In een relatief klein gebied in Utah heeft Moeder Natuur meer dan 2.000 natuurlijke bogen van rood zandsteen gecreëerd. De grootste is maar liefst 88 meter lang. En dat alles op slechts 182 km2 in de Amerikaanse staat Utah.

Het lijkt een sprookjeswereld. Die door architecten in elkaar is gezet. Op talloze plekken in dit rotsachtige gebied zie je fraai gevormde stenen bogen. Natuurlijke bogen, die door een merkwaardige werking tussen de temperatuur en het verleden zijn ontstaan. En nu als triomfbogen het landschap beheersen.

Weinig mensen kennen de geschiedenis van dit bizarre landschap. Niet alleen water en wind spelen hierbij een belangrijke, de sleutelrol is weggelegd voor zeezout. Volgens wetenschappers is dit deel tussen 350 miljoen jaar en 250 miljoen jaar geregeld onder water gelopen. Met zeewater welteverstaan. Waarna het water door de zon is verdampt en het zout achter is gebleven.

Op sommige plekken zijn veel resten gevonden van dikke lagen zout, soms wel honderd meter dik. En bovenop het achtergebleven zout komt keer op keer nieuw sediment dat door het opkomende water wordt meegebracht. Zout heeft als bijzondere eigenschap dat het vervormd als het onder druk komt te staan. Hierdoor zijn op talloze plekken scheuren tussen de diverse rotslagen ontstaan. En waar vervolgens water in komt te staan.

’s Nachts is het hier meestal koud, waardoor het water bevriest en uitzet. Hierdoor brokkelen zowel kleine als grote stukjes af, terwijl de bovenste laag intact blijft. Dit gat in de rotsen is het begin. De wind doet de rest, waardoor steeds weer kleine stukjes verdwijnen door erosie. Een proces dat nog steeds door gaat, ook al bereikt de zee al duizenden jaren dit gebied niet meer.

Ooit zal van Arches niets meer te zien zijn. Sinds 1970 zijn 43 natuurlijke bogen ingestort. Tot die tijd dragen de bogen fraaie namen als Skyline Arch en Delicate Arch. En de zon speelt met de schaduwen en de lichtval. Al creëert de natuur ook af en toe nieuwe bogen. Maar, niet alleen de bogen in dit deel van Amerika zijn het aankijken waard. Het park heeft talloze steile uit de grond oprijzende rotsplateaus en rotsen in allerlei vormen en maten. En het is het leefgebied van veel dieren.

Door het gebrek aan water zijn de bomen hier klein en staan ze meestal ver uit elkaar. De Amerikaanse balsempopulier, de Amerikaanse den en de ‘Utah juniper’ zijn redelijk verspreid. Een bijzondere plant is de ‘Mormonen thee’, bij ons bekend als kamerplant ‘ephedra nevadensis’. Deze plant werd vroeger door de Mormonen, die als eerste blanken het gebied verkenden, als thee gedronken. Geconcentreerd kan het ook hallucinerend werken.

Arches is een wandelgebied bij uitstek. Waarbij de natuurlijke bogen vaak het doel zijn. Wat ook opvalt is dat je hier redelijk veel wilde dieren kunt tegen komen. Een bezoek aan Arches is meestal onderdeel van een rondreis door westelijk Amerika, waarbij ook parken als Bryce Canyon en Grand Canyon op het programma staan.

Beste tijd:

  • Voorjaar: Het voorjaar (april en mei) is relatief koel, maar ook redelijk druk. Maar Arches is (net) groot genoeg om toch rustige plekjes te vinden waar je op je gemak kunt genieten van het landschap. En je kunt dan veel bloeiende planten zien.
  • Zomer: In de zomer kan het kwik tot boven de 40°C stijgen. Het is dan erg druk.
  • Najaar: Net als in het voorjaar kun je in het najaar hier goed vertoeven. Als weten veel mensen dit, waardoor het ook dan niet echt rustig is. Zeker niet in de weekenden.
  • Winter: De wisselingen in temperatuur zijn groot: in de winter sneeuwt het hier geregeld. En is het relatief rustig, terwijl aan de hemel vaak heldere luchten te zien zijn.

Meer informatie: www.nps.gov/arch/index.htm

Corno’s reistips:

Arches National Park kun je prima aan doen tijdens een rondreis door West Amerika. Hierbij wat handige tips om je reis te organiseren. Je kunt je trip ook goed combineren met een langere rondreis door Zuidwest Amerika.