Zimbabwe: Ontdek het ruige Afrika

Zimbabwe; het is geen standaard-vakantieland. Maar het heeft wel de unieke Victoria-watervallen, het onbekende Great Zimbabwe Ruins en beroemde safarigebieden. Mij intrigeert het wel. Reizen met diepgang, waarvoor je ruimschoots wordt beloond.


Corno van den Berg

Corno van den Berg

Zimbabwe; het is geen standaard-vakantieland. Maar het heeft wel de unieke Victoria-watervallen, het onbekende Great Zimbabwe Ruins en beroemde safarigebieden. Mij intrigeert het wel. Reizen met diepgang, waarvoor je ruimschoots wordt beloond.

Ontdek Zimbabwe

Al bekend met dit intrigerende Afrikaanse land? Het heeft naast beroemde natuurparken zoals Hwange National Park, waar je de big five kunt spotten, ook een grote diversiteit in culturen en tradities.

Of bewonder de wereldberoemde Victoria Watervallen, een van ’s werelds grootste natuurspektakels. Zimbabwe wordt niet voor niets ook wel ‘A World of Wonders’ genoemd…

Ontdek het zelf: Zimbabwetourism.net

Reizen met diepgang

Zimbabwe; een land dat zelden positief in het nieuws komt. Althans, zo lijkt het. Moet je daar als reiziger dan wel of niet heen gaan? Ik ga wel, omdat ik meer wil weten van hetgeen er zich af speelt. Want ook dit is reizen; met diepgang.

Souvenir-zimbabwe
Een schilder aan het werk in Harare. (Foto: Corno van den Berg)

Het is een overbekende wijsheid. Wie eenmaal naar Afrika is geweest, heeft zijn hart aan het continent verloren. Het overkwam mij ook, jaren geleden. Want reizen in Afrika is intrigerend.

Ik wil terug; keer op keer. En bij mijn volgende reis zoek ik naar ‘verhalen’. Van mensen, over de natuur, het dagelijkse leven, noem maar op.

En dan is Zimbabwe de juiste plek. Naast het overweldigende natuurschoon, zijn er de vriendelijke mensen en het rijke verleden. Een mix die je zintuigen prikkelt.

Zeker als je open staat voor de verhalen achter de gebieden, de mensen en het verleden. In mijn ogen is dit het echte reizen.

Veel mensen vragen zich bij een land als Zimbabwe af: Moet ik wel of niet gaan? Het land heeft unieke attracties als de unieke Victoria-watervallen.

Maar ook het onbekende Great Zimbabwe Ruins en beroemde safarigebieden als Hwange Nationaal Park. Dit is echt Afrika. Maar dat staat los van de vraag.

Maar bij Zimbabwe vraag ik me vooraf ook af: is veiligheid een issue? Er is geen negatief reisadvies van Buitenlandse Zaken.

Het advies is zelfs vergelijkbaar met bijvoorbeeld Zuid-Afrika, waar ‘we’ massaal heen gaan. Veilig genoeg dus.

Vic Falls is de absolute trekpleister van Zimbabwe. (Foto: Corno van den Berg)

Naar Zimbabwe?

South African Airways is de grootste luchtvaartmaatschappij van Zuid-Afrika. Met dagelijkse nachtvluchten naar Johannesburg. In het uitgebreide regionale netwerk zitten onder meer Harare, Bulawayo en Vic Falls in Zimbabwe.


Meer info: Flysaa.com

Ik reis onder meer naar Hwange Nationaal Park, een van de beste safariparken ter wereld. Ruim vijftien jaar geleden was ik ook in Hwange, als ecovolunteer. Ik maakte kennis met Greg Rasmussen, een wetenschapper die zijn hart had verloren aan de Afrikaanse wilde hond.

De wilde hond is een zeldzaam roofdier, dat ondanks de naam geen familie van de hond is. Wel een opvallend sociaal dier, want hun jongen worden door alle dieren van eten voorzien bijvoorbeeld.

Na ruim een week rond reizen hier maak ik de balans op. Ik ben blij dat ik ben gegaan.

Ruim een week trokken we destijds door het immense park (ruim 14.650 km2) over mulle zandpaden. We sliepen op het dak van de Landrover, met elke nacht bezoek van enkele hyena’s. Hun gelach ging door merg en been. En we maakten heuse ‘bush’maaltijden. Waarschijnlijk heb ik toen mijn hart aan Afrika verloren. Voorgoed.

