Wintersport in Frankrijk, maar dan anders

Ik wil op wintersport, maar dan anders. Natuurlijk ga ik skiën en lekker eten, maar het is ook een goede plek voor parapenten, fat bikes en meer fun. Ik kies voor drie verschillende wintersportgebieden in Frankrijk. Elk met hun eigen karakter.


Corno van den Berg

Corno van den Berg

Ik wil op wintersport, maar dan anders. Natuurlijk ga ik skiën en lekker eten, maar het is ook een goede plek voor parapenten, fat bikes en meer fun. Ik kies voor drie verschillende wintersportgebieden in Frankrijk. Elk met hun eigen karakter.

Ga dit voorjaar eens skiën

Skiën in Frankrijk is synoniem voor goede sneeuw, lekker eten en een goede kans op mooi weer. Maar heb je weleens aan lenteskiën gedacht?

Het kan op diverse plekken. Waaronder ook La Plagne, Lake Ski Annecy Resorts en La Rosière, waar Corno net is geweest.

Meer info: Lenteskien

Wintersport op zijn Frans

Een miljoen Nederlanders gaan jaarlijks op wintersport. Op zoek naar verse sneeuw, goede pistes, gezelligheid, zon en lekker eten. Niet per se in deze volgorde. Elk jaar volgt de keuze; waar gaan we heen?

Frankrijk-beste-skien

Het is een beetje skiën tegen vooroordelen. In Frankrijk is de sneeuw beter, maar in Oostenrijk is het gezelliger.

Frankrijk is goedkoper, in Oostenrijk is het beter voor families. Het zijn zo maar wat vooroordelen die ik vaak hoor, maar wel met een kern van waarheid?

Je kent het gevoel wel. Het is ochtend. Je bent net aangekomen op je bestemming en je voelt de zon, voelt de berglucht en bevindt je in een panorama waar je u tegen zegt.

De bergen vol verse sneeuw roepen. Het is een van de mooiste momenten van de wintersport. Keer op keer.

De afgelopen jaren heb ik op diverse plaatsen geskied. Van Canada tot Lapland, maar ook in Italië, Frankrijk, Oostenrijk en Zwitserland.

Oh, en Turkije. In kleine gebieden, maar ook in wintersportgebieden waar je voor je gevoel wekenlang kunt skiën. Tot je er bij neer valt.

Op deze reis kies ik voor drie Franse skigebieden. Elk met een eigen karakter. Er is een ding dat direct opvalt; de Mont Blanc kom ik overal tegen. In alle drie skigebieden zie ik de beroemde berg.

Soms piept hij tussen de wolken door, maar vaak ook als een van de vele bergtoppen om me heen. Bij La Rosière moet ik, opmerkelijk genoeg, wel over een dal in Italië heen kijken om hem te zien.

Off-piste-skien
Lekker los gaan in de sneeuw... (Foto: Corno van den Berg)

In de drie gebieden zijn de sneeuwcondities goed. En ze hebben veel pistes. Maar ik wil meer. Dus ga ik op zoek naar alle excursies. Op jacht naar adrenaline, om lekker actief bezig te zijn en ik kies wat ‘gekke’ vervoermiddelen.

Al wil ik eerst meer weten over lawines. Claude Schneider is de lawine-expert voor de regio La Plagne. Hij bepaalt dagelijks hoe veilig het is. ,,Althans voor off-piste. Alle pistes zijn sowieso veilig, daar zorgen wij voor. Veel mensen beseffen dat niet. Lawinegevaar is er eigenlijk alleen als je off-piste gaat.”

Schneider legt uit dat er verschillende niveaus voor lawines zijn: van 1 tot 5 bij groot gevaar. Vandaag is code drie, er is lawinegevaar dus. ,,Het is nooit ongevaarlijk. Er is geen nul gevaar.” Schneider spreekt het liefst duidelijke taal. ,,De meeste ongelukken gebeuren omdat mensen het gevaar niet eens weten. Of ze luisteren niet naar ons of de skileraren.”

Claude Schneider bestudeert de sneeuw. (Foto: Corno van den Berg)

We stappen in ruim anderhalve meter sneeuw. Met een speciaal werktuig meet hij de sneeuw. ,,Dit alles is de laatste weken gevallen. Soms in grote sneeuwbuien, soms via dwarrelsneeuw. Maar door wisselingen in temperatuur kan sneeuw bijvoorbeeld erg compact zijn, maar ook als los zand aan elkaar zitten. Dat laatste is letterlijk levensgevaarlijk.”

Met een loep bestudeert hij de sneeuwvlokken op diverse plekken van het wintersportgebied. Hij laat zien dat elk vlokje een kunstwerk van Moeder Natuur is. Hij kijkt vooral hoe de vlokken met elkaar zijn verbonden. Waarop hij zijn adviezen baseert.

