Wandelen in de natuur van La Palma

Een ontdekkingstocht op de groenste van alle Canarische Eilanden.

Lees verder

Corno van den Berg

Over deze reis

Een van mijn eerste reisverhalen die ik ooit heb geschreven ging over La Palma. Ik wandelde dwars door het hart van het eiland. Over uitgestrekte lavavelden, langs drakenbloedbomen en tabaksplantages. Met heerlijke plekken om te stoppen voor lunch. En ik ontdekte barbecueën in het bos met de lokale bevolking.

Corno van den Berg

Wil jij ook naar La Palma?

La Palma is het meest noordwestelijk gelegen eiland van de zeven Canarische eilanden. Het is een bijzondere vakantiebestemming door zijn veelzijdige en adembenemende natuur en het ongerepte vulkaanlandschap..

Het eiland is een paradijs voor wandelaars en avonturiers die er graag op uit trekken. Ook voor reizigers die op zoek zijn naar rust, is het eiland een aanrader: massatoerisme is er nog niet doorgedrongen.

Voor meer informatie over La Palma zie: visitlapalma.es


Voor de tweede keer naar La Palma

Wat is kenmerkend voor de Canarische Eilanden? Ik vraag het me af als ik door Santa Cruz de la Palma loop. Het centrum van de hoofdstad van het eiland heeft kenmerkende smalle straatjes. Ik weet dat de houten balkons bij de oude huizen typisch van deze eilanden is. Ook zie ik de immense kathedraal met de imposante voorgevel.

Door Corno van den Berg

Ineens sta ik voor een schip, dat lijkt te zijn vastgelopen op een plein in de stad. Het is een replica van het schip van ontdekkingsreiziger Christoffel Columbus. Hij gebruikte een soortgelijk schip voor zijn reis toen hij Amerika ontdekte. Het schip is tegenwoordig een maritiem museum.

De houten balkons van Santa Cruz de la Palma.
De houten balkons van Santa Cruz de la Palma.

Zo’n beetje alle Canarische eilanden zeggen dat Columbus er was valt me op. Terwijl ik een kopje koffie drink doe ik wat onderzoek op internet. Feit is dat tussen 1478 en 1496 de Spanjaarden de eilanden Gran Canaria, La Palma en Tenerife veroverden.

En dat past precies bij zijn wereldberoemde reis in 1492. En zeker ook al omdat hij meerdere reizen in die tijd maakte. Ik bestel nog een koffie; hier moet ik even verder in duiken. Ik voel me zelf een beetje een ontdekkingsreiziger met al die info. Leuk.

Wandelen bij Mirador de la Cumbrecita.
Wandelen bij Mirador de la Cumbrecita.

De volgende dag is het toch echt tijd om de wandelschoenen aan te doen. De keuze op La Palma is reuze, maar ik kies voor de GR-131. Deze is vooral bekend als de Grote Vulkaanroute. De naam alleen is al briljant. Hij is 18 kilometer lang waarbij het voelt dat je aan het vulkaan wandelen bent. De naaldbomen staan her en der; waaronder op onmogelijke plekken als een eenzame rots.


Speeltuin van Moeder Natuur

De Canarische pijnbomen dragen opvallend felgroene naalden, de lucht is strak blauw en de bodem met veel kleine steentjes waar ik op loop is roestbruin met zachtrode stukken. Terwijl de ze iets verderop donkerzwart en grijs zijn. Alsof een talentvolle schilder de vrije hand heeft gekregen. En lekker is los gegaan met zijn tubes verf.

De bijzondere flora van La Palma.
De bijzondere flora van La Palma.

Ook de planten zijn anders. Lokale bewoners zijn dol op tuinen, met vooral inheemse planten. Waaronder veel vetplanten, in allerlei kleuren en vormen.

De Palmeros noemen La Palma ook wel ‘La Isla Bonita’, hetgeen het mooie eiland betekent. Ik noem het liever het groene eiland, want dat is wat direct opvalt. Al kun je het ook het bruine eiland noemen door de vele lava. En het zwarte eiland, omdat veel lava opvallend zwart is. Goh, je zou hier maar wonen.

Een huisje op La Palma.
Een huisje op La Palma.

In een cafeetje bestel ik een barraquito, wat ik nog ken van mijn eerste reis. Een van mijn favoriete drankjes op deze eilanden. Het is een mix van zoete gecondenseerde melk, espresso, een laagje likeur (Tia Maria of Licor 43) met bovenop een laagje gestoomde melk. Oh en een klein beetje kaneelpoeder.

Wat kan iets klein toch lekker zijn, terwijl ik me net heb vergaapt aan iets heel groots; het heelal. In het observatorium Roque de la Muchacho staan immense sterrenkijkers. De rondleiding is intrigerend, maar ook wel verwarrend. Over hoe groot ons heelal wel niet is. En hoe nietig wij zijn.

Uitzicht observatorium La Palma.
Uitzicht vanaf het observatorium op La Palma.

De diverse uitkijkpunten op het eiland zijn perfect voor overdag. Maar ik ook terug in de avond, bewust. Omdat het dan een hele andere wereld is. En hier is weinig lichtvervuiling, dus heb je een goede kans op sterren. En de Melkweg, zo blijkt.

Nacht op La Palma.
Nacht op La Palma.

