Corno van den Berg©2019

Op ontdekking in Tasmanië

Een rondreis door de Australische wildernis

Lees verder

Corno van den Berg

Over deze reis

Tasmanië stond al een hele tijd op mijn wensenlijst. Met name door de ruige natuur en de vreemde dieren. Ik maak een road trip langs de hoofdstad Hobart, maar ook Bruny Island, Freycinet National Park, Cradle Mountain National Park en Corinna Wilderness Experience in het westen. En Unzoo, een bijzonder project.

Ook op reis naar Tasmanië?

TravelEssence is de enige Australië en Nieuw-Zeeland reisspecialist die gefocust is op kleinschalige, unieke accommodaties en activiteiten, ver weg van het massatoerisme. We kennen beide landen als geen ander, want we hebben er gewoond, gewerkt en intensief gereisd.

De focus van onze reizen ligt op het beleven van de lokale cultuur en het genieten van het natuurschoon op een relaxte manier. Door onze kennis en nauw contact met de lokale bevolking kunnen wij een rondreis naar Australië en Nieuw-Zeeland voor u samenstellen, die helemaal bij u past. Voor meer informatie kijk op: www.travelessence.nl


Tasmanië: Een wonderlijk eiland van Moeder Natuur

Tasmanië is een van de laatste wildernissen op aarde. De Nederlander Abel Tasman ontdekte het; althans voor de Westerse wereld. De aboriginals leefden hier al eeuwenlang. Net als opvallend veel dieren; die je nergens anders ziet. Een roadtrip hier wordt een heuse ontdekkingstocht.

Auto rijden op Tasmanie.
Auto rijden op Tasmanië. Corno van den Berg

Er schuifelt iets voorbij. Ik moet goed kijken. Het is een vreemde mix van een egel en een stekelvarken. Met gekke achterpoten die andersom lijken te zitten. Zijn lange snuit zoekt naar een maaltje. Het blijkt een mierenegel te zijn.

Door zijn naam weet ik ook meteen waar hij naar op zoek is. Het is een van de twee zoogdieren op aarde die eieren legt. De andere vreemde eend in de bijt is het vogelbekdier. Die ook op Tasmanië leeft.

Een mierenegel gaat zwemmen.
Een mierenegel gaat zwemmen. Corno van den Berg

De mierenegel is bijna blind en doet alles op geur. Het dier loopt tegen mijn schoen aan. Het schrikt even, maar gaat daarna onverstoorbaar verder op zoek naar eten.

Sterker nog, hij gaat zelfs zwemmen. Al is mij onduidelijk waarom. Bang is het dier niet. Wat een bizar wezen. Dit is waarom ik naar Tasmanië wilde. Vreemde ontmoetingen met Moeder Natuur; heerlijk.

Zonsondergang.
Zonsondergang in Tasmanië. Corno van den Berg

Ik ben geland in de hoofdstad Hobart aan de kust. Ik ga zo’n tien dagen het eiland rond met een huurauto. Ik moet hier links rijden, dat is wel even wennen. Als ik net buiten de stad ben zijn de bordjes langs de weg intrigerend.

Een wallaby met jong.
Een Bennettwallaby met jong. Corno van den Berg

‘Wildlife crossing’ met daarbij een vreemdsoortig beest. En je moet je snelheid aanpassen tussen ‘dusk to dawn’. Omdat dan opvallend veel dieren actief zijn.
 
Oftewel hier steken dieren over in het donker. Dat is precies een van de redenen waarom ik rond rij op Tasmanië; een van de laatste wildernissen op aarde. Ik pas mijn tempo aan, zodat ik niets kan missen. En geen dier aan zal rijden.
 
Op dit eiland onder Australië zijn de dieren echt verschillend. Het is bekend; ze bewegen zich anders. Zoals kangoeroes, die op hun achterpoten springen. Maar ze zien er ook anders uit; heel anders. En veel dieren leven anders leer ik tijdens deze reis.
 
Zoals de wombat op de verkeersborden, een gek uitziend rond buideldier. Maar hier lopen talloze soorten vreemde vogels rond. Letterlijk. Ik ontmoet er meer en meer.

Een eiland vol criminelen; het is het overbekende verhaal van Australië en dus ook Tasmanië.

Bizar genoeg is de eerste ontmoeting confronterend. Talloze dieren veranderen in ‘road kill’ en liggen langs de weg. Zo ‘spot’ ik mijn eerste wombat; dood.
 