Als je bovenaan een piste komt zie je het via borden en vlaggen. ,,Veel wintersporters kennen de signalen niet eens. De skileraren gelukkig wel. Al heb ik wel het idee dat de kennis bij veel skiërs langzaam beter wordt.”

Genieten van de omgeving... (Foto: Corno van den Berg)


Op de pistes (en vooral in de restaurants en barretjes) spreek ik tientallen Nederlanders. Jong en oud. Veel mensen zijn zowel in Oostenrijk als Frankrijk geweest. En ik hoor veel vooroordelen terug komen. Al valt het allemaal wel mee met de verschillen, dat hoor ik ook vaak. Sneeuwzekerheid is het nieuwe toverwoord. En die vind je hier wel in alle drie de gebieden.

Wel wordt me één ding duidelijk. Geen enkele wintersporter is gelijk en iedereen moet zijn eigen keuze maken. Doe de landentest voor je zelf en kijk waar je blij van wordt. Bij mij zijn inmiddels goede sneeuw en lekker eten belangrijker dan goedkoop en gezellig. Ik kies het liefst elk jaar een ander gebied.

La Plagne: Groot, groter, grootst

Dagenlang skiën. In het op één na grootste skigebied ter wereld. Maar ik wil meer; meer dingen doen. Dus ga ik op een bobslee een Olympische baan af, op een fat-bike zitten en off-piste skiën.

La-plagne-wintersport
Een van de mooiste uitzichten in La Plagne.
(Foto: Corno van den Berg)

La Plagne

La Plagne is onderdeel van het grote Paradiski, waartoe ook Les Arcs behoort. Afstand: op ruim 1.100 km van Utrecht. De skigebieden liggen op twee uur rijden van de luchthavens van Genève, Chambery en Lyon.

Aantal liften 122; Aantal km piste: 435; Groene pistes: 12; Blauw: 128; Rood: 79; Zwart: 37.

Ontdek het zelf: LaPlagne.com

Ietwat onwennig klik ik de ski’s onder in La Plagne Centre. De eerste meters moet ik altijd weer even de balans vinden. Ik ga het liefst zo vroeg mogelijk op pad. En neem dan altijd een blauwe piste om op te warmen. Maar ik doe het vooral ook zodat ik goed om me heen kan kijken.

De zon wil door de wolken heen prikken en belicht net de hoogste bergtoppen in de verte. Het is rustig op de piste. De verse sneeuw knispert onder de ski’s. Ik stop even. De bomen zuchten onder de het dikke pak sneeuw. Ik wil de frisse berglucht in ademen. Heerlijk.

Wacht even. Het stuur in mijn handen is dus eigenlijk onnodig begrijp ik...

In dit gebied heb je keuze te over, omdat diverse skigebieden door liften met elkaar zijn verbonden. Het plan is om de Bellecôte te doen vandaag, de gletsjer. Met een hoogte van 3417 meter een meer dan indrukwekkende berg. De lift is altijd een fijn moment om de omgeving in me op te nemen. Dit is een genietdagje.

Zo ligt de piste er in de ochtend bij. (Foto: Corno van den Berg)

Aan het einde van de dag moet ik in Montchavin zijn, want ik neem een Fat Bike. Al heb ik geen idee wat het is. Het blijkt een mountainbike te zijn met extreem dikke en vooral zachte banden. En daarmee gaan we ‘gewoon de pistes’ af. Natuurlijk.

,,Je moet vooral remmen. Sturen heeft weinig zin. Dan ga je zeker onderuit.” Ik moet even nadenken over de woorden van instructeur Yann. Het stuur is dus eigenlijk onnodig begrijp ik. Ik check de banden; ze hebben veel profiel. Mooi. Maar al bij het weg rijden glij ik onderuit. Dit wordt een avontuur, dat is zeker.

De berg af jagen op een Fat Bike. (Foto: Corno van den Berg)

Eerst maar even een besneeuwde weg af. Je moet op de trappers staan, zodat de fiets wat heen en weer kan bewegen tussen je benen. En inderdaad, de remmen maken overuren. Maar dan wacht toch echt een blauwe piste. Met kleine sneeuwbulten, waar je dus dwars door heen moet. Dit is wel echt anders, maar erg leuk.

Het wordt langzaam donker, de pistes worden leger. De felle lamp op het stuur gaat aan. Door het licht zie ik veel meer, elk hobbeltje op de rode piste. Maar het verhoedt niet dat ik een keer letterlijk van de fiets de sneeuw in vlieg. Maar dit hoort er bij, mijn ‘medefatbikers’ zijn ook allemaal al onderuit gegaan. Sommigen liggen meer naast hun fiets dan dat ze er op zitten. Maar de glimlach op hun gezicht zegt genoeg.