Greg heeft ondertussen niet stil gezeten. Bij de ingang van Hwange heeft hij een rehabilitatiecentrum opgezet voor deze dieren. Met uitleg voor toeristen, maar ook opvang voor verkeerslachtoffers of dieren die in ijzeren strikken terecht zijn gekomen. Als ze dat overleven tenminste. Want mens en roofdier gaan niet goed samen.

Je kunt overal in Zimbabwe wilde dieren tegen komen. (Foto: Corno van den Berg)

,,In de jaren zestig waren er nog een kleine 300 in Hwange, een van de belangrijkste plekken in Afrika. Nu nog de helft, als waren het er nog minder tien jaar geleden. Educatie voor met name de lokale bevolking is essentieel,” zegt hij terwijl hij me joviaal begroet.

Tegenwoordig is hij vooral bezig met onderzoek, om te achterhalen hoe de dieren kunnen overleven. En hij ontvangt nog steeds graag toeristen die hem kunnen meehelpen met bijvoorbeeld zoeken naar de dieren in het wild. En praat nog altijd vol overgave hoe hij met onderzoek de toekomst van de dieren wil veilig stellen.

De ingang van het beroemde Hwange Nationaal Park. (Foto: Corno van den Berg)

Ik merk dat de parkwachters, maar ook de lokale bevolking graag met me praten. Over hun leven, hun uitdagingen en hun problemen. Hierdoor krijg ik veel informatie en begrijp ik meer en meer hoe ingewikkeld het leven hier is. Ik geniet van hun ongekende gastvrijheid, eerlijkheid en opvallende vrolijkheid.

Na ruim een week rond reizen hier maak ik de balans op. Ik ben blij dat ik ben gegaan. Alleen al voor de mensen die hier wonen en werken om de dieren te beschermen bijvoorbeeld. En ik betaal graag entreegeld, ik koop met liefde souvenirs en eet graag bij lokale eettentjes. Hopelijk geef ik ze een heel klein steuntje in de rug.

Mijn favoriete roofdier: De Afrikaanse wilde hond. (Foto: Corno van den Berg)

Vic Falls: Meer dan watervallen alleen

De unieke Victoria-Watervallen behoren tot de grootste ter wereld. En een must om te zien als je in Zimbabwe bent. Te voet, te water en per helikopter. Maar er is meer, want het ligt bijvoorbeeld in een Nationaal Park vol wilde dieren. Sterker nog, twee parken zelfs.

Bijna vijftien jaar geleden stond ik hier ook: op het randje bij Vic Falls. En ook met open mond. Een jaar of tien geleden nog eens, maar dan aan de Zambiaanse kant. Van dit soort watergeweld krijg ik nooit genoeg.

In de vroege ochtend dwaal ik langs de tientallen watervallen en zie opvallend veel bloemen. Ik word kletsnat door de mist. Her en der zie ik een regenboog verschijnen door de zon. De camera gaat even neer. Ik wil het water zien, horen, voelen, ervaren.

Victoria-Watervallen
De schoonheid van de Victoria Watervallen.
(Foto: Corno van den Berg)

Slaap ook waar Corno sliep

Africa Albida Tourism heeft hotels, lodges en restaurants in de meest bekende toeristische bestemmingen van Zuidelijk-Afrika.

Corno sliep in Victoria Falls Safari Lodge. De lodge kijkt uit over een waterpoel, waar veel wilde dieren komen. Het is te zien vanuit het zwembad, de bar en het restaurant.

Hier vind je ook ‘The Boma’. Dit Zimbabwaanse restaurant biedt veel lokale lekkernijen en optredens.


Meer info: AfricaAlbidaTourism.com

‘Je ziet pas echt hoe groot de watervallen zijn vanuit de lucht.’ Ik geloof het graag en stap dus in een helikopter. Of ik voorin wil? Natuurlijk, dan heb ik het beste zicht. De piloot begroet me, hij laat graag zijn achtertuin zien. Hmm, dat kan ik me goed voorstellen.

Overal kom je de Zambezi tegen, één van de machtige rivieren van Afrika. Al snel zie ik vanuit de lucht de enorme krater die de watermassa in het landschap heeft geslagen. En is goed te zien hoe de rivier zich zigzaggend een baan worstelt door het woeste Afrikaanse landschap.

Mensen zijn piepklein in dit natuurgeweld. Goh, dat gevoel had ik toch al toen ik er stond. Het is lastig om dit alles in zijn volle grootsheid vast te leggen, zoveel is er te zien.

Zijn dit dan zambezipaarden en zambezikrokodillen?

Zelfs in de verte is het nog een indrukwekkend gezicht. De mist is goed te zien. Ik begrijp meteen de bijnaam ‘The Smoke That Thunders’, oftewel de rook die dondert. Ja, ik hoor hem ook. En zie hem overduidelijk.

