Deel

0
Tweet about this url
Men een troep sledehonden

Men een troep sledehonden

Het is een uitdaging, maar absoluut de moeite waard. Denk aan:
Kies je de hondenslee die bij je past
Bekijk de beroemde rotstekeningen
Maak een meerdaagse tocht

Ze springen en blaffen. Hongerig en verwachtingsvol kijken ze me aan. Hongerig om wat te gaan doen. Ze voelen dat er verse sneeuw is gevallen. Door hun uitgelatenheid is het lastig ze netjes in een rij te krijgen voor de slee. Ik zie het al, deze traditionele manier van reizen is een uitdaging. Het wordt dan ook een ervaring om niet snel te vergeten.

De start is indrukwekkend. Hangend in de tuigjes wachten ze tot ze los mogen. Door het losbarstende geweld moet je je goed vast houden. Ze willen zo graag dat een heus anker noodzakelijk is. Die diep in de sneeuw vast zit. Anders is de slee al weg. Zelfs als je valt moet je de slee vast houden. De honden merken dan vanzelf dat er iets mis is en stoppen. Zonder jou blijven ze gewoon door lopen ...

Zeven uitgelaten honden

''Word één met de honden'', is het advies van Trine, eigenaar van de dieren. Hoe ik dat moet doen is in het begin niet geheel duidelijk. Want zeven uitgelaten honden is best veel. Volgens Trine is dit aantal comfortabel en levert het genoeg kracht op. Ik maak kennis met Prikken, Snuppa, Ganda, Togo, Korse, Hermann en Borka, die zich vanaf minuut één als de leider laat gelden.

Het zijn Alaskan Huskies. Dit zijn ruig behaarde honden, waarvan sommige verschillende kleur ogen (blauw en bruin) hebben. De gemiddelde snelheid bedraagt zo'n 15 kilometer per uur. Bij een heuvel moet je afstappen om de slee wat lichter te maken. Bergaf moet je wat af remmen.

Terwijl de sneeuw knispert onder de slee, valt het op dat de honden weinig last van de kou hebben. Sterker nog, deze dieren mogen bij 0 graden of warmer eigenlijk niet meer werken. Simpelweg omdat ze dan oververhit kunnen raken, net als een motor van een auto. Als mens ben ik er minder goed op gebouwd, ik krijg een immens winddicht pak. Al is het even wennen door de beperkte bewegingsvrijheid.

Sledehonden zijn in dit deel van Europa al eeuwen de traditionele manier om je te vervoeren in de winter. De laatste tijd maakten de dieren meer en meer plaats voor sneeuwscooters, maar er is een kleine ommekeer bezig. Onder meer door de nieuwsgierige toeristen. Trine is in de winter professional 'dogmusher' en in de zomer schooljuffrouw. ''Honden zijn net als toeristen, je moet geduld hebben. Ik zoek altijd de glimlach bij de toeristen als ze zonder problemen een slee kunnen begeleiden.''

In alle hectiek mis ik de eerste afslag. De honden hebben nog niet alle commando's begrepen. Of ik kom niet overtuigend genoeg over. Door de verse sneeuw. Zo'n 20 cm is er de nacht ervoor gevallen. Het klinkt goed, maar voor de honden is het lastiger. Op sommige plekken zie je alleen nog de kop en hun rug en staart. Ze moeten er wel hard voor werken.

Drie soorten remmen

Het klinkt vreemd, maar remmen is de belangrijkste bezigheid. Op de slee zitten drie verschillende soorten remmen. Om een klein beetje vaart te minderen, eentje om stevig in te grijpen en het befaamde anker. Ik hoef zelden in te grijpen. Na enkele kilometers komt er een bepaalde rust in de groep, de leider geeft het tempo aan en de rest volgt. We glijden langs heuvels, kleine bossen en grote open vlaktes. Het is heerlijk rustig. Ik hoor de wind en het gehijg van de honden, verder is het stil.

Het ziet er weinig appetijtelijk uit. Het is een bevroren mix van lamsvlees, vis, vitamines, mineralen en vet. Aan het einde van de dag geef ik ze dit (met warm water) als beloning voor hun geren. Ik haal ze uit hun harnas en maak ze vast aan een boom. Ze wachten geduldig op hun beurt, maar als het eten binnen hapbereik is wordt het schransen. Waarna ze rustig in de sneeuw gaan liggen. De maan zal ze vannacht gezelschap houden.

Je kunt een uur op pad te gaan, maar ook meerdere dagen. Ik ben blij dat ik meerdere dagen heb gekozen. Ik kan iets terug doen voor al het werk dat zij voor je verrichten. En ze zijn je dankbaar, wat de volgende dag duidelijk wordt. Ze herkennen je en staan opnieuw te springen en blaffen als ze op pad mogen. Ik ook bijna.




Op bezoek in Noorwegen ,,Kenners vinden het de meest ongerepte plek ter wereld. Meer nog dan de Galápagos, Machu Picchu en tal van andere wereldberoemde Droomplekken.

Hier zijn de afgelopen weken artikelen verschenen over hoe je dit gebied kunt beleven: Te voet, Per kajak, Met een veerboot, Met de oorspronkelijke bewoners, de Samen. En op een hondenslee. Met een ultiem einddoel: de Noordkaap."

Corno van den Berg

Ongeëvenaard Fjord Noorwegen
Wie Noorwegen zegt, denkt aan fjorden Een uniek landschap dat bijzonder veel indruk achter laat. Maar Fjord Noorwegen heeft ook veel knusse dorpjes en gezellige steden. Ook kan je hier genieten van de ruige natuur van het Jostedalsbreen Nationaal Park. Of rij de Atlantische Weg, Een indrukwekkende tocht van Molde naar Kristiansund, zigzaggend over 8 lage bruggen die vlak boven de zeespiegel golven.

Indrukwekkend Fjell Noorwegen
Voor de reizigers die op zoek zijn naar veel natuurlijk schoon is Fjell Noorwegen een walhalla. In het gebied liggen de hoogste bergen van het land, de nationale parken Rondane, Jotunheimen en Dovrefjell, imponerende gletsjers, bruisende watervallen, snelstromende rivieren, vruchtbare dalen en het grootste meer van Noorwegen, het Mjøsa meer. Ook op cultureel gebied valt hier veel te ontdekken: vele gerestaureerde bouwwerken, exposities en musea.  

Deze special is een samenwerking met Visit Norway, het verkeersbureau van Noorwegen. Naast eigen foto's is ook werk van de volgende fotografen te zien: Johan Wildhagen, Erik Jørgensen, Anders Gjengedal, Vidar Askeland, Jens Henrik Nybo, Terje Rakke en Fred Jonny Hammero.