De hoogtepunten van Peru

Veel lezers vragen me wat mijn mooiste reizen waren. Dit is er één van. Ik maakte 2 jaar geleden een reis via de alternatieve Inca Trail naar Machu Picchu, bezocht het Titicacameer en zocht jaguars in de Amazone. Over een paar weken ga ik opnieuw naar Peru, maar dan naar het onbekende noorden.


Corno van den Berg

Corno van den Berg

Veel lezers vragen me wat mijn mooiste reizen waren. Dit is er één van. Ik maakte 2 jaar geleden een reis via de alternatieve Inca Trail naar Machu Picchu, bezocht het Titicacameer en zocht jaguars in de Amazone. Over een paar weken ga ik opnieuw naar Peru, maar dan naar het onbekende noorden.

Ontdek Peru zelf!

Peru is een parel in Zuid-Amerika. Met als kroonjuweel de Incastad Machu Picchu, maar ook andere unieke bezienswaardigheden zoals de Amazone, Colca Canyon en meer.

Het land is eenvoudig te bereizen en biedt voor natuur- en cultuurliefhebbers de ultieme reis. Er is nog veel te ontdekken, meer dan je denkt...

Kijk maar: www.peru.travel. En check de Facebookpagina.

Het regenwoud van de Amazone

De Amazone; het groene hart van de wereld. Peru is één van de beste plekken om oog in oog te staan met regenwoud en al haar bezoekers. Zoals een jaguar.

sunset-tambopata
De zonsondergang bij Tambopata.
(Foto: Corno van den Berg)

Ook naar Peru?

Peru biedt veel voor de avontuurlijke reiziger en is gemakkelijk te bereizen.

Een bestemming met een ongekende diversiteit, die je het gehele jaar goed kunt bezoeken. Wist jij dat het land groter is dan Duitsland, Frankrijk en Spanje bijelkaar?

Ontdek: Peru. En check de Peru Facebookpagina

Het regent. Hard. Peinzend kijk ik uit over de Tambopata-rivier. Het moest het hoogtepunt van de reis door Peru worden. Een tocht door het beroemde, maar ook klamme Amazone-regenwoud. Een groot deel gaat per boot, de jungle is simpelweg te begroeid om veel afstand te maken.

Het is inmiddels dag vier in dit deel van Peru. Talloze dieren heb ik al gespot, zoals ara's in allerlei bonte kleuren. Alsook veel zeldzame apen, in allerlei vormen: slingerapen, nachtapen en brulapen. Allemaal net zo nieuwsgierig naar mij als ik naar hen. Maar ik kom hier eigenlijk voor één dier. En ach, het gaat harder regenen. Verrassend in een regenwoud. Ik word er wat cynisch van.

Gracieus loopt het ultieme roofdier van Zuid-Amerika langs de oever. Zijn vacht is doorweekt.

Dit is het Tambopata National Reserve; dat nog relatief onbekend is. Het is een woest gebied op de grens met Bolivia. Waar geen mensen wonen, maar wel ongekend veel dieren. Het natuurgebied is alleen per boot bereikbaar; het regenwoud zelf is zo goed als ondoordringbaar. En het zien van dieren in het wild is iets magisch.

Per boot gaan we op zoek naar dieren in de jungle. (Foto: Corno van den Berg)

En vooral roofdieren spotten is al jaren een hobby van me. Hun kracht, uitstraling en vooral ook hun uiterlijk intrigeert. Al eerder stond ik oog in oog met de tijger, de ijsbeer, de leeuw, het jachtluipaard en minder bekende soorten als de Afrikaanse wilde hond en de dingo.

Nu wil ik de jaguar zien; een ongekend mooi, illuster en zelden gezien roofdier. Je hebt een kans in Manu NP in Peru, en ooit probeerde ik het al in de Pantanal en Los Llanos, twee andere erkende leefgebieden van dit roofdier. Geluk heb je nodig. En een goede gids, die het gedrag van de dieren kent.

