totdat de ziekte is uitgestorven. Maar dit is makkelijker gezegd dan gerealiseerd.

Buidelwolf: recent uitgestorven

De buidelwolf (e: Tasmanian wolf of thylacine, l: thylacinus cynocephalus) is pas recent uitgestorven. Dit dier werd ook wel liefkozend Tasmaanse tijger genoemd. Het is echter geen wolf of een tijger, maar een buideldier. De buidelwolf kwam vroeger voor in heel Australië en ook in Nieuw-Guinea. Maar hét roofdier van Australië ging ten onder aan een ander roofdier; de dingo. Aboriginals brachten hem mee en hij verdrong de buidelwolf. Omdat de dingo op Tasmanië niet voorkwam bleef daar een grote populatie bestaan.

Maar de komst van de blanken zorgde alsnog voor het uitsterven van dit dier. Nadat er een geldprijs werd uitgeloofd schoten boeren gericht. Het dier zou de schapen aanvallen. In 1936 werd het dier officieel uitgestorven verklaard. Ook al zijn er daarna nog talloze meldingen geweest, echt bewijs is nooit geleverd. In 1999 had een wetenschapper het plan om een buidelwolf te klonen vanuit oud DNA, maar het overgebleven DNA bleek niet goed genoeg.

Meer info:

Regenwoud

In het noordwesten van Tasmanië, in de regio van de Tarkine, komt het grootste gematigde regenwoud van Australië voor. Hier groeit ook één van de oudste bomen ter wereld, de Huon-conifeer. Gemiddeld worden ze zo'n 2.000 jaar, maar op Mount Read zijn exemplaren gevonden die volgens wetenschappers meer dan 10.500 jaar oud zijn.

Deel

Partners van Droomplekken.nl

Wil jij na het lezen van alle tips graag op reis? Daarom werk ik nu op Droomplekken.nl samen met de beste reisorganisaties. Kijk maar.


Personal Touch Travel reisadviseurs
Neem contact op met één van ruim 100 ervaren reisadviseurs. Je hoeft alleen maar je postcode in te vullen. En zeg maar dat je via Droomplekken.nl komt...

postcode

 

Skyscanner
Vind je ideale en goedkope vliegticket voor je volgende reis. Eenvoudig, voordelig en snel.

Meer info over partners

Deel

Tasmanië: een Droomplek.

Het eiland Tasmanië is ideaal voor wandelaars en natuurliefhebbers. Een ruig gebied met talloze nationale parken. Waar je in een decor van rivieren, bergen en bossen kunt dwalen. Het eiland ligt tussen het vasteland van Australië en Nieuw-Zeeland in.

Top Drie Bezienswaardigheden:

  1. Dieren als mierenegel, vogelbekdier en bizarre buideldieren en 'vreemde' vogels.
  2. 37% van het land is inmiddels beschermd gebied.
  3. Hier groeien de grootste loofbomen ter wereld.

Droomplekken nieuwsbrief

Blijf op de hoogte met de gratis nieuwsbrief.

Meer over deze droomplek

Tasmanië - Vreemde dieren in oeroude wildernis

Tasmanië - Vreemde dieren in oeroude wildernis

Ontdek de 17 Doentips, foto's en meer over deze Droomplek

Help de Tasmaanse duivel. Wandel de beroemde Overland Trail. Duik het immense oeroude loofbos in. En vergaap je aan de meest vreemde diersoorten.
Alles over deze droomplek
loading

Album wordt voor het eerst geladen, dit kan enkele minuten duren. Druk op ESC of backspace om terug te gaan.