De Sledge Track in La Plagne.

Maar het kan sneller… En anders. De Sledge Track (of ‘Piste de Luge’ in het Frans) is een soort sleebaan. Met ook opnieuw een wonderlijke manier om je te bewegen. Hier stuur je met je rem; trek je links harder aan je rem ga je linksaf…

Er is verse sneeuw gevallen, dus ik zie de baan nauwelijks. Deze slingert langs de pistes, maar gaat ook door twee tunnels heen. De route is meer dan 1500 meter lang. Het is wel even wennen. De slee is klein en uiterst wendbaar. Sturen gaat goed, totdat je iets te hard gaat merk ik. En weer hap ik sneeuw en weer is het volop genieten.

Het landschap zorgt er voor dat je wel om je heen kijkt. (Foto: Corno van den Berg)

En ja, het kan nog sneller. In 1992 werden in Albertville de Olympische Winterspelen gehouden. La Plagne was de plek voor de bobsleewedstrijden. Dus ja, waarom niet? De piste is verlicht en ligt als een slang in het landschap. Dit heb ik altijd al gewild.

Er zijn diverse keuzes. Ik kan in een professionele bob (eventueel zelfs met een professionele bobsleeër). Maar ik doe het meest populaire; in een vierpersoonsbob zonder stuurman. De zwaartekracht is simpelweg je stuurman.

Zo hard gaat de bobslee in La Plagne

Twee sterke mannen duwen ons weg en dan ga je. In de bochten gaan we al snel horizontaal; Ik voel de g-krachten op me drukken. Een achtbaan op ijs. Stuiterend suizen we naar beneden. Na bijna twee minuten sta ik beneden uit te hijgen. De adrenaline is overal.

Het klinkt stoer. En het is het ook. Off-piste skiën is voor durfals, ervaren skiërs en een beetje gevaarlijk. Al is het gevaar wel wat overdreven. Want als je naast de piste gaat, is dat ook al off-piste. Je moet het eigenlijk alleen doen met een skileraar. Ik krijg een zender om, zodat ik bij een lawine snel te traceren ben.

Het genieten bij off-piste skiën. (Foto: Corno van den Berg)

Skileraar Thierry laat me zien hoe je off-piste skiet. De techniek is iets anders, maar het gevoel door diepe sneeuw te glijden is ongeëvenaard. Een helikopter komt voorbij vliegen en gebaart ons verder te gaan. ,,Ze gaan een deel van de sneeuw wegblazen.” Laten we dan maar gaan ja.

Verderop hebben we de gehele berg voor ons zelf. We manoeuvreren tussen bomen en rotsen door, om dan weer op weidse gedeeltes te komen zonder bomen. Soms steil, soms vlak. Op ons gemakje, want ook dit is genieten. Genietskiën; het zou een nieuwe woord mogen zijn van mij. Het is bijna jammer om te gaan lunchen. Bijna.

La Rosière: Grensoverschrijdend skiën

Even op de ski’s van Frankrijk naar Italië voor een lunch en dan weer terug. Met opvallend veel zon aan de zuidkant. Maar ook hier ga ik bijzondere dingen doen. Zoals ski-toering.

La-rosiere-france
Een doorkijkje in La Rosière. (Foto: Corno van den Berg)

Het is de meest populaire route van La Rosière. Ja, die wil ik wel doen. Om twee redenen. Ten eerste: Ik ga grensoverschrijdend skiën. Even naar Italië. En weer terug op dezelfde dag.

Op slechts twee plekken kun je vanuit Frankrijk een dagje op de ski's grens hoppen naar Italië. In Montgenèvre en hier. Met een leuke bijkomstigheid; tijdens de lunch is het lekker genieten van het Italiaanse eten.

La Thuile ligt aan de zuidkant. Al is dat geen garantie voor succes. Maar ja, de zon roept. Of eigenlijk; de weerapp voorspelt zon. Dus ik ga ervoor, al heb ik geen idee of ik er op kan vertrouwen.

Het zijn dus eigenlijk drie redenen waarom ik dit wil; zon, lekker eten en even de grens over. Ik krijg steeds meer zin om te gaan.

Het dorp La Rosière ligt nog in de mist. Maar dat zegt niets in de bergen, zeg ik tegen mezelf. Het weer kan hier snel veranderen heb ik al gemerkt. Het intrigeert me wel. Moeder Natuur met een eigen wil.

Ik doe mijn ski's onder en ga op pad. Het is nog lekker rustig op de piste; heerlijk. De skilift piept en kraakt. Hij is nieuw, maar nog wat koud en stroef. Net als ik vandaag.

La Thuile heet het bergdorpje net over de grens. Waar je via diverse skiliften en blauwe skipistes vanuit La Rosière zo naar toe skiet. Precies genoeg voor de ochtend.

