Antarctica

Een reis naar Antarctica is de mooiste reis op aarde. Denk aan ruige landschappen met gletsjers, drijvende ijsbergen, dieren als pinguïns, walvissen en orka’s. Het Zevende Continent wordt ook vaak als Zuidpool aangeduid. Het continent is officieel slechts 200 jaar geleden ontdekt door de mens. Als laatste grote gebied ter wereld. Het is te onherbergzaam voor ons mensen. Maar een paradijs voor walvissen, pinguïns en robben. Die opvallend tolerant zijn. 

Het heeft voor veel mensen iets magisch. Een witte wereld waar je het gehele jaar extreem weer kunt verwachten. Maar waar desondanks opvallend veel leven is te zien. Op Antarctica is de flora en fauna voor een groot deel uniek. Dit is vooral het domein van de pinguïns. Zeven soorten zijn er hier te zien, als je de omliggende eilanden meetelt. Hier kun als mens tussen miljoenen pinguïns staan. En hier kun je verdwalen tussen de ijsschotsen of in de vergezichten.

Het landschap is ongerept en bijzonder ruig: gletsjers, bergtoppen, fjorden en ijsbergen wisselen elkaar af. Met overal kunstwerken van sneeuw en ijs met de wind als sculptuurder. Het wordt wel beschouwd als de laatste ‘echte’ wildernis van de wereld; dit omdat de hand van de mens hier nog geen grip op heeft gehad.

Antarctica beleef je niet op één manier, maar juist in de afwisseling van ervaringen. De meeste reizigers verkennen het continent via een expeditiecruise, waarbij je met zodiacs aan land gaat en tussen pinguïns, zeehonden en ijsbergen staat. Maar je kunt ook kiezen voor een intensere ervaring, zoals kajakken tussen het ijs, kamperen op het continent of zelfs vliegen naar het binnenland voor een verblijf in een expeditiekamp.

Wat al deze manieren gemeen hebben, is dat het weer en de natuur altijd bepalen wat er gebeurt. Juist dat onvoorspelbare maakt Antarctica zo bijzonder: geen dag is hetzelfde en elke ervaring voelt alsof je er echt even deel van uitmaakt.

De mooiste locaties om te bezoeken

Je kunt diverse gebieden van Antarctica bezoeken. Sterker nog, het zijn er meer dan je denkt. Dit zijn de bekendste plekken met opvallend veel wilde dieren die je kunt spotten. Ik heb ze allemaal uitvoerig bezocht.

Ook de moeite waard

Naast bovengenoemde plekken is er nog veel meer te ontdekken op dit continent. hieronder vind je de leukste of meeste bijzondere plekken. Je kunt ze nooit allemaal aandoen op je reis, maar je krijgt zo wel een idee van de rijkdom van witte continent.

Mount Erebus

De beroemde Mount Erebus is maar liefst 3.794 meter hoog. Waardoor je meteen beseft dat dit dus niet alleen een grote witte vlakte is. Mount Erebus is één van de weinige vulkanen ter wereld met een lavameer in de krater. Bizar zijn de schoorstenen van ijs, die wel tien meter hoog zijn en door gassen of stoom zijn ontstaan.

Ross Island

Op Ross Island zijn nog drie gedoofde vulkanen. De Rosszee is de toegangsweg naar het hart van Antarctica, want de zuidelijkste ankerplaats van de wereldzee ligt op Ross Island. Ook vind je hier het bekende McMurdo Station van de Amerikanen.

Toeristen komen vanuit Oceanië voor Ross-eiland en het Ross ijsplateau. En om voetstappen op het eeuwige ijs te zetten. Meest imposant zijn de Transarctische bergen op Ross Island. Het gebergte bestaat, opvallend genoeg, ook uit een viertal vulkanen.

Shackleton’s Nimrod Hut

De hut is een van de best bewaarde plekken uit de tijd van Ernest Shackleton. Hij gebruikte de hut tijdens de expeditie van 1907–1909. Binnen zie je nog de originele voorraden en kleding en uitrusting. Het lijkt alsof de expeditie net is vertrokken.

Deze hut op Cape Royds kun je uitsluitend bezoeken via een expeditiecruise naar Ross Island. Dit gebied wordt maar door weinig cruises vanuit Nieuw-Zeeland aangedaan. Als je er komt, mag je de hut onder begeleiding van binnen bekijken. Wat het extra bijzonder maakt, is dat vlakbij een grote kolonie Adéliepinguïns leeft, waardoor geschiedenis en natuur hier op een unieke manier samenkomen.

Ross Dependency

Dit gebied is door Nieuw-Zeeland geclaimd en herbergt de door wetenschappers gebruikte Scott-basis. Het is mogelijk dit 3.000 kilometer ten zuiden van Nieuw-Zeeland gelegen gebied te bezoeken. Dit kan via de boot, maar gebeurt vooral via het vliegtuig.

Macquarie Island

Macquarie Island hoort bij Australië en staat bekend om zijn vele kolonies met pinguïns. Vier soorten komen hier voor, waaronder de bijzondere Schlegels pinguïn. Maar ook de rotsspringer, koningspinguïn en ezelspinguïn. Het eiland is 34 kilometer lang en 5 km breed.