,,Ja, het is een probleem, maar het geeft ook wel aan hoeveel dieren hier nog in het wild leven.” De harde woorden zijn van John Hamilton, de oprichter van Unzoo, een unieke dierentuin.
 
Ik wandel rond in Unzoo, dat zichzelf geen dierentuin noemt. Veel kooien zijn open aan de achterkant, waardoor de dieren altijd weg kunnen. Het initiatief stamt al uit 1978.
 
John neemt me mee door het park. ,,Er waren steeds minder Tasmaanse duivels; veel boeren dachten dat ze de schapen doodden. Ik ook eerst, maar het bleek niet waar te zijn.”

John Hamilton van Unzoo.
John Hamilton van Unzoo. Corno van den Berg

Hij zucht: ,,Ze eten dood materiaal, zoals ‘road kill’. Waarbij ze zelf ook nog al eens aangereden worden. De dieren hebben geen natuurlijke vijand meer. Ja, de mens en zijn auto.” Ik moet deze woorden even op me in laten werken.

Maar we gaan ook het naast gelegen bos in: The Devils Tracker Tour. Hierbij krijg je een kijkje achter de schermen van de natuurbescherming. We rijden het bos in via een steile zandweg. ,,Dit is het leefgebied van de Tasmaanse duivel,” zegt Hamilton.

Een Tasmaanse duivel aan het eten.
Een Tasmaanse duivel aan het eten. Corno van den Berg

,,In de bossen zoekt het dier ’s nachts naar dode dieren, zoals vogels, maar ook schapen. Vandaar dat hij niet erg geliefd was bij boeren. En is, maar deze dieren ruimen alleen de dode dieren op,” vertelt hij.
 
Bij een houten huisje gaan we te voet verder. Aan een boom in het bos hangt een camera. Die bij beweging foto’s en video’s maakt. ,,We gaan kijken wat er vannacht allemaal is gebeurd.”
 
De geheugenkaart gaat in de laptop en al snel zie ik diverse Tasmaanse duivels die hier de afgelopen nacht hebben gegeten, de meest wonderlijke geluiden maakten en met elkaar vochten.
 
Ze doen dat met hun bek, dus het probleem is ook meteen duidelijk. Ja, ik begrijp die eerste blanken wel. Wat zullen ze ’s nachts bang zijn geweest als ze dit gehuil hoorden.

Ook naar Tasmanië?Op Tasmanië kunt u het hele jaar door goed reizen. Voor de meest aangename temperaturen is de beste reistijd oktober, november, februari, maart en april. Het hoogseizoen valt in de maanden december en januari. Het is in deze zomermaanden drukker en duurder, daarom raden wij u aan om deze periode te vermijden. Wilt u toch in deze periode reizen? Wees er vroeg bij en boek uw rondreis op tijd.
 
Bekijk de 4-weekse Tasmanië-rondreis
 
 


 

Het bekijken van de foto's en video's van afgelopen nacht.
Het bekijken van de foto’s en video’s van afgelopen nacht. Corno van den Berg

Ik overnacht in Hotel Corinda, een immens landhuis in Hobart dat sinds kort weer in familiehanden is. Eigenaar Julian Roberts: ,,Het was van mijn overgrootvader die als gedetineerde hier naar toe moes. Omdat hij in Engeland een schaap had gestolen. Alhoewel, hij hielp een vriend.”

,,Het gehele verhaal is niet helemaal duidelijk. Maar hij had in Engeland destijds een vriendin. En ze reisde hem liefdevol achterna. Ze kreeg hem toegewezen als ‘hulp’, iets wat destijds heel gewoon was bij gedetineerden. Ook om op hem te letten,” legt Julian uit.

De kust van Tasmanie.
De kust van Tasmanië. Corno van den Berg

Een eiland vol criminelen; Het is het overbekende verhaal van Australië en dus ook Tasmanië. Aan het einde van de 18e eeuw werden criminelen op de boot naar het einde van de wereld gezet. Maar ook als je iets kleins verkeerd had gedaan moest je mee. En hier een nieuw leven beginnen.

Het stadje Campbell heeft een wonderlijke rij stenen in de hoofdstraat. Deze rode bakstenen zijn eeuwen geleden in het voetpad gemetseld. Met daarop namen van tientallen Engelse veroordeelden die destijds naar Tasmanië werden verscheept. Ook de reden staat er bij. Bijvoorbeeld voor het stelen van beddengoed. Of een schaap. Of voor moord…

Wineglass Bay.
Wineglass Bay. Corno van den Berg

Parelwitte stranden en felblauw water; je verwacht het niet direct als je aan Tasmanië denkt. Dit is Freycinet National Park, waar het bos vooral bestaat uit eucalyptus.
 