Onderweg begroet ik de Mont Blanc een paar keer. En neem ik diverse andere routes omdat ik vandaag zin heb om lekker veel kilometers te maken. Waaronder ook wat korte, zwarte pistes. Ik ben zo druk, dat ik niet merk dat de lucht inmiddels blauw is geworden.

De grensovergang naar Italië. (Foto: Corno van den Berg)

Onderweg is het ineens een drukte van belang. Een lawineoefening blijkt in volle gang te zijn. Tientallen mensen zijn uitgerukt om te assisteren. Enkele honden wachten ongeduldig tot ze hun werk mogen doen.

Mensen uit het dorp hebben zich bewust onder sneeuw laten bedelven, zodat de speurhonden zo realistisch mogelijk kunnen oefenen. Al lijkt het me wel een extreem claustrofobische gedachte.

best-wintersport-frankrijk
Skiën in een berg sneeuw. (Foto: Corno van den Berg)

La Rosière

Het skigebied van La Rosière ligt op de grens van Frankrijk en Italië. Op zo'n 850 kilometer van Utrecht. La Rosière ligt op zo'n anderhalf uur rijden van zowel de luchthaven van Geneve als die van Chambery.

Aantal liften 37; Aantal km piste: 160; Groene pistes: 8; Blauw: 25; Rood: 31; Zwart: 13.

Ontdek het zelf: LaRosiere.net

Iets verderop zoeken mannen met stokken in de sneeuw. Om te kijken of er iemand onder ligt. Op een andere plek krijgt een pop hartmassage. Gebiologeerd zit ik te kijken.

Plots slaat een van de honden aan, er wordt direct met man en macht gegraven. Het is kwestie van leven en dood, waarbij elke seconde telt. Al is het een oefening, iedereen neemt het bloedserieus.

Ik zou ook wel willen. Al vinden diverse spieren in mijn lichaam dat een minder goed idee.

Ik zie naast Franse reddingswerkers, ook Italiaanse collega’s. Het is goed dat dit direct naast een drukke piste wordt georganiseerd, zodat iedere skiër zich het weer even realiseert. En extra oplet.

De lawineoefening onderweg. (Foto: Corno van den Berg)

De zon verwarmt me. Hmm. Skiën in de zon tussen de bergen van de Alpen. Terwijl het in Nederland winter is; lees te koud, overal grijs en veel te nat. Het bordje met de grens van Italië leg ik even vast op de foto. En dan snel door… Ik hoor de diverse pasta’s mijn naam al roepen. Met opvallend veel echo’s. Een bijzonder fenomeen in de bergen.

La Thuile staat bekend om de vele zonuren. Inderdaad, het weer hier is stukken beter. Al is het ook vaak andersom. Ik weet het, het kan per dal verschillen. Wat toch echt wel iets extra’s geeft aan de beleving.

Om mijn honger echt op te wekken pak ik een zwarte piste. Het voordeel is dat het altijd rustig is op zo’n steile piste. Het nadeel is wel dat ik op moet letten... Na de uitgebreide Italiaanse lunch ski ik op mijn gemak terug naar La Rosière. Een liftje hier, een piste daar. Dit is een actieve vakantie in optima forma.

Het uitzicht vanuit de skilift. (Foto: Corno van den Berg)

Al wordt het een dag later wel wat zwaarder. Ski-toering staat op het programma. Ik ken het niet, maar proberen wil ik het zeker. Het is simpel. Je loopt op je ski’s omhoog en skiet dan naar beneden. Het wordt ook wel ‘skiën voor armen’ genoemd.

Maar hier moet je echt iets doen voordat je naar beneden kunt. Je zweet al voordat je naar beneden mag. En het wint aan populariteit. Elk skigebied heeft tegenwoordig wel diverse ski-toering routes.

Zo klim je bij ski-toering. (Foto: Corno van den Berg)

Ik moet 600 meter hoogteverschil overbruggen. En sommige stukken zijn best steil. Maar ik moet me eerst even in de ski’s en de techniek verdiepen. De ski’s zijn net even anders, met speciale bindingen om omhoog te kunnen lopen. De bindingen kun je verstellen.

En een soort vlies dat je over je ski’s moet doen om grip op de sneeuw te krijgen. Terwijl de beweging die je maakt lijkt op langlaufen. Het is wel even wennen. En ook vermoeiend. Al is het naar beneden skiën wel ¬extra lekker. Eerst moet ik een schoon t-shirt aan doen, want ja hier ga je wel van zweten.

De zonsondergang in de Franse Alpen. (Foto: Corno van den Berg)

Het dorp van La Rosière telt amper 800 zielen, maar meer dan tachtig inwoners doen aan ijshockey. In de kleine hal speelt het lokale team tegen een team uit Albertville. Jong en oud speelt samen, net als mannen en vrouwen. Het is een bonte boel op het ijs.