Dit natuurwonder op de grens van Zimbabwe en Zambia is waarschijnlijk de meest populaire bestemming op het continent; het is ook eenvoudig te bereiken vanuit Zuid-Afrika bijvoorbeeld per vliegtuig.

Het uitzicht vanuit de helikopter. (Foto: Corno van den Berg)

Voor me zie ik een kudde koedoes, iets verderop speelt wrattenzwijn Pumba met zijn vriendjes. Ik moet even wachten met doorlopen, want vier impala’s steken over. Ze komen van rechts, maar nemen wel erg brutaal voorrang. Erg vind ik het niet, helemaal niet zelfs.

Overal zie ik bomen en struiken. En leven. Het lijkt wel een safari, maar dit is toch echt het plaatsje Victoria Falls. Gids Stanley zet mijn verwarring. ,,Mensen realiseren zich niet dat er hier veel meer is dan alleen de watervallen.” Dat blijkt.

De schoonheid van Vic Falls. (Foto: Corno van den Berg)

In de vroege ochtend kijk ik vanaf het terras van Victoria Falls Safari Lodge uit over de Afrikaanse vlakte. Vlak voor me krioelt een waterpoel met dieren. Antilopen, vogels en meer komen drinken, ik ontbijten. Hmm, ik heb hetzelfde uitzicht vanaf het zwembad; dat moet ik later nog eens proberen. Oh, en ook vanaf mijn kamer. Wow, dat had ik echt niet verwacht bij zo’n populaire attractie als Vic Falls.

Naast het ‘gewone’ restaurant heeft de lodge ook een zogeheten gierenrestaurant. Als toerist kun je vanaf slechts enkele meters zien hoe de dieren dagelijks dode boerderijdieren krijgen. Een kwartier later is alles op, de tientallen gieren (en een handvol brutale maraboes) schrokken werkelijk alles weg. Ook de botten.

Gieren vechten om de resten bij het restaurant. (Foto: Corno van den Berg)

Toch is bioloog Andy niet blij. Vorige week werden in Hwange tientallen olifanten vergiftigd door stropers. Hier zijn ineens veel minder gieren dan vorige week. Want wie ruimen er altijd de dode dieren op? De gieren. Het is ‘The Circle of Life’.” Het wordt ineens stil.

Door de beschermde status blijft dit hele gebied gespaard voor grootschalige ontwikkeling. Al is dat wel wat lastig om te begrijpen. Er is een Victoria Falls National Park (waar de watervallen toe behoren). Dat uitgeroepen is tot Werelderfgoed door de UNESCO. Er bijna naast ligt het Zambezi National Park, dat vernoemd is naar de rivier.

De cruise op de Zambezi. (Foto: Corno van den Berg)

En ja, de Zambezi-rivier moet ik natuurlijk zelf ook ervaren. Het is een populaire excursie; een Sunset Cruise. Lekker achterover leunen, terwijl het landschap voorbij drijft. De zon gaat onder; het einde van een heerlijk dagje spelen met water. Al haal ik hier niets in mijn hoofd, want een boos nijlpaard is nog gevaarlijker dan de scherpe tandjes van een krokodil. Ik proost op ze, want dit maakt Afrika altijd zo levensecht.

Zo heb ik het graag. Apen in de bomen om me heen; guitige groene meerkatten. In het late daglicht zie ik groepjes nijlpaarden en nijlkrokodillen. Of zijn dit dan zambezipaarden en zambezikrokodillen? Het is heerlijk om zo te mijmeren…

Een boot, een drankje en de zonsondergang. (Foto: Corno van den Berg)

Indiana Jones in de Great Zimbabwe Ruins

Een mythische plek, waar ooit de Afrikaanse koningen heersten. En, volgens de legendes, ook van de Queen van Sheba. Dit zijn de onbekende Great Zimbabwe Ruins, een wonderlijk Werelderfgoed van UNESCO. Dat ver van de gebaande paden ligt.

Muur-Great-Zimbabwe-ruins
Het is opvallend koel tussen de hoge muren van Great Zimbabwe Ruins.
(Foto: Corno van den Berg)

Ben jij ook een echte reiziger?

Let's connect via Facebook:

,,Wil je de eeuwenoude route lopen, of de toeristenroute?” Gids Lovemore zegt het in perfect Engels. Hij kijkt naar mijn verweerde bergschoenen. ,,Oké, ik weet het al. Leuk!” Hij begint aan de steile stenen trap omhoog. Een groot deel van de oude koningsstad ligt bovenop een heuvel vol rotsen.