Vlinders zoeken naar zout in de ogen van schildpadden. (Foto: Corno van den Berg)

Maar ja, het regent en onweert. Zo grauw heb ik het nog nooit gezien, denk ik nog mistroostig. Jammer. ,,Jaguar!” roept een gids en springt op van zijn stoel. Ik was even ingedut. Maar ben weer klaar wakker. Gracieus loopt het ultieme roofdier van Zuid-Amerika langs de oever. Zijn vacht is doorweekt. Hij kijkt even naar de boot, maar vervolgt dan resoluut zijn weg.

De foto is vaag, maar wel het bewijs. (Foto: Corno van den Berg)
Zo had ik hem graag willen zien. (Foto: Anibal Solimano/ PROMPERÚ)

De pootafdrukken in de zompige klei zijn het enige dat hij achter laat. Waar ik eerder al zo blij mee was om te zien. Maar dit… dit is de hoofdprijs. Hij springt elegant over plasjes, bukt onder boomstammen en is op zoek naar een ontbijtje of een partner, want het paarseizoen begint. Ik ben er stil van.

Midden in de jungle is er Wi-Fi. En krijg ik spontaan de melding dat ik met Droomplekken.nl winnaar ben bij de Travvies, in de zware categorie Portals en Nieuws. Voor de Telegraaf en de ANWB. De dag kon al niet meer stuk, maar wordt nu wel heel bijzonder.

De hoogvlakte van Peru

Het is een wonderlijk deel van de wereld. Een immense vlakte op ruim 4.000 meter hoogte in de Andes, waar mens en dier proberen te overleven.

,,Neem wat cocathee," zegt de lokale vrouw vol overtuiging. Dat schijnt te helpen tegen hoogteziekte. Al heb ik daar geen last van, je kunt het maar beter voor zijn. En ik wil het wel proberen. Dus slobber ik het weg. Zelf kauwt ze ongegeneerd op wat cocabladeren, dat smaakt pittiger. Dat vind ik nog iets te ver gaan, maar misschien probeer ik het morgen.

Ooit waren de bergen, de vlaktes en de kust onderdeel van het machtige Incarijk. Talloze Incaroutes verbonden de regio’s met elkaar. De reis gaat tegenwoordig een stuk makkelijker. Met de trein en de bus. Gemaakt voor de toerist, met talloze stops om je niet te vervelen.

vrouw-peru
De karakteristieke kleding in Peru.
(Foto: Corno van den Berg)

Ben jij ook een echte reiziger?

Let's connect via Facebook:

De dorpjes zijn schaars, her en der doemen wat lemen huisjes op. Een vrouw laat haar lama’s en alpaca’s uit; landbouw is hier bijna niet mogelijk. Het is hier ’s nachts erg koud, dus gebruiken ze de uitwerpselen van de dieren voor het koken alsook voor de warmte. Iets verderop staan Chileense flamingo’s in een azuurblauw meertje. Met hun snavel zoeken ze naar kreeftachtige diertjes.

Eigenlijk mag alles van deze reis wel op de Unesco-werelderfgoedlijst, vind ik.

Het is een wonderlijk fenomeen. Het golvende landschap doet me naar adem happen, of is het de ijle lucht? Ik zit op bijna 5.000 meter. Bovenop het groepje vulkanen dat voor me opdoemt ligt sneeuw. De ene na de andere ansichtkaart komt voorbij. Al gaat de tijd snel, bedenk ik me ineens. Een kaartje naar huis sturen was vroeger gewoon, maar lijkt inmiddels wel iets uit de Middeleeuwen. 

Ik ga ook een deel doen met slechts één paardenkracht. Op een viervoeter de wildernis in, altijd al een uitdaging geweest. Daar waar de weg ophoudt en de bergen roepen. Peru leent zich goed voor een afwisselende reis, waarbij het vervoer en het landschap wisselt. En het eten. Al kun je overal cavia eten. Wat wel even slikken is, want alles zit er nog aan. De kop met oogjes en tandjes, alsook de pootjes.

Ik kreeg een complete cavia, maar zo wordt het meestal geserveerd. (Foto: Antonio Incháustegui/ PROMPERÚ)

Op de pampa spot ik lieftallige vicuna's. Hun extreem zachte vacht zorgde bijna voor hun uitroeiing. Sjaals, truien en handschoenen van de zachte wol waren erg gewild. Tegenwoordig zijn deze dieren beschermd en worden ze weer vaker in het wild gezien. 