Dit kleine eiland is in 1997 uitgeroepen tot Werelderfgoed door de UNESCO. Het hoort bij Tasmanië, dat op haar beurt weer bij Australië hoort. Voor dit eiland heb je een vergunning nodig, die je als toerist eenvoudig kunt aanvragen in Tasmanië en Australië. Of via hun website. De reden is om het aantal toeristen te beperken.

Auckland Islands

Het meest interessant van de diverse sub-Antarctische eilanden ten zuiden van Nieuw-Zeeland zijn de Aucklandeilanden. Het vroegere scheepskerkhof is nu de broedplek voor zeventien soorten albatrossen, vier soorten stormvogels en de zeldzame Auckland-taling. Hier groeien ook de zuidelijkste bossen ter wereld. Deze dwergbossen worden gevormd door de zuidelijke rata, een van de meest vreemde bomen ter wereld. De eilanden zijn allemaal beschermd.

Waarom leven hier zoveel dieren?

De rijkdom aan dieren is te verklaren door de aanwezigheid van krill, kleine garnaalachtige diertjes die door bijna alles hier met liefde worden verorberd. Tegenwoordig kunnen toeristen dit ijskoude paradijs bezoeken. Een paradijs met een Nederlands tintje.

Ontdekt door Nederlanders?

Antarctica is zo groot dat het als continent te boek staat. Een immens gebied dat (inclusief de omliggende Arctische eilanden) feitelijk bij geen enkel land hoort. Al proberen talloze landen al jarenlang aanspraak op delen ervan te maken. Niet voor het ijs of de natuur, maar de natuurlijke grondstoffen die er (kunnen) liggen. Zoals olie en gas.

Meestal wordt aangenomen dat Antarctica pas 200 jaar geleden ontdekt is. Maar het is goed mogelijk dat de Nederlander Dirck Gerritsz de eerste was. Hij leefde van 1544-1608 en was een ontdekkingsreiziger. 

Nederlander Dirck Gerritsz

Volgens het reisverslag van de Amsterdamse koopman Jacob Lemaire staat dat kapitein Gerritsz en zijn bemanning in 1599 Antarctica hebben zien liggen. Met hun schip, het Vliegend Hert, wilden ze via de onderkant van Zuid-Amerika de weg naar Indië openen.

Maar slecht weer zorgde ervoor dat het gehavende schip vijf weken stuurloos ronddreef. De wind bracht hen steeds verder zuidwaarts. Opmerkelijk genoeg is deze claim nooit geloofwaardig gevonden. Terwijl Jacob Lemaire geen onbekende naam was. Hij voer in 1616 samen met Cornelisz Schouten als eerste rond Kaap Hoorn. Ze bewezen daarmee dat Vuurland een eiland is.

Antarctica heeft altijd talloze avonturiers getrokken. Die als doel hadden het continent in kaart te brengen. Of als eerste de zuidpool te bereiken. Of het magnetisch punt te vinden.

Onder de ontdekkingsreizigers zitten talloze namen die inmiddels wereldberoemd zijn. Of waar zeeën, gebergten of andere landschapskenmerken naar vernoemd zijn.

Beste tijd voor Antarctica

Antarctica wordt zowel vanuit Zuid-Amerika als Oceanië bezocht. De beste en enige periode is het voorjaar en de zomer. Dat ruwweg van november tot maart duurt. Maar dit geldt niet voor beide gebieden.

Zuid-Amerika

Voor het Zuid-Amerikaanse deel, zoals het Antarctisch schiereiland, betekent dit de periode van november tot maart. Waarbij december en januari als hoogseizoen wordt beschouwd. Dan is hier zo’n 20 uur daglicht per dag te genieten. In de rest van het seizoen leven hier alleen wetenschappers.

Oceanië

Omdat dit deel geen schiereiland heeft waar de dooi sneller invalt, begint het toerisme hier pas in december op gang te komen.

Wat is er te zien?

November en begin december

– Het winterijs smelt en scheurt. Wat gigantische ijsbergen tot gevolg heeft. Het landschap is opvallend wit en schoon.
– De pinguïns en veel andere zeevogels zijn aan het paren, wat bijzondere rituelen toont.
– Op het ijs zijn veel zeehonden te zien.
– De weinige bloemen die er zijn staan in bloei, zoals bijvoorbeeld op de diverse eilanden.
– Zeeolifanten bakenen hun territorium af, vaak met veel machtsvertoon.

Half december tot eind januari

– Veel pinguïns krijgen jongen.
– De jongen van de Antarctische pelsrob zijn onder meer op South-Georgia te zien.
– Het terugtrekkende ijs zorgt voor een betere bereikbaarheid van diverse plaatsen.
– Dit zijn meestal de warmste dagen van het jaar, met overdag temperaturen boven nul.

Februari en maart

– Beste kans om walvissen te spotten.
– De guitige pinguïn kuikens gaan op pad.
– Ongekend veel Antarctische pelsrobben zijn er te zien. Onder meer dus langs het Antarctisch schiereiland.
– Schepen kunnen extreem ver zuidelijk komen door het terugtrekkende ijs. Waardoor je meer kunt zien. Al moet je geluk hebben logischerwijs.