Heel veel sterren blijkt als ik er ben. En ik heb een heerlijk zicht op een groot deel van het eiland en de zee. Wat wil ik nog meer?


De reden dat masssatoerisme ontbreekt

Je leest het wel vaker in reisverslagen. ‘… is anders dan anders!’ En dan valt het erg mee als je er bent. Maar La Palma is wel degelijk anders dan de andere Canarische Eilanden. De reden hiervoor is simpel. Het eiland heeft geen stranden, althans geen witte stranden. Hooguit enkele zwarte.

Mede hierdoor is er de afgelopen decennia geen massatoerisme ontstaan. Waardoor Moeder Natuur hier nog heerst. En je eigenlijk alleen natuurliefhebbers tegen komt. En de lokale bevolking natuurlijk. Die vaak zelf ook lekker actief de bergen in trekt.

Strand op La Palma.
Een van de lavastranden op La Palma.

Ondanks dat La Palma niet bekend staat voor haar stranden, ga ik toch op zoek. Van een lokale bewoner hoor ik over de grootste strand. Playa de Puerto Naos heeft maar liefst 600 meter strand. Ik ga ook naar Playa de Charco Verde. Hier is het strand een paar honderd meter lang en heerlijk zwart. Persoonlijk vind ik dit soort stranden minimaal zo mooi als de goudgele stranden.

De laatste vulkaanuitbarsting op de Canarische Eilanden was op La Palma; in 1971. Alle vulkaanuitbarstingen op dit eiland waren in het zuiden. Als ik er rond loop kan je er niet omheen. Overal zie ik de overblijfselen. Die tegenwoordig vooral bezienswaardigheden zijn.

Caldera de Taburiente
Caldera de Taburiente Nationaal Park.

Dit is lavaland, waarbij ik me verbaas over het feit dat hier toch nog wel enkele planten groeien. Als ik hier rond rij kan ik letterlijk zo verdwalen. In het landschap, maar ook zeker in mijn gedachten.

Ik zie plots een stofduivel. Het is een kleine wervelwind die ontstaat door grote temperatuurverschillen op de grond en in de lucht. Terwijl ik kijk naar het rondrazende stof moet ik denken aan het woord. Wat een heerlijk woord is stofduivel eigenlijk. Het is een synoniem voor stofhoos, maar stofduivel is tien keer mooier.

Auto rijden op La Palma.
Auto rijden op La Palma.

Al vind ik het Twentse woord Windheks ook wel erg fraai. En passend, want het is toch wel enigszins een betoverend gezicht. Hoe lekker is het om te wandelen door een bijzonder landschap en dit soort gedachten te hebben? Terwijl het stof plotseling neervalt loop ik door.


De wonderlijke watervallen

Als ik reis bezoek ik graag watervallen. Het natuurgeweld is altijd indrukwekkend. En zoals hier in groot contrast met de rest van het eiland. La Palma heeft twee bijzondere watervallen. Die nogal verschillend zijn. Dat moet ik uitzoeken, want ze klinken wel bijzonder.

De waterval van Los Tilos.
De waterval van Los Tilos.

Fondada Waterval is maar liefst 100 meter hoog, terwijl Cascada de Los Colores slechts enkele meters hoog is. Fondada is een lange straal die zich naar beneden stort, terwijl Los Colores veel rustiger en breed is. Beiden liggen in het Caldera de Taburiente Nationaal Park, dat opnieuw niet tegen valt.

Oh, en Los Colores is door mensen gemaakt, als een dam voor het water. Maar het grootste verschil is de kleur, wat wonderlijk is bij watervallen. Los Colores is geel en groen in plaats van wit. Het komt door het ijzer in het water. Het groen komt door de mossen die hier uitbundig groeien.

Het landschap heeft alle kleuren groen en doet opvallend exotisch aan …

Al met al is het een wonderlijk gezicht. Het is daarnaast ook een heerlijke plek om even uit te rusten. En om af te koelen, want iets verderop kan ik zelfs zwemmen. In een playa.

Ik ben even in de war; dat is toch Spaans voor strand? Midden op het eiland? Kan dat? Het blijkt een klein opvangbekken te zijn waar de rivier doorheen stroomt. Met inderdaad zand aan de oever. Alleen de golven ontbreken. En de horizon van de zee.

Relaxen is een van mijn sterkste kanten dus dat komt goed uit. Ik ga zitten in het koele water en voel de vermoeidheid weg vloeien uit mijn benen. Een paar vogels vliegen voorbij. Zijn het Europese kanaries? Lijkt er wel op. Oh nee, ik zou relaxen…

Ook in het noorden ga ik wandelen. Garafia is een heerlijke regio waar ik me vergaap aan eeuwenoude drankenbloedbomen. Ook staan hier cactussen en veel agaves, waardoor het landschap weer een andere sfeer krijgt. Wat met de vulkanen ook al zo was. En de laurierbossen. En de krater.

Of ik een likeurtje wil van cactus? Deze woorden moet ik even op me in laten werken. Ik kijk recht in het gezicht van een man die de fles al vast heeft. Het is gemaakt van prickly pear, oftewel vijgcactussen die ik hier her en der zie. Hij maakt het drankje zelf. Ondanks kijkt hij me aan en ziet mij zweten. Hij lacht. We proosten op het leven.

Drakenbloedbomen op La Palma.
Drakenbloedbomen op La Palma.