Ik ben dol op weetjes. Zoals deze. Great Zimbabwe Ruins is het op vier na grootste bouwwerk van de mens. Na de Grote Muur in China, Machu Picchu in Peru, de piramides van Gizeh in Egypte en Angkor in Cambodja. Gids Lovemore (what’s in a name) lacht. Een heel mooi lijstje ja, hij weet het.

De Afrikaanse koningen heersten hier van de 11e tot en met de 15e eeuw.

Bovenop de rotsen verwonder ik me over deze plek. De ruïnes zijn relatief onbekend, maar extreem intrigerend. Net als bijvoorbeeld Machu Picchu rondom en vooral ook tussen rotsen gebouwd. Vaak op ingenieuze wijze. En ze stammen uit dezelfde tijd ongeveer. Vreemd, dat in Afrika en Zuid-Amerika een soortgelijke gedachte was.

Dit is overigens de enige plek die ik ken waar een land is vernoemd naar een monument, gebouw of werelderfgoed. Want de naam Zimbabwe komt van de Great Zimbabwe Ruins. Zimbabwe komt (waarschijnlijk) van dzimba-dza-mabwe, dat ‘grote huizen van stenen’ betekent.

De wonderlijke bouwkunst van Great Zimbabwe Ruins. (Foto: Corno van den Berg)

Het complex ligt op zo’n 30 km van de stad Masvingo, in het zuidoosten van het land. Die na eeuwen te zijn verwaarloosd, in de dertiger jaren van de vorige eeuw de beschermde status kreeg. Sinds 1986 heeft UNESCO het uitgeroepen tot Werelderfgoed.

En dan te denken dat er hier maximaal 6.000 buitenlandse toeristen komen. Per jaar. Dat zijn er wel heel weinig voor zo’n bijzondere plek. Zeker als je kijkt naar de rijke historie van de Afrikaanse koningen, die hier van de 11e tot en met de 15e eeuw heersten. Met grote rijkdom; er was zoveel goud dat het geen waarde had voor hen.

Gids Lovemore leidt me rond. (Foto's: Corno van den Berg)

Koningen waren de absolute heersers; sommigen hadden wel 200 vrouwen. Op het hoogtepunt leefden hier zo’n 18.000 mensen. Maar, er zijn talloze mysteries. Er is bijvoorbeeld nooit een begraven lichaam gevonden. Geen beenderen, geen begraafplaats, niets.

Zo’n 82% van de inwoners van Zimbabwe zijn Shona. Hun voorouders hebben naar alle waarschijnlijkheid deze stad gebouwd. In die tijd stonden de Shona er om bekend hun doden onder de grond te begraven. Het liefst in een grot. En onder deze immense rotsen liggen tunnels. Die nog niet zijn verkend. Waar ik me over verbaas.

 

Het uitzicht op de Grote Muur vanaf de bergtop. (Foto: Corno van den Berg)

 

Maar dan blijkt de reden; dit is een plek vol legendes. Gids Lovemore lepelt ze maar wat graag op. Met een behoorlijke dosis sfeer. ,,Drie Duitse ontdekkingsreizigers gingen een aantal jaren geleden de tunnel in, maar kwamen er niet meer uit. Ook een recentere expeditie van lokale archeologen mislukte. Ze kwamen rennend uit de grot met wijd opengesperde ogen.”

In het piepkleine museum sieren wonderlijke beelden van speksteen. In de vorm van een adelaar, de nationale vogel van Zimbabwe. Die bijvoorbeeld te zien is in de vlag. Elke koning liet door de beste kunstenaar een nieuwe adelaar maken. Deze kreeg een ereplek; bovenop de heuvel op een stapel rotsen.

Talloze replica’s van de vogel liggen bij het Great Zimbabwe Craft Center. Je kunt er niet omheen bij de ingang van de ruïnes. Gemaakt van serpentijn; een bekende beeldhouwsteen. Tipei Manwa groet me; de 68-jarige vrouw kijkt hoopvol.

De vele wonderlijke rondingen in de muren. (Foto: Corno van den Berg)

In dit deel van Zimbabwe is bijna geen werk te vinden, dus zijn souvenirs de oplossing. Ik herken talloze safaridieren van mahoniehout, maar ook moderne kunst. Ook zie ik slabakken en veel aardewerk. Het is crisis, erkent ze. Sterker nog, ik ben hun eerste klant van de dag. En het is einde middag.