Ze noemen zich Les Tigres Blancs (oftewel de witte tijgers). Het is inderdaad redelijk stevig, maar ook wel gezellig. Sommige spelers zijn te moe om even een praatje te maken. Ze zijn blij even rust te krijgen. Het is mooi om zoiets lokaals mee te maken.

De lokale ijshockeywedstrijd. (Foto: Corno van den Berg)

De vrouw van de souvenirs doet goede zaken. Haar vaantjes, kopjes en stickers vinden gretig aftrek. Want ja, de tijgers winnen overtuigend. Ik zou ook wel het ijs op willen. Al vinden diverse spieren in mijn lichaam dat een minder goed idee.

Lake Annecy Ski Resorts; onbekend, dus onbemind?

Sommige skigebieden hoor je nooit wat over. Beter gezegd; te weinig. Zoals Lake Annecy Ski Resorts. Dat bestaat uit La Clusaz en het naastgelegen Le Grand Bornand. Ik ontdek ze vanaf de grond, maar ook vanuit de lucht. En een mix van beiden.

Parapenten-wintersport
Parapenten in Le Grand Bornand.
(Foto: Corno van den Berg)

Lake Annecy Ski Resorts

Het skigebied van Lake Annecy Ski Resorts omvat La Clusaz en Le Grand Bornand. Op zo'n 850 kilometer van Utrecht en een half uur rijden van Annecy. De skigebieden liggen op zo'n 90 kilometer van de luchthaven van Genève.

Aantal liften 82; Aantal km piste: 220; Groene pistes: 37; Blauw: 41; Rood: 42; Zwart: 10.

Ontdek het zelf:
LakeAnnecy-Skiresorts.com

Wat hoor ik toch? Oh, het is mijn hart dat opvallend snel klopt. Instructeur Franck haalt me uit mijn gedachten. ,,We gaan glijdend deze zwarte piste af tot we in de lucht zijn.” Hij kijkt me bloedserieus aan, dit is geen grapje. Dit is Le Grand Bornand. En we gaan parapenten.

De zon hangt laag, de sneeuw krijgt een zachte rode gloed. Ik word gekleineerd door de Alpen om me heen. Op een hoogte van meer dan 2000 meter glijden we de berg af, totdat de parapente ons omhoog trekt. Ineens is het stil. Al hoor ik de wind. En mijn hart ook nog steeds.

Een heerlijk gevoel overvalt me. Wat is dit gaaf.

,,Wil je sturen?” ,,Euh, ja hoor,” zeg ik. Ik pak de stuurlijnen en trek aan de linkerlijn. Direct gaan we naar links. Een machtig gevoel. Zo speel ik enkele minuten met de wind. Ik zie veel speelgoedauto’s en miniatuurhuisjes. En ieniemieniemensjes.

,,Doe je ski’s maar iets omhoog, we gaan even de grond aanraken.” Huh, wat? Mijn hersenen moeten zijn info even verwerken. Terwijl ik bezig ben, neemt hij de stuurlijnen weer over. Wat gaan we doen?

Ik mag de stuurlijnen vast houden en sturen.

Op een heuvel staan wat huizen en er is een speelveldje. We scheren erboven en mijn ski’s raken de sneeuw vlakbij de schommel. Franck trekt hard aan de stuurlijnen en we zwiepen weer omhoog. Net op het moment dat ik even wil uitrusten maakt hij een aantal scherpe bochten boven het dorp.

Angstig ben ik zelden, maar dit gaat me iets te vlug. Ik zie schapen, schoorstenen en bergen voorbij vliegen. Dan is het weer rustig. Franck lacht. We landen in de sneeuw. Een heerlijk gevoel overvalt me. Wat is dit gaaf.

Het uitzicht tussen de ski's door.

Het is grappig hoe een skiresort direct een bijzondere indruk kan maken. En ik heb hier nog niet eens geskied. Hoog tijd om de ski’s onder te binden. De Fransen zien La Clusaz bij de Top 15 skiresorts in Frankrijk. Terwijl ik kijk naar de hoogte waarop het stadje ligt; slechts 1.040 meter. Maar de pistes reiken tot 2.400 meter.

Wat direct op valt is dat het dorp zijn charme niet heeft verloren. Het oude dorpsplein met de Savoyard-kerk is erg sfeervol. En vanuit de skilift ziet het dorp er pittoresk uit. Geen hoogbouw; geen knieval voor het toerisme.

Boven de wolken skiën op La Balme bij Le Grand Bornand. (Foto: Corno van den Berg)

Le Grand Bornand is de parel van het gebied. De steile pieken zijn opvallend voor de Alpen. Onderweg zie ik talloze oude chalets staan. Geen toeristenchalets, maar 400 jaar oude huizen. Mensen die hier in de zomer hun koeien naar toe brengen. Al eeuwenlang. In valleien met mooie namen, zoals Vallee de la Duce (Vallei van de adel).