De reis voert verder naar de Colca Canyon, waar elke ochtend Andescondors op de thermiek het luchtruim kiezen. Dit zijn de grootste vliegende vogels op aarde. Ik ga zitten op een rots, het is bijna windstil. Maar in deze bergen is er altijd wel thermiek. Al snel komen de eerste condors voorbij. Ik hoor het gesuis van hun vleugels, zo dichtbij is het.

Een condor in de beroemde Colca Canyon. (Foto: Corno van den Berg)

Mijn rondreis eindigt in Arequipa, een stoffige stad waarvan het koloniale centrum tot het werelderfgoed van Unesco behoort. Omdat het de enige in zijn soort is, oordeelden de kenners van Unesco. Eigenlijk mag alles van deze reis wel op de lijst, vind ik.

Een van de uitkijkpunten in Colca Canyon. (Foto: Corno van den Berg)

Machu Picchu, Huayna Picchu en Raqchi

Machu Picchu bezoeken is een must, maar Peru heeft talloze ruïnes van de Inca’s en hun voorvaderen. Tijdens een rondreis zie ik het verleden tot leven komen.

Machu-picchu-trap
Een bijzondere trap bij Machu Picchu. (Foto: Corno van den Berg)

Twee keer struikel ik er over bij het uitspreken. Raqchi, het klinkt meer als een nies dan een naam. Maar dit is een relatief onbekende Inca-tempel tussen de oude Incahoofdstad Cuzco en het Titicacameer. Die zomaar ergens op de hoogvlakte van Peru lijkt te staan.

De bekende ingenieuze Inca-muren (met stenen die precies op elkaar passen) worden hier vergezeld door andere, vreemde muren en pilaren. Het lijkt niet op datgene wat ik ken van de Inca's. En dat zegt meer over mij dan over de Inca's.

Ineens ben ik afgeleid. En leer ik wat een ‘photobomb’ is; bij dit fenomeen op het internet duiken dieren en mensen verrassend op in een foto. Met hilarische resultaten. Nu moet ik ook wel lachen.

In Raqchi (en op talloze andere plekken) zijn het pluizige lama’s, die door de lokale bevolking op zo’n beetje elke hoek worden neergezet. Voor een foto en een grijpstuiver. Het levert wel heel leuke foto’s op, al heb ik uiteindelijk wel heel veel lama’s in beeld.

Waarschijnlijk was Raqchi de grootste tempel van de Inca’s. Met een immens dak, al is daar nog maar een klein deel van over. Sterker nog, hier zat ooit het grootste dak van alle Inca-gebouwen op.

Wetenschappers blijven hier ontdekkingen doen, er is simpelweg te weinig bekend. En elke ontdekking schijnt een nieuw licht op de Inca's, ooit een van de rijkste volkeren op aarde. Ik had bijvoorbeeld van Raqchi nog nooit gehoord, maar ben aangenaam verrast.

Dit is het mooie van reizen, bedenk ik me. En een mooie opmaat voor één van de absolute toeristenhotspots op deze wereld die nu op het programma staat: De eeuwenoude oude Inca-stad Machu Picchu.

Wil jij ook naar Machu Picchu?

Machu Picchu behoort tot de Zeven Nieuwe Wereldwonderen. En een bezoek aan Peru is niet compleet zonder de eeuwenoude Inca-stad.

Maar wil je ook de Inca Trail lopen? En Cuzco bezoeken? Een festival meemaken?

Kijk dan: Machu Picchu en meer. En check de Peru Facebookpagina

De gids huppelt als een lichtgewicht naar boven. Ondertussen spreekt hij vol bewondering over de stenen paden die de Inca’s tegen de steile berg hebben aangelegd. En inderdaad, zij hebben destijds ongekend veel sjouwwerk als ook ingenieus rekenwerk verricht in het nevelwoud van Machu Picchu. Onvoorstelbaar bijna.

Ik struikel keer op keer over de vreemde namen, alsook over het aantal ruïnes.

Puffend en hijgend beklim ik de heilige berg Huayna Picchu, het hoogste deel van de wereldberoemde Incastad. Tussen de struiken door heb ik overal een fabuleus uitzicht over de Andes, de ruïnes en meer.