Fraai handbeschilderde batikdoeken met safari-taferelen wapperen in de wind. De batikdoeken wordt door de mannen gemaakt, maar vrouwen verkopen het. ,,Wij zijn er handiger in,” lacht ze. Ik koop vier doeken. Er is vast nog wel een muur in mijn huis waar dit op kan. Alhoewel, ik kom nu al ruimte tekort.

De Zimbabwe Ruins liggen ver buiten de gebaande paden; in het zuid-westen van het land. Net als bijvoorbeeld Mana Pools National Park, een natuurgebied aan de benedenstroom van de Zambezi-rivier. In het regenseizoen ontstaan er grote meren, die langzaam weer opdrogen. De overgebleven waterreservoirs trekken opvallend veel (grote) dieren aan.

Struinen door deze plek is wonderlijk. (Foto's: Corno van den Berg)

Ook over de Eastern Highlands hoor ik veel. Een ruig gebergte op de grens met Mozambique. Waar je dagenlang kunt wandelen, maar ook diverse bijzondere soorten apen tegen het lijf kunt open. Leuk, dan heb in ieder geval nog meer redenen om nog eens terug komen.

Ik voel me een beetje Indiana Jones. In the Great Zimbabwe Ruins kunnen reizigers hun hart ophalen. Net als archeologen, eigenlijk moeten zij hier snel aan het werk. Waarschijnlijk komt er dan zoveel rijkdom naar boven dat het wel de aandacht krijgt die het verdiend. En de souvenirverkopers ook.

Een van de vrolijke souvenirverkopers. (Foto: Corno van den Berg)

Het unieke landschap van de Matobo Hills

Matobo Hills is bij ons relatief onbekend, al is het wel UNESCO-Werelderfgoed. Waarom staat het op de lijst? Omdat het landschap uniek is. Maar dat hoor je zo vaak op reis. Hoog tijd om zelf te gaan kijken in het zuiden van Zimbabwe.

Matobo-Zimbabwe
Het landschap van Matobo.
(Foto: Corno van den Berg)

Haal nog meer uit je safari!

Met de CL Companion van Swarovski Optik ontdek je verborgen schatten die anders onzichtbaar blijven. Hij laat je met volle teugen genieten van het natuurspektakel in Afrika.

Vanaf het moment dat je door deze kijker kijkt merk je het verschil. Klein van formaat, maar groot in optische prestaties. Ideaal voor het observeren van de natuur thuis of ver weg.

Ontdek het zelf: Swarovski Optik

De vierwielaangedreven auto volgt het slingerende zandpad. Heuvels rollen door het landschap. Bovenop de heuvels liggen opvallend ronde rotsen: zogenaamde ‘koppies’. Dit Nederlands klinkende woord komt eigenlijk uit het Afrikaans. En zoals zo vaak in deze heerlijke taal; het spreekt voor zich.

Welkom in een absoluut afgelegen deel van Afrika. Het is een mythische plek, met een lang verleden. Typisch zo’n plek om zelf te verkennen. De San (bij ons ook bekend als Bosjesmannen) leefden tot zo'n 2.000 jaar geleden in deze heuvels. Deze jagers-verzamelaars worden gerekend tot de eerste mensen op onze aarde. Sterker nog, mogelijk waren zij de eerste 'homo sapiens.'

Totdat hij abrupt remt. Neushoorn!

Tientallen rotstekeningen sieren de diverse grotten. Soms zijn ze lastig te ontcijferen, maar ik herken mensen (die opvallend lang zijn) en spot vooral veel dieren als koedoes en giraffes bijvoorbeeld. Ook zijn er in de verschillende grotten klei-ovens en andere historische artefacten gevonden.

Het karakteristieke landschap van Matobo Hills. (Foto: Corno van den Berg)

Eén van de parkwachters vertelt: ,,Veel van het wild is verdwenen, maar via herintroductie zijn diverse diersoorten die hier vroeger voorkwamen weer uitgezet. Waaronder zeldzame witte en zwarte neushoorns. Matobo heeft inmiddels de status van een nationaal park. Het wordt weer beter...”

Als ultiem bewijs kun je hier ‘neushoornwandelen’. Een unieke excursie, waarbij je eerst met een jeep de bush in trekt. Ondertussen vertelt de gids over het park, het landschap en de dieren. Totdat hij abrupt remt. Neushoorn! Waarop hij doodleuk zegt: ,,Stap maar uit, we gaan even kijken!”

Een visser probeert zijn geluk in een meer in Matobo. (Foto: Corno van den Berg)

Op fluistertoon gaat hij verder, half gebukt om zo weinig mogelijk op te vallen. Hij maakt een geluid om de neushoorns op hun gemak te stellen. Stapje voor stapje, totdat de afstand nog zo’n 8 meter is. Het is een moeder met jong. En nee, ze zijn niet bang voor ons. Wonderlijk.