Op de piste zie ik een bordje met Ski-Joëring. Het blijkt skiën achter een paard te zijn. Julien heeft een manage en laat zijn paarden graag in de sneeuw hun energie kwijt. En ja, het paard heeft er duidelijk zin in. Ik moet me vasthouden aan een soort slee.

We gaan het bos door, de eindeloze vlakte op. Als het paard later halt houd, rust ik ook even uit. Dit is best intensief. Ho, hij gaat alweer verder. Het is ‘slechts’ 1 pk, maar best lastig te beteugelen.

Ski-Joëring: Achter een paard aan skiën. (Foto: Corno van den Berg)

La Clusaz noemt zichzelf de thuisbasis van het Freeskiing. Oftewel van een schans allerlei kunsten uithalen. En ja, het is inmiddels een Olympische sport. Dat moet ik zien. Ik hoef het niet te proberen, af en toe los van de grond komen bij een heuveltje is meer dan genoeg.

Een groepje jongeren is bezig op de kleine schans. De grotere wordt geprepareerd. Ik wil wat foto’s maken, maar het valt niet mee om een plekje te vinden. Ze vliegen je hier letterlijk om de oren.

Dit is Freeskiing, met de mooiste sprongen. (Foto: Corno van den Berg)

De stad Annecy (en het beroemde meer) ligt nabij. De inwoners zien La Clusaz en Le Grand Bornand als hun skigebieden. Ze noemen het gehele gebied Lake Annecy Ski Resorts; oftewel als het een dag regent kun je shoppen in de stad. ,,Het is erg mooi hier. Je moet in de zomer nog eens terug komen, dan zie je waarom,” hoor ik diverse keren.

 

Dit is pas après ski!

Posted by Droomplekken.nl on Monday, January 25, 2016

 

Ik heb een ander tijdverdrijf ontdekt. Mijn hotelletje ligt naast de piste. En het heeft een openlucht hot-tub, waar ik mijn spieren in de avond rust geef. Een groepje skiërs komt langs met fakkels. Het rode licht slingert over de piste.

La Clusaz is anders. Het is misschien niet het skiresort met de meest uitgebreide mogelijkheden. Maar de lokale en gemoedelijke sfeer zorgt er voor dat je je hier erg op je gemak voelt. Ik blijf nog maar even badderen.

Voor het eerst skiën; wel of geen skiles?

Ruim een miljoen Nederlanders gaan jaarlijks op wintersport. Veel hebben het van jongs af aan geleerd. Maar wat nou als jij wel zou willen, maar nog nooit bent geweest? Om dat uit te zoeken volg ik een beginnersgroep en krijg ik privéles.

Skien-kind-frankrijk
Een kleurrijke uitrusting hoort er bij. (Foto: Corno van den Berg)

,,Voor de bocht even rechtop staan en dan rustig de bocht indraaien.” Iets later: ,,Buig je knieën en hang in je skischoenen.” Zomaar twee opmerkingen van de skileraar aan een groepje volwassenen. Hij weet het, les geven aan volwassenen is echt anders dan bij kinderen.

Ik moet aan een goede vriend van me denken. Hij wil nooit mee op wintersport. Terwijl hij wel sportief is. ,,Maar ik kan het niet. En ik durf niet,” zegt hij. Bij het woord ‘skiles’ regent het vooroordelen. ,,Dan zit ik zeker de gehele dag bij kinderen. En, ik ben te oud om het te leren. Als ik het doe zie ik niets van de pistes en omgeving, ik ben alleen maar aan het oefenen.”

Gedeeltelijk heeft hij wel gelijk. Kinderen zijn minder angstig en opvallend veel leniger. Als je jong bent is een skiles de manier om snel te leren. Om enkele dagen later los te gaan op de piste. Maar de rest van zijn gedachten kloppen niet. De vertwijfeling wel.

Ik hoor het geregeld om me heen. Als je ouder wordt ga je twijfelen. Zeker als je nog nooit hebt geskied. Dan overheerst de angst, merk ik als ik met beginners praat. De stap is groot om als dertiger of veertiger les te nemen. Letterlijk. ,,Ze moeten vooral over hun angst heen stappen. We doen het rustig aan, met een totale controle over wat je doet.” De ervaren skileraar kent zijn pappenheimers.

De skilessen middenin het dorp La Plagne. (Foto: Corno van den Berg)

Het snowboard staat recht overeind; de man zelf ligt languit in de sneeuw. Hij zucht, eenvoudig is anders. Maar hij gaat door, ook al omdat de leraar hem stimuleert. Want slecht ging het zeker niet, maar het verdelen van het gewicht ging even mis. En dan is zwaartekracht al snel de winnaar. Maar de man glimlacht al weer.