Het is nog vroeg in de ochtend. Maar toch. De zon brandt, het zweet parelt en mijn hart bonkt. Ik zie er niet uit; het is maar goed dat er hier dagelijks slechts 400 mensen op mogen.

Onbekend, maar niet minder mooi: Raqchi (Foto: Corno van den Berg)

Waarom wilde ik ook al weer de lange versie wandelen? Maar als ik bij de merkwaardige Tempel van de Maan kom is al het leed vergeten. Hier liggen nog speciale stenen die de Inca’s gebruikten om hun rotsen te slijpen. En het is rustig hier, iets dat past bij zo’n stad. Dan voel je waarom de Incaheersers besloten juist hier een complete stad te bouwen.

Onderweg naar het Titicacameer stop ik in Pukara. En kom ik steles tegen, die ken ik van de Maya’s in Mexico. Het zijn pilaren van steen met een boodschap, hier zijn het in de rots gehouwen tekeningen.

Lekker struinen door Machu Picchu. (Foto: Corno van den Berg)

Van een vis of een kikker bijvoorbeeld. Ze komen van een opgraving vlak bij een berg. Een relatief onbekend volk dat in de Andes bij het Titicacameer leefde van 500 v. Chr. tot 200 na Chr.

In Lima bezoek ik een vreemde piramide middenin de stad bij het district Miraflores. Het bij mij onbekende volk, de Wari, plaatsten de stenen eeuwen voor onze jaartelling niet horizontaal, maar verticaal. Dit om de vele aardbevingen te kunnen weerstaan.

Lama's horen bij Machu Picchu. (Foto: Corno van den Berg)

Dat de ruïnes nu nog staan zegt genoeg. Dit is Huaca Pucllana, dat ‘plek voor rituele wedstrijden’ betekent volgens archeologen. Al weten ze heel weinig over hen, dus dit ook niet zekerheid.

Ik struikel keer op keer over de vreemde namen, alsook over het aantal ruïnes. Van allerlei culturen, die uiteindelijk werden samengevoegd in het machtige Incarijk. Dat iets meer dan honderd jaar bestond. Hoe meer ik zie, hoe meer het gaat leven.

Het mooiste moment; Machu Picchu in de vroege ochtend. (Foto: Corno van den Berg)

De alternatieve Inca-Route: de Salkantay Trek

Het is één van de meest bekende wandelroutes ter wereld. De Incaroute naar Machu Picchu. Ik kies voor een bijzondere variant; de Salkantay Trek dwars door de Andes.

Salkantay-trek-peru
Ik kom diverse andere wandelaars tegen.
(Foto: Corno van den Berg)

Doe de Inca Trail!

De Inca Trails zijn de voormalige handelroutes van de Inca's. De meest populaire is de 39 km lange trekking naar Machu Picchu. Je kunt hem helemaal lopen of gedeeltelijk. Dit moet met een gids.

Maar er zijn ook genoeg andere Inca Trails om te wandelen, zoals de meerdaagse Salkantay Trek die ik heb gedaan.

Meer info: Inca Trail en meer. En check de Peru Facebookpagina

,,I’m too old for this shit,” denk ik nog als ik langs de camping loop bij een temperatuur van één graad. En het is al ochtend. Toen ik jong was deed ik dit ook. Veelvuldig zelfs. Maar dat was meer een geldkwestie. Nu doe ik het anders. En ben ik onderdeel van een trend dat flashpacken wordt genoemd. Of trendje, hoe populair het is weet ik niet. Maakt me ook niet uit.

Ik word op slag verliefd op de Andes. Zo puur, zo groots in meerdere betekenissen.

Backpacken met luxe, dat is flashpacken. Wat uit te leggen is als: Overdag afzien met bijvoorbeeld een berg beklimmen in de regen of sneeuw, maar ’s avonds een warme douche, lekker eten en een goed bed. En dit alles op unieke locaties. Dit zijn de Mountain Lodges of Peru, afgelegen luxe lodges op een oude Incaroute op 4.000 meter hoogte.