Verdwalen in de Matobo Hills is eenvoudig: het is zo’n 3.100 km2 groot. Ruim 400 km2 behoort tot het nationaal park. Ook voor de huidige bewoners, de Shona, is het een heilige plek. Dit is het land van de ‘geesten’. Met ook hier talloze legendes. Zo zou tot zo’n vijftig jaar geleden een stem te horen zijn geweest in een van de grotten. Ik luister aandachtig, maar hoor niets. Op de wind na.

De beroemde stenen van Matobo. (Foto: Corno van den Berg)

Matobo is een ideale plek om te wandelen, te fotograferen en om de zonsondergang te bewonderen. Dat laatste doe ik op een bijzondere plek. Bij het graf van Cecil Rhodes, een zeer omstreden koloniale Engelsman. Hij stichtte Rhodesië (het huidige Zimbabwe en Botswana) en werd rijk door de verkoop van diamanten. Rhodes zag de Matobo Hills en wilde per se hier worden begraven.

Bovenop een berg Malindidzimu, de 'heuvel van de geesten'. Ik heb een heerlijke 360 graden uitzicht over de heuvels. Ik sta tussen talloze ronde rotsen, ze worden roodgekleurd door de ondergaande zon. Rhodes noemde het ‘World’s View’. Ik weet inderdaad niet waar ik moet kijken. Of fotograferen. Alles gaat even neer. Ik proost op Zimbabwe; haar toekomst en haar mensen.

De mensen van Zimbabwe

Of ik een sloppenwijk wil bezoeken? Of ik een Mopani-worm wil proeven? En zelfgemaakt bier? Ik knik op alles ja. Nieuwe mensen ontmoeten, hun cultuur zien en ervaren. Ervaringen uitwisselen en vooral veel lachen samen. Het maakt reizen juist zo leuk, als het zo eenvoudig is om contact te maken.

mopani-rups
Gebakken mopani rupsen....

Voor me ligt Zimbabwe’s favoriete snack. ,,Proeven?” hoor ik. Natuurlijk, zeg ik in mijn enthousiasme. Ik krijg ‘Mopani Worms’ voorgeschoteld. Dat is letterlijk even slikken; het is een onooglijke worm van tien cm.

Correctie, het is geen worm, maar een rups. Van een bij ons onbekende nachtvlinder, zo legt Google me uit. Al maakt dat voor mijn gevoel weinig uit. Dit blijft een unieke ervaring voor me.

Hmm, ze zijn een beetje taai. Met een unieke smaak, zo is het wel te omschrijven. Die je zelf maar moet ervaren. De naam komt van de mopaniboom, waar de rupsen graag in zitten. Ze worden gevangen, de ingewanden worden er uit gehaald en de rest gekookt. Een delicatesse, en rijk aan proteïne. Dat alles geloof ik graag, maar toch...

Kinderen doen de was in het dorp. (Foto: Corno van den Berg)

Net buiten Bulawayo ontmoet ik … Zij is de oprichter van KoS'nqo Ngekhaya, een project voor jongeren in een van de townships. Een vrouw die van wanten weet. En ze is heel direct. ,,Dit is opgezet om de jongeren op het rechte pad te houden. Want werk is schaars, en de verleidingen groot. Denk aan diefstal, overvallen en vooral; drugs.”

,,Mijn doel is ze iets bij te brengen, om met ze te praten over hoe je je leven inricht en meer.” In allerlei vormen blijkt al snel. Eerst krijg ik een optreden van twee jonge meisjes die een traditionele dans laten zien. Daarna is de beurt aan vier ‘robotjongens’ die op Zimbabwaanse house los gaan. In

Zimbabwe behoren dans en muziek tot het dagelijks leven; in alle soorten blijkbaar.

Ik krijg een rondleiding door het dorpje. En iedereen gaat gezellig mee. De stoet levert al snel nog meer bekijks op. Ik kijk bij een gezin in huis en zie jongens voetballen met een bal van karton. Het is marktdag en overal liggen verse groenten uitgestald. Zo’n beetje alles hier koop je per stuk.

Het zelfgebrouwde bier gaat van hand tot hand. (Foto: Corno van den Berg)

Bij de lokale kroeg zie ik zelfgemaakt bier, met de naam Chibuku. Het zit in een wit melkpak; een liter kost 25 dollarcent. ,,Je moet het eerst schudden voor het te drinken is.” En ja dit is anders. Het blijkt te worden gemaakt van een grassoort. Als je die laat fermenteren in de zon, komt er alcohol vrij.