Een andere groep staat in het dorp La Plagne. Voor een bar/restaurant staan ze onwennig te wachten. Ik luister mee. ,,Als je voor het eerst op de ski’s staat gaat het om balans. En ben je bang; val je voorover of achterover? Al snel verandert dat in; val je linksom of rechtsom? Tot slot moet je de grootste stap nemen. Durf je gewicht op een been te zetten om zo bochten te maken. Met je schouders ietsje naar beneden....”

Kinderen-skien-paradiski
Kinderen moeten zich vasthouden als ze omhoog moeten. (Foto: Corno van den Berg)

De pijzen van skilessen

Privé
les150 euro gemiddeld voor 3 uur in ochtend, 80 euro voor 2 uur in middag. Het prijsverschil zit in twee dingen; mensen zijn vermoeider in de middag en de sneeuw kan minder zijn.

Groepsles
190 euro voor 6 dagen lang 3 uur per dag in de ochtend.

Sommigen gaan bij de eerste oefening netjes rechtsaf, anderen rechtdoor. Maar na slechts een uur staat iedereen stevig (en met vertrouwen) op de ski's. En kunnen ze bochtjes maken. De blauwe piste wacht, al is ook dat een grote stap. Maar onder begeleiding gaat het makkelijker. Stukken makkelijker.

Het is nooit te laat om mijn techniek verfijnen. Ik kijk recht in de weerschijnende skibril van skileraar Thierry Delecluse. Geen veel te vlotte Rudi met blinkende tanden, maar een gedegen leraar die graag zijn liefde voor de sport deelt.

Al had zijn leven er anders uit kunnen zien. Hij miste op een paar centimeters sneeuw de selectie voor de Franse nationale ploeg voor de afdaling. En dan mag hij nu met mij op stap. Een houterige Nederlander, die wel kan skiën, maar geen enkele schoonheidsprijs zal winnen.

Alle begin is moeilijk. (Foto: Corno van den Berg)



,,Jij hebt totaal geen angst en met je techniek kom je ook elke berg af. Maar het kan netter,” lacht hij. Thierry geeft in de winter vooral privéles. ,,Dan kan ik iemand de volledige aandacht geven. Het is heerlijk om te zien dat iemand na een paar uur veel beter skiet. En dat hij of zij ook minder moe is bijvoorbeeld.”

Dit is toch het uiteindelijke doel? (Foto: Corno van den Berg)


Ik moet lachen. Dan heb ik schijnbaar weinig geleerd vandaag. Ik ben nog steeds bekaf en voel talloze spieren waarvan ik het bestaan nauwelijks wist. ,,Maar jij wilt ook teveel kilometers maken. Kijk eens om je heen. Neem de tijd. Bergen, sneeuw, zon en een blauwe lucht. Welkom in de Alpen!” Hier past alleen stilte, schiet door mijn hoofd.

Hij vervolgt: ,,Voor jullie Nederlanders is het net als fietsen als je een bocht wilt maken, dan leun je toch met je schouders de bocht in. Dit is alleen tegenovergesteld.” Ik begrijp ineens waarom buitenlandse toeristen fietsen zo moeilijk vinden...

Lekker eten op wintersport

De inwendige mens moet op wintersport goed worden verzorgd. Niet alleen omdat je veel calorieën verbrandt, maar ook vooral omdat het lekker is. Ik zoek lokale gerechten, hapjes en drankjes.

Een kaas die eigenlijk illegaal is? Nee, dat ken ik niet. Reblochon, ja, dan weet elke kaasliefhebber wel waar je het over hebt. Deze uit de 13de eeuw stammende kaas komt uit een kleine regio bij La Clusaz en Le Grand Bornand. Met een bijzondere geschiedenis.

,,In vroeger tijden moest de boer een deel van zijn melk afstaan aan de eigenaar van de weide. Dus melkte hij de dieren maar half, om daarna het verplichte deel af te staan aan de eigenaar. Daarna melkte hij het dier opnieuw en maakte van die rauwe koemelk reblochon. Het was dus een illegale kaas.”

Apres-ski-Frankrijk
Genieten net naast de piste.
(Foto: Corno van den Berg)

Ben jij ook een echte reiziger?

Let's connect via Facebook:

Boer Albert van het restaurant La Ferme de Lormay is maar wat trots op het verleden. De boerderij is het laatste gebouw in de afgelegen Bouchet-vallei. Ik proef een stukje, terwijl ik de unieke menukaart door lees bij het haardvuur. De gerechten zijn met de hand geschreven op een kaasplankje.

