Deel

0
Tweet about this url
Wandel langs oude levadas

Wandel langs oude levadas

Wandelen hoort bij Madeira. Dus trek de schoenen aan en ga op pad.
Verken de levadas
Kies je favoriete wandeling
Lees achtergronden over de levadas

Levadas zijn irrigatiekanalen, sommigen stammen al uit de 15e eeuw. Ze brengen water van het natte noorden naar het droge zuiden. Het zijn ideale wandelpaden.

Een waterval valt over het pad. Een deel wordt opgevangen en via de levada afgevoerd. Instinctief probeer ik de druppels te voorkomen. Maar enkele grote vallen op mijn gezicht. Het is een verfrissende prijs die ik moet betalen voor mijn speurtocht naar deze kanalen. Ik ben vroeg op pad gegaan, ochtendmist hangt nog tussen de bergen. De wandeling voelt nu al goed.

Het is een van de meest populaire bezigheden op Madeira: wandelen langs de oude irrigatiekanalen. De kanalen waren vroeger van levensbelang. Iets wat tegenwoordig bijna niet meer is voor te stellen. Waarom gingen de eerste bewoners in het zuidelijke deel wonen als het noorden vochtiger was? Simpelweg omdat het zuiden makkelijker per boot was te bereiken. En waar mensen gingen wonen werden gewassen verbouwd. Die veel water nodig hebben, want lavagrond is zeer poreus.



De waterwegen slingeren door het landschap. Sommige stammen uit de 15e eeuw en beginnen meestal bij een bron. Ze zijn met grote vakkundigheid aangelegd. Soms met een groot verloop, soms met slechts enkele centimeters. Hoe wisten de eerste bewoners of iets waterpas was?  

De Portugezen gebruikten dezelfde techniek als de Romeinen. Onder meer met een 'chorobates', de voorloper van het huidige waterpas. Dit soort statief van hout had een vlakke plaat, waarin een halve cirkel was gegraveerd. Deze halve cirkel werd gevuld met water om te kijken hoe de hoek van het water was. En deze continu aan te passen.  

Maar dan moet je het ook nog bouwen, want rotsen zijn over het algemeen niet recht. Laat staan horizontaal. Dus wandel ik door tunnels en langs steile afgronden, hier is veel handwerk verricht. Om de irrigatiekanalen te onderhouden werd er een wandelpad aangelegd.  

Het decor wordt gevormd door Laurissilva (Spaans voor laurierbos). Dit bos is altijd groen, dus ook in de winter. Het past bij de kanalen, de meeste bomen zijn honderden jaren oud. Sterker nog, dit is wat de eerste ontdekkingsreizigers zagen toen ze Madeira ontdekten. En dit bos is het oudste van Europa. Dat ook nog op de Canarische Eilanden, de Kaapverdische Eilanden en een klein deel van Noord-Afrika is te vinden.



Madeira heeft het grootste overgebleven deel, dat in 1999 werd uitgeroepen tot werelderfgoed door Unesco. Volgens deskundigen zagen vroeger grote delen van Europa er zo uit, met name rond de Middellandse Zee. Totdat de laatste IJstijd kwam en alles verdween. De eilanden voor de kust van Afrika bleven onberoerd en dus loop ik als het ware terug in de tijd.

De wind fluistert door de diverse soorten laurier. Een Madeiragoudhaantje hupt voorbij, deze vogelsoort komt alleen hier voor. En hij komt opvallend dichtbij. Als ik bij de waterval van Risco enkele minuten stop, komen talloze vinken aangevlogen. Ze komen nieuwsgierig kijken of er nog wat te eten valt. Tijd voor een lunch, voor hen en voor mij.

Watervallen en rivieren, die via kilometerlange levadas naar tuinen en landbouwgronden wordt gedirigeerd. Aan het einde van de dag pakken wolken zich samen en loop ik door een miezerregen. Over het algemeen is het weer in de ochtend iets beter dan in de middag. Het past naadloos in een dag die in het teken van het water staat. Maar zoals zo vaak hier, breekt iets later de zon weer door. En word ik, zoals zoveel mensen hier, een zongenieter.




Zo heb je Madeira nog nooit gezien ,,Madeira wordt vaak bloemeneiland genoemd. Waardoor het eiland van 57 bij 22 km een ietwat oubollig karakter heeft gekregen. Ik ga kijken of het terecht is. Al snel tref ik de ongekend ruige kant aan. Ideaal voor wandelaars, natuurliefhebbers en rustzoekers."

Corno van den Berg


Mooi Madeira

Madeira moet je zelf zien en ontdekken. Het is met het vliegtuig eenvoudig bereikbaar en ook in het voor- en najaar zeer aan te raden. Als je gaat, kijk dan ook of je Porto Santo kunt aandoen, met de veerboot bijvoorbeeld. Het is heel anders dan Madeira.

Ruwweg drie soorten toeristen reizen naar Madeira: wandelaars, bloemenliefhebbers en levensgenieters. Die ontmoeten elkaar geregeld, letterlijk en figuurlijk. Want de natuur op het eiland is indrukwekkend, er zijn honderden wandelpaden en de levensgenieters zoeken vooral het heerlijke eten en rijden op hun gemak met een auto door het land.

Madeira (en ook Porto Santo) kent een zeer mild klimaat. De temperatuur ligt vrijwel altijd tussen de 16 en 22 °C. Waardoor je het eiland het gehele jaar goed kunt bezoeken.

De uitdrukking 'vier seizoenen in een dag' slaat op deze twee eilanden. Het regent hier geregeld, maar daarna breekt de zon vaak weer door. En ruikt alles heerlijk fris.

Door regenwater en laaghangende wolken is overal uitbundige natuur te vinden. Met veel wilde alsook geïmporteerde bloemen.

De ruige kust bestaat voornamelijk uit steile rotswanden waar zandstranden schaars zijn. Mede daarom kent Madeira geen massatoerisme. De eilanden hebben een vulkanische oorsprong. De hoogste berg is de Pico Ruivo (1.862 m).

Wie op Madeira rond loopt begrijpt waarom veel Engelsen hier al decennia geleden naar toe verhuisden.

Deze special is gemaakt in samenwerking met het Madeira Tourism Board. In april van dit jaar heb ik het eiland en Porto Santo bezocht.