In de voorbereiding van deze reis dacht ik (logischerwijs) aan de Incaroute naar Machu  Picchu, deze is wereldberoemd. Het is één van de dingen die je als wandelaar eigenlijk moet hebben gedaan.

Deze meerdaagse wandeling is een echt avontuur. (Foto: Daniel Silva/ PROMPERÚ)

Mede daarom lopen er soms wel 500 mensen per dag deze route. Waardoor het druk kan worden. Dus zoek ik een alternatieve Incaroute en Peru telt er veel. Die uitdagend zijn en die qua omgeving zeker niet onder doen. Zoals de befaamde Salcantay-trek.

Op dag één van de meerdaagse wandeling is er een heus welkomstcomité. Een groepje lama's komt me gedag zeggen. Hun vacht is kletsnat, de regen geeft ze dreadlocks. Door hun ronde kop met vooruitstaande tanden zijn het al guitige dieren, maar nu helemaal.

(Foto: Miguel Mejía/ PROMPERÚ)

Een moeder met jonkie komt nieuwsgierig dichterbij. Steeds dichterbij, totdat plots hun oren naar achteren gaan. Dit is het teken dat ze zich niet op hun gemak voelen. En, het sein dat je op moet passen, want ze spugen. Het zou ook best handig zijn in mijn dagelijks leven. Maar waarschijnlijk wordt het als extreem raar gezien. Hmm, toch maar niet.

Het pad is smal, soms steil en dan weer relatief vlak. Over weides, bossen en rotspartijen. Door morenes, langs meren en gletsjers. Het pad voert omhoog. Mist hangt links en rechts tegen de bergen aan. De sneeuw is inmiddels ruim tien centimeter. Logisch, het is juni; het droge seizoen.

Achter me lopen paarden, als een soort eerste hulp in de bergen. Mocht je niet meer verder kunnen, dan helpen zij je omlaag. Of je backpack, als die te zwaar wordt. Hun voorvaderen kwamen in de 16e eeuw met de Conquistadores mee. Juist die Spanjaarden konden Machu Picchu destijds niet vinden, ik hoop dat het mij wel lukt in de mist.

Ik ga zowel te voet als te paard. (Foto: Corno van den Berg)

Een bordje moet me vertellen dat ik voor de Salkantay sta, die 6.271 meter boven alles uit torent. Ik zie alleen maar sneeuw en mist. Maar toch is er lichte euforie, want het pad gaat vanaf nu weer naar beneden. Denk ik en hoop ik.

Intrigerend hoe de Inca’s en andere volkeren hier hebben overleefd. Op het vlakkere land, zoals in hun hoofdstad Cusco, maar ook in de bergen. Net als de dieren trouwens. Een paar vizcacha's scharrelt wat over een groep rotsen. Deze knaagdieren lijken op groot uitgevallen chinchilla's en hebben een indrukwekkende krulstaart.

Ik word op slag verliefd op de Andes. Zo puur, zo groots in meerdere betekenissen. Na uren wandelen komt de lodge in zicht. Geen weg, geen auto’s. Dit is een wonderlijke combinatie van luxe en afzien. Zo laat ik me kletsnat regenen, om daarna in een openluchtjacuzzi mijn spieren rust te gunnen. Met uitzicht op gletsjers en alpaca’s. En de camping in de verte …

Het Titicacameer en haar bewoners

Het is een populaire bestemming; het vreemde Titicacameer en haar bewoners. Ik word maar liefst twee keer verrast.

taquile-titicaca

Het voelt vreemd. Het riet is zacht, maar je zakt er niet in weg. Het deint wel op het water. Ik ontmoet de Uros. één van de meest bijzondere volkeren ter wereld. Ze geven een kijkje in hun leven, dat zich afspeelt op riet, dat ze zolang opstapelen totdat het blijft drijven.

Rondlopend hier denk ik aan de waarschuwing van vrienden. Het zou supertoeristisch en ongekend druk zijn. En heel anders dan je denkt. Toch wilde ik naar het Titicacameer, op de grens van Peru en Bolivia. Ik wil daar dan zelf een mening over kunnen vormen.

Ik zie mannen voortdurend breien; als ze lopen, maar ook als je een foto van ze maakt. Breien ja.