Ik ontdek een mooie naam; ‘omble chevalier’. Google vertelt me wij hem kennen als trekzalm. Maar deze vis komt uit het meer van Annecy, dat ligt zo'n 35 km verderop. ,,En hij wordt langzaam gegaard op het vuur met veel lokale kruiden.” Ik ben verkocht.

Of heb ik simpelweg te veel gegeten omdat het te lekker was?

Na afloop komen er maar liefst zes flessen sterke drank op tafel. Waaronder Viperine, een drankje met 45% alcohol. Oh, en een adder in de fles. Wat? Ja, echt. ,,We doden niet voor elke fles een adder, we gieten er continu drank bij.” Dat moet ik proberen. Al ben ik niet voor het gebruik van dieren voor dit soort dingen.

Het feest bij Restaurant Des Praz in La Clusaz. (Foto: Corno van den Berg)

Het menu is heerlijk Italiaans. Met veel proeverijtjes. Van diverse soorten vleeswaren, wijnen en natuurlijk ook pasta’s. Geen pizza’s, want dat komt uit Napels… Ik neem het pasta-trio, waaronder een vegetarische, een met hertenvlees en een klassieke met kaas. Met een wijntje ja.

Ik moet lachen om mezelf. Ken je het gevoel na een lekkere maaltijd dat je eigenlijk wilt uitbuiken, maar dat je nog terug moet skiën? Ik hoor de ligstoelen in de zon al roepen. Een dutje kan wel toch? Een kleintje maar.

Génépi en Italiaanse delicatessen. (Foto: Corno van den Berg)

In La Plagne ontdek ik het bakken op hete leisteen. Ik krijg rund, eend en kip. Om het niet aan te laten branden moet je het continu heen en weer bewegen tot het gaar is. En dan lekker oppeuzelen. Het past bij wintersport; lekker bezig zijn.

Het wordt (opnieuw) tijd voor een bijzonder drankje. Génépi, een kruidenlikeur van een bloem die groeit op 2000 meter hoogte. De plant heet in het Nederlands bijvoet. De reden; volgens overlevering ‘is degene die een stuk van deze plant in zijn schoeisel draagt, minder gauw vermoeid.’ Ik drink hem wel.

Het is een lekker digestief voor na het soms wat zware eten. Of heb ik simpelweg te veel gegeten omdat het te lekker was? Ach, dat ski ik er morgen wel weer af. Of met parapenten, of op een fat bike of wat dan ook…

Foto-Album

Het landschap, de mensen en het weer zorgen ervoor dat je foto's blijft maken.

Frankrijk-skien-italie

Een ijskunstwerk in La Thuile.

La-plagne-frankrijk

In La Plagne wordt sneeuw geruimd.

Mooiste-wintersport-foto

Sneeuw, zon en bomen....

Viperine

Een bizar drankje: Viperine.

Skien-kinderen-la-plagne

Een skiles voor kinderen.

Reblochon

Een gerecht met Reblochon.

La-Rosiere-wintersport copy

Wintersporten in La Rosière.

La-Clusaz

Uitzicht over La Clusaz.

La-plagne-bos

Zo ziet het er buiten de piste uit.

Parasailen-winterport

We draaien scherpe bochtjes in de lucht.

Skiles-frankrijk

Een skiër krijgt uitleg over zijn houding.

La-Rosiere-wintersport

Een bezoek aan het Le Fort de la Redoute Ruinée bij La Rosière.

Kaas-worst-frankrijk

Een kaas- en worstwinkeltje in La Rosière.

kerk-wintersport-piste

Een kerkje langs de piste van La Clusaz.

La-thuile-italy

Eten in La Thuile in Italië.

Beste-Wintersport

Skiën zoals ik het graag heb.

Fat-bike-wintersport

Een tocht op fat bikes.

Honden-wintersport

Honden gaan gewoon mee op wintersport.

Beste-wintersport-plagne

Het uitzicht bij La Plagne.

Skilessen-frankrijk

Hoe klim je met ski's?

Tubing-wintersport

Op een plastic band de berg af ....

Souvenirs-Franse-Alpen

Souvenirs in de Franse Alpen.

Le-grand-bornand

De schoonheid van La Balme (Le Grand Bornand).

Frans-wintersport

Tegen de zon inkijken levert dit beeld op.

Worst-winkel-alpen

Op zoek naar verse levensmiddelen.

Parapanten-frankrijk

Parapenten boven bomen.

Frankrijk-wintersport-beste

Een doorkijkje.

Wintersport-beste-frankrijk

Dit is wintersport pur sang.

Wintersport-frankrijk

Een toeschouwer bij de wintersport.

La-plagne-off-piste

De minder bekende delen van La Plagne verkennen.

Zon-wintersport-frankrijk

De lage winterzon door de bomen.

Wintersport-beste-foto

Het kan best koud worden hoog in de bergen.