Ik loop bij Wineglass Bay, dat de vorm van een wijnglas heeft. Al moet je daar wel iets voor hebben gedronken om dat te zien. Vanaf het hoger gelegen uitkijkpunt lukt het wel.
 
Het zand knispert onder de schoenen. Sterker nog; het ‘blaft’. Als ik mijn voet neerzet hoor ik ‘wraf’. Geen idee hoe het kan, maar het klinkt wel grappig.
 
Maar wat het meest opvalt is het ‘tropische’ karakter. Een paar durfals gaan zwemmen, al is zwemmen overdreven; het is meer een (zeer) verfrissende duik en dan snel weer opwarmen in de zon.

Meer over Australië?

Great Ocean Road.

Tijdens deze heerlijke rondreis door Australië ging ik ook naar Melbourne en The Great Ocean Road.


 

Vuurtoren in Freycinet Nationaal Park.
De Cape Tourville vuurtoren in Freycinet Nationaal Park. Corno van den Berg

Dit is een wandelgebied pur sang. In de vroege ochtend stop ik bij Sleepy Bay, een heerlijke naam. De granieten rotsen kleuren felroze door het eerste zonlicht. De zee is heerlijk rustig. Bij de Cape Tourville vuurtoren wandel ik over de houten reling boven de rotsen. Ik zoek naar walvissen in het extreem kalme water, maar zie niets.

Een paar dagen later bij Fossil Bay heb ik wel geluk. Als ik aan kom lopen zwemt een walvis voorbij, of eigenlijk… hij springt voorbij. Keer op keer komt het dier uit het water en met een plons weer in het water. Heerlijk. Het gebeurt op nog geen honderd meter van ‘the blowhole’, een natuurlijk spuitgat in de rotsen. Maar eerlijk is eerlijk, die van de walvis is kleiner, maar veel mooier.

De ruigheid van Bruny Island.
De ruigheid van Bruny Island. Corno van den Berg

Het derde schiereiland dat ik bezoek is Bruny Island. Maar dit gaat anders; per boot. De zodiac is stevig, maar het is wel open zee. En als we doorvaren naar het zuiden is het eerste land toch echt Antarctica. Maar de kapitein lacht en zegt: ,,Ik weet de weg! En zal je langs torenhoge rotsen en kliffen, diepe zeegrotten en smalle kloven navigeren.”

Hij heeft niet gelogen. Het bootje laveert simpel tussen de vele rotsen door. Bij de zeegrotten stopt hij even. De erosie hier is immens; door de zee van onderen en de regen van boven. Als we bij het uiterste puntje komen is de zee ruig. Hier komen de woeste wateren van de Tasmanzee en de Zuidelijke Oceaan samen.

De 'olifant' van Bruny Island.
De ‘olifant’ van Bruny Island. Corno van den Berg

Ik zie wat rotsen en een gat in de rotsen. Ben ik nou de enige die hier een olifant in ziet? Of ben ik te lang op zee? Een groep pelsrobben kijkt me aan. Sommigen zwemmen rond de boot, met een groot gemak. Terwijl ik me moet vasthouden aan de boot om niet overboord te gaan. Volgens mij lachen ze me uit. En hard ook. Althans, zo klinkt het.

Op de terugweg stop ik bij de enige oester-drive-in ter wereld: Get Shucked. Ik draai het raampje open en bestel 12 oesters. Binnen paar minuten heb ik ze: vers, netjes open gemaakt en met een limoentje. Ze zijn heerlijk. Dit wil ik ook in Nederland.

Oester drive in Tasmanie
De beroemde Oester drive op Tasmaniē. Corno van den Berg

Het is in de namiddag als ik Cradle Mountain kom binnen rijden. Ineens zie ik een pluizenbol op zijn gemak staan te grazen. Het is een wombat; of eigenlijk een groepje van wel acht dieren. Ze grazen op de grasvelden langs de weg, wallabies springen er op hun gemak tussen door. Wat een beeld. En ja, ze levend zien is beter. Veel beter.

Wombats zijn wonderlijk; deze wollige buideldieren zijn aandoenlijk en vriendelijk. Zeker een moeder met jong, die ik tegen kom. Net als de moeraswallaby die me verschrikt aankijkt, maar wel doorgaat met eten.