Ik neem een slok, tot iedereens vermaak. Het smaakt wat zuur en ik kauw op half gemalen grassprieten, maar het valt alleszins mee. Het is traditie om het met anderen te delen. En ja, de dansers blijken het ook graag te drinken. Al is het pas tien uur in de ochtend. Iedereen lacht. Om die gekke Hollander, om de anderen en omdat ze zich goed voelen. Ik lach graag mee.

Op safari in Hwange Nationaal Park

Oog in oog met wilde dieren. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Het gevoel dat elk moment een leeuw kan opduiken. Of een neushoorn. Een jachtluipaard. Of een groepje slungelige giraffes. Ik kijk mijn ogen uit.

De opkomende zon strooit zijn licht over de vlaktes van het immense Hwange Nationaal Park. Plots staan er twee penseelzwijnen. Het zijn eigenlijk nachtdieren, maar in de vroege ochtend zijn ze nog bezig met hun ontbijt. Of is het hun avondmaal?

Zonsondergang-Hwange-nationaal-park
Zonsondergang in Hwange Nationaal Park.
(Foto: Corno van den Berg)

Ga duurzaam op safari

Kom naar Elephant’s Eye, Hwange in Zimbabwe, waar je de ultieme safari kunt hebben in een moderne Eco Lodge. Omringd door wilde dieren, geniet van lekker eten, zwembad, spa, talloze activiteiten en game-viewing.

In dit speciale aanbod krijg je nu 4 nachten, incl. game-drives, maaltijden en overnachtingen op een unieke plek in Afrika.

Ontdek het: Elephant's Eye, Hwange

De gids heeft arendsogen, hij spot werkelijk alles dat loopt, vliegt of zich andersoortig voortbeweegt. Al krijgt hij ook wel wat handige informatie van collega-gidsen. Een drietal leeuwen blijken net een jonge giraf te hebben verschalkt. Bij een groep rondcirkelende gieren stoppen we. Hij moet even zoeken, maar dan toch. ,,Daar liggen ze onder de boom uit te rusten.” Hij wijst in de verte.

Ik pak dan altijd mijn telelens van mijn camera om in te zoomen. Hoe ik ook kijk, ik zie niets. Ja, bomen. Een vertegenwoordiger van Swarovski Optik had gehoord dat ik op mijn reizen geen verrekijker gebruik en gaf me een uitdaging. Ik krijg een verrekijker mee. En, ik zie plots de leeuwen liggen. De lichtsterkte is simpelweg beter dan mijn cameralens. Goh.

Iets dat ik me als journalist best mag aantrekken.

Leeuwen en Hwange waren recent nog in het nieuws. Cecil, een van de meest imposante leeuwen van Afrika was gedood door een jager. In Zimbabwe is de trofeejacht toegestaan op diverse plekken. Onder strenge regels weliswaar. Daar wil ik meer van weten.

Het bleek een gefortuneerde Amerikaan die 50.000 euro had betaald voor zijn trofee. Maar deze jacht was illegaal. Cecil was uit Hwange gelokt en met pijl en boog neergeschoten. De trofeejacht is voor Westerlingen lastig te begrijpen. Een van de argumenten voor deze vorm van jacht is dat het veel geld oplevert. Om bijvoorbeeld stroperij aan te pakken.

De leeuwen die ik ontmoette. (Foto: Corno van den Berg)

Mijn gids kijkt me aan: ,,Een maand geleden werd een parkwachter gedood door een leeuw. Een week later één door stropers. Heb je die berichten gehoord?” Ik zeg nee.

,,Ik vind zeker dat dit soort incidenten wereldkundig moeten worden gemaakt, maar dan wel het complete verhaal. Die parkwachter is bereid zijn leven te geven voor de dieren. Daar wordt niet over geschreven door de media.” Iets dat ik me als journalist best mag aantrekken.

Dit alles geeft mijn safari in Hwange wel veel diepgang. En ik wil graag helpen, want dit soort unieke natuurgebieden moeten worden beschermd. Over dit alles ga ik eens nadenken in een safarilodge; het behoort tot mijn absolute favoriete plaatsen om te slapen.

Mijn slaapplek: Elephant's Eye. (Foto: Corno van den Berg)

Ik kijk uit over het luxueuze Elephant’s Eye. Midden in de natuur, met luxe zoals een zwembad, maar ook bijvoorbeeld uitzicht op een waterpoel. Waar geregeld dieren komen drinken. Al het eten en drinken (alsook de behulpzame staff) is inbegrepen.