Ze koken op stenen die op het riet drijven. De vrouwen met hun kleurrijke kleren laten zich graag fotograferen. Ik vaar met één van de beroemde rieten boten, bekijk de wonderlijke huizen die op het riet zijn gebouwd en struin tussen de souvenirs.

,,Over 80 tot 100 jaar is dit verdwenen." De gids is overduidelijk. Maar hij verpest de sfeer wel een beetje. De unieke leefwijze van het Uros-volk dreigt te verdwijnen. Voorgoed.

,,Ze werden eeuwen geleden door de Inca's verjaagd en overleefden op het Titicacameer, in huizen die drijven op het riet. Op ruim 4.000 meter hoogte. Nu hoeven ze hier niet meer te leven.”

De wonderlijke huizen van het Uros-volk. (Foto: Corno van den Berg)

De opmerkingen van de gids blijven hangen. Het vocht zorgt voor reuma en artritis bij de Uros. Daarnaast wil de jeugd niet meer afhankelijk zijn van de visvangst; het modernere vasteland lonkt. En dus is dit eigenlijk een toeristenattractie, daar kun je niet omheen. Maar ook dit hoort bij reizen, je kunt niet alle cultuur conserveren. Al is het soms lastig te accepteren.

Hoe anders is het op Taquile, een eiland dat slechts enkele tientallen kilometers verderop ligt. Ooit was het een gevangenis van de Spanjaarden toen ze hier kwamen, maar inmiddels is het een plek waar het leven stil lijkt te staan. De bewoners geven elkaar geen hand, maar wisselen wat vers geplukte cocabladeren uit met elkaar als teken van vriendschap. Ja, die heb ik vandaag net even niet bij me.

Een man breit op Taquile. (Foto: Corno van den Berg)

De kleurrijke traditionele kledij is hier niet aangetrokken voor de toeristen. Maar dat is niet het meest opvallende. Ik zie mannen voortdurend breien; als ze lopen, maar ook als je een foto van ze maakt. Breien ja. En dat doen ze zo goed dat Unesco het heeft uitgeroepen tot uniek cultuurgoed in de wereld.

Muziek galmt over de talloze aangelegde terrassen met maïs en tarwe. In het dorp verderop geven de lokale schoolkinderen een optreden. Met name voor de allerkleinsten loopt het hele dorp (en de omgeving) uit. Je ziet direct dat ze allemaal het befaamde Zuid-Amerikaanse ritme hebben. En jong geleerd is oud gedaan; zo blijven eeuwenoude dansen in leven.

De opmerkelijke toegang van Taquile. (Foto: Corno van den Berg)

Op dit eiland zijn geen auto’s, geen hotels, maar wel lokale restaurants. Die beroemd zijn om hun forel. Een vis die hier niet van nature voorkomt, maar speciaal is uitgezet voor de visvangst. En eerlijk is eerlijk, het smaakt wonderbaarlijk. Met uitzicht over het azuurblauwe Titicacameer komt de wonderlijke dag nog eens voorbij. Eén ding is duidelijk; Tijden veranderen. En ook weer niet.

De wonderlijke lijnen van Nazca

Het behoort tot de meest bijzondere kunstwerken op aarde. Maar de immense figuren in het landschap zijn ook erg mysterieus. Wetenschappers weten nu nog niet waarom de Nazcalijnen in het zuiden van Peru zijn gemaakt.

nazca-lijnen
Een van de meest bijzondere figuren; een visser of alien?
(Foto: Dom Crossley)

Toen ik voor het eerst hoorde over de Nazcalijnen, begreep ik er weinig van. Geogliefen? Of beter; aardtekeningen? Tekeningen die zijn gemaakt op de grond. Door bijvoorbeeld aarde of stenen te plaatsen of juist te verplaatsen. Waarbij Nazca de belangrijkste van allemaal is.

Een kolibrie, een aap, een hond, maar ook een orka. De grootste is ruim 200 meter lang. Het zijn enkele voorbeelden van de wereldberoemde Nazcalijnen. Vreemde, en vooral opvallend grote tekeningen die eeuwenlang in het woestijnzand van de hoogvlakte van Peru bewaard zijn gebleven.