Een etende wombat.
Een etende wombat. Corno van den Berg

Dit beroemde nationaal park in het hart van Tasmanië heeft meerdere wandelpaden. Waaronder eenvoudige, alsook zwaardere, onder meer naar de top van Cradle Mountain.

Ik wil het machtige Cradle Lake zien en dan vooral van bovenaf. Dus kies ik voor de hike naar Marions Lookout. Ik volg een tijdje de Overland Track, de beroemde meerdaagse wandeling over het dak van Tasmanië. Hmm, ik kom tijd tekort. Nou ja, dan heb ik een reden om terug te komen.

Wandelroute bij Cradle Mountain.
Wandelroute bij Cradle Mountain. Corno van den Berg

Eenmaal boven is de vegetatie verdwenen en kijk ik uit over het meer, maar ook over andere meren. Het weer is heerlijk; de zon schijnt. Oké, dan nog maar wat verder lopen. Al ken ik niet alle routes, maar een rondje rond het meer lijkt me goed. Ik kies nu een moeilijker pad: Face Track, dat langs de voet van Cradle Mountain gaat.

Het pad is duidelijk slechter, planken zijn verweerd of helemaal weg. Bij sommige stukken moet je via ijzeren kettingen naar beneden klimmen en klauteren. Ik moet soms stoppen om even om me heen te kijken. Het uitzicht op de meren verandert per minuut; met name op het beroemde Dove Lake.

Het beroemde boothuis in Cradle Mountain.
Het beroemde boothuis in Cradle Mountain. Corno van den Berg

Aan het einde van de dag kom ik bij het boothuis uit 1940, dat niet meer wordt gebruikt. Het is een icoon op social media, ik begrijp wel waarom. Ook maar even een foto maken. Sterker nog, ik wil de volgende ochtend terug komen om te zien hoe het er dan uitziet.

Het blijkt koud te zijn: tegen de nul graden. De kop warme koffie helpt, maar de mist en het heerlijke uitzicht nog veel meer. Cradle Mountain is een heerlijke mix van bergen, meren en wonderlijke dieren.

Het regenwoud van Tasmanie.
Het regenwoud van Tasmanië. Corno van den Berg

Corinna Wilderness Experience; wel een intrigerende naam. Het ligt helemaal in het westen van het eiland. Corinna was ooit één van de vele goudkoortsstadjes, nadat hier rond 1880 goud werd gevonden.
 
De houten huizen staan er nog, al zijn ze verbouwd tot vakantiehuisjes. Zo zullen de goudzoekers zich hier niet hebben gevoeld. Al is de omgeving wel bijzonder. Ook de bar is nog intact; destijds was deze plek het enige vertier.
 
Tijdens een wandeling langs de Corinna-rivier zie ik een groepje luidruchtige geeloograafkaketoes, de grootste van alle kaketoes in Australië. Hun gekrakeel om de beste plek in de boom is een heerlijk schouwspel. het is een van de vele ontmoetingen met de natuur van dit wonderlijke eiland.
 
Ik ben eigenlijk op zoek naar het vogelbekdier, een van de meest wonderlijke dieren op aarde. Ik ga bij het vallen van de avond op pad. En speur de rivier af. Maar hoe ik ook zoek, ik zie hem niet.

Reizen naar TasmaniëAls u met TravelEssence naar Australië reist, verblijft u in accommodaties die al een beleving op zich zijn. Van een eco lodge midden in het regenwoud, een vakantiehuis met een privé strand en een designhotel in het bruisende stadscentrum tot een safari tent met uitzicht over de uitgestrekte vlaktes, boerderijen met ontelbaar veel schapen en gezellige bed & breakfasts waar u wordt verwelkomd door de Aussies. Juist, onze accommodaties in Australië zijn dus veel meer dan alleen een plek om te slapen.
 
Bekijk hier een kleine selectie van ons aanbod in Australië
 
 


 

Het strand aan de westkust van Tasmanie.
Het strand aan de westkust van Tasmanië. Corno van den Berg / Drone

Het hoogtepunt is een boottocht naar de monding van de rivier. De oude boot is helemaal opgeknapt en vaart me rustig naar de zee. Op het strand liggen honderden boomstammen die hier lijken neergelegd. Het levert een ruig beeld op, zoals ik verwacht bij Tasmanië.

Zittend aan het strand maak ik na ruim een week rondreizen door Tasmanië de balans op. Elke boom is zo’n beetje anders, elk dier ook. De inwoners zijn super relaxt, dat zou ik ook wel zijn als ik hier zou leven. Althans zo voelt het. Ja, de andere kant van de wereld is echt anders.


Foto-Album