Dit is een heuse eco-lodge. Zo wordt in het zwembad geen chloor (of andere onnatuurlijke stoffen) gebruikt, wordt al het afval gerecycled en zijn de safaritenten gemaakt van duurzaam materiaal. Ik slaap als het ware ‘bijna’ buiten, want de voorkant van de tent is gemaakt een soort gaas. Heerlijk.

In Hwange kom je overal olifanten tegen. (Foto: Corno van den Berg)

De geluiden van de nacht. Het klinkt als muziek in mijn oren. Het zijn er veel, maar toch vind ik het extreem rustgevend. Totdat plotseling takken breken. Wat zal het zijn? Het is groot, dat is zeker. Oh, en er zijn er meer hoor ik. Mijn ogen willen het liefst door het zwart van de nacht heen turen. Maar ik zie alleen wat contouren.

Ineens komt een kudde olifanten tevoorschijn. Op hun gemak rukken ze bladeren van de struiken, sommigen duwen een complete boom omver. De matriarch voorop, gevolgd door tientallen dieren. Even kijkt de leider naar me (althans zo voelt het). Maar ik ben totaal geen gevaar voor ze. Dat weet ze, al laat ze wel even luid en duidelijk horen dat ze me heeft gezien.

Zebra's steken over... (Foto: Corno van den Berg)

Twee net geboren dieren hobbelen voorbij, met hun korte pootjes hebben ze moeite hun moeder bij te houden. Eentje pakt met zijn slurf de slagtand van moeder vast, alsof hij wil meeliften. Langzaam verdwijnen ze de nacht in. Het zijn van die ontmoetingen die je raken. Keer op keer. Ik krijg er kippenvel van.

Foto-Album

Veel dieren laten zich op safari graag vast leggen. Maar ook in de steden dorpen vinden mensen het leuk als je foto's van ze maakt. Zeker als je het vooraf even vraagt.

Vic-Falls-helikopter

Vic Falls van bovenaf.

Great-Zimbabwe-Ruins-bezoek

Gids Lovemore bij de ingang van Great Zimbabwe Ruins.

Beste-souvenirs-afrika

Batik-souvenirs zijn erg gewild bij toeristen.

Olifanten-modder-bad

Wandelen-Matobo-Zimbabwe

Wandelen door Matobo Nationaal Park.

Hwange-Zimbabwe-safari

Een zebra in Hwange Nationaal Park.

Helikopter-vic-falls

Een helikoptertocht boven de Victoria Watervallen.

World-View-Matobo

De wonderlijke rotsen van 'World View' in Matobo.

Rocks-Great-Zimbabwe

Vreemde rechtopstaande stenen bij Great Zimbabwe Ruins.

Zonsondergang-Hwange-zimbabwe

Olifanten komen bij zonsondergang dichterbij.

Architectuur-great-Zimbabwe

De wonderlijke bouw van Great Zimbabwe Ruins.

Gieren-zimbabwe

Gieren bij het 'gierenrestaurant' in Vic Falls.

Olifanten-beste-safari

Een modderbad...

Baobab-vic-falls

Een baobabboom met een omtrek van maar liefst 18 meter bij Vic Falls.

Great-zimbabwe-ruins-eagle

De gids tekent de beroemde Zimbabwe adelaar.

Hwange-nationaal-park-safari

Een olifantenfamilie met jong.

Great-Zimbabwe-Ruins-bouwkunst

De koningen van Great Zimbabwe Ruins bouwden ook op bestaande stenen.

Penseelzwijn

Een penseelzwijn is geen standaard 'sighting' op safari.

olifanten-hwange-nationale-park

Een grote groep olifanten komt kijken.

gieren-vic-falls

Diverse soorten gieren in Vic Falls.

Great-Zimbabwe-Ruins-overview

Het uitzicht van bovenaf op de Grote Muur in de vallei.

Zebras-weerspiegeling

Zebra's met weerspiegeling.

Olifanten-winnende-foto

Een groepje olifanten zoekt schaduw onder acaciabomen.

Great-Zimbabwe-Ruins-cave

De beroemde steen boven de grot van Great Zimbabwe Ruins.

matobo-bezienswaardigheden

Genieten van de zonsondergang.

Olifant-zwemmen

Een olifant neemt een modderbad.

Vic-falls-lucht-watervallen

De Victoria-Watervallen en het achterland van de Zambezi.

Vulture-restaurant

Een bizar gezicht; Het gierenrestaurant.

Zimbabwe-bezienswaardigheden

Een foto maken in het laatste daglicht.