Een trip naar Nazca is een reis in je voorstellingsvermogen.

Ook liggen hier honderden geometrische vormen, alsook duizenden lijnen waarvan we de betekenis nog niet weten. Het meest opvallende is misschien wel dat je ze vanaf de grond niet of nauwelijks kunt zien.

Je moet op een hoge heuvel gaan staan of ze vanuit de lucht zien. Dan pas begrijp je hoe bijzonder het is. Er zijn talloze tours. Denk aan wandelingen langs sommige geogliefen, alsook een klim naar een heuvel. En je kunt in een klein vliegtuigje stappen om ze vanuit de lucht te zien.

Zijn dit enorme handen of een kikker?

Op televisie hoorde ik ene Erich van Daniken een wilde theorie verkondigen. De Nazcalijnen zouden door buitenaards leven zijn gemaakt. Net als de beroemde piramiden van Gizeh bijvoorbeeld. Ik geloofde hem niet, maar was wel meteen gebiologeerd.

Tegenwoordig kunnen toeristen de plek bezoeken. En dan te bedenken dat ze bij toeval zijn ontdekt. Vliegtuigen zagen de vormen zo’n tachtig jaar geleden voor het eerst. Er werd meteen veel onderzoek gedaan.

De beroemde spin vanuit de lucht gezien. (Foto: Lisa Weichel)

Wetenschappers denken dat de tekeningen zijn gemaakt door de onbekende Nazca- en Paraca-indianen. Maar dan wel ergens tussen 200 voor en 900 na Chr. In een gebied waar leven erg lastig is, omdat er bijna geen regen valt. En dus voordat de mens kon vliegen.

Een trip naar Nazca is een reis in je voorstellingsvermogen. Je gaat vanzelf antwoorden zoeken op de vele vragen die je hier tegen komt. Want zo overweldigend is het. En, hoe meer je leert over Nazca, hoe meer je het gaat waarderen.

De immense kolibrie.

Foto-Album

Tijdens mijn rondreis maakte ik veel foto's. Hierbij nog een selectie.

festival-cuzco

Een festival in Cuzco.

Rio-urumbamba-peru

De beroemde Rio Urumbamba.

lama-peru

Een lama en een vulkaan.

onbekend-machu-picchu

Een onbekend stuk van Machu Picchu.

gletsjer-meer-peru

Een extreem helder gletsjermeer.

peru-vrouw

Een typisch beeld in Peru.

Arequipa-PERU

De stad Arequipa en de vulkaan.

peru-souvenirs

Een souvenirwinkeltje onderweg.

andes-condor

Een Andescondor in vlucht.

Machu-picchu-hiking

Een vetplant in de Andes.

pootafdrukken-jaguar

De gids laat de pootafdrukken zien.

Salkantay-ruig

Uitzicht tijdens de Salkantay Trek.

Machu-picchu-jungle

Inca-ruïnes in de jungle.

Andes-peru

Een vergezicht in het hooggebergte.

Wandelen-mist-sneeuw

De Salkantay Trek in de mist.

Tambopata-morning

Het ochtendlicht in Tambopata.

festival-cusco

Dansers in Cuzco.

hoatzins

Hoatzins zijn vogels die op reptielen lijken.

peru-begraafplaats

Een graf ergens langs de weg.

Salkantay-horse

De Inca Trail.

jaguar-pootafdruk

Pootafdrukken van een jaguar.

witlippekari-peru

Een witlippekari in de jungle.

Machu-picchu-inca-trail

Het klassieke beeld van Machu Picchu.

kaaiman-peru

Een kaaiman langs de oever.

condors-colca-canyon

Vijf condors in Colca Canyon.

peru-wandelen

De Andes in volle glorie.

peru-hoogtepunten

Een kerkje in een dorp.

inca-bouw-machu-picchu

De unieke bouw van Machu Picchu.

kerk-peru

De kerk van Arequipa.

condors-peru

Jonge Andescondors.

Peru-highlights

Lama's in de hooglanden.

vlinders-zout-rivier

Vlinders zoeken zout bij een rivier.

Peru-landschap

Een zeldzame vicuña, familie van de kameel.