Net als op veel plaatsen in de wereld zorgt de stroming van een rivier (in dit geval de Colorado-rivier) voor erosie, maar in de Grand Canyon zijn het vooral onweersbuien die het immense landschap creëren.

De cijfers van dit natuurmonument zijn indrukwekkend. Deze kloof is 466 kilometer lang. De breedte van deze immense kloof varieert van ruim 6 tot bijna 29 kilometer. De maximale hoogte is bijna 2.000 meter, op de meeste plekken is het zo’n 1.600 meter.


Het uitzicht in de Grand Canyon is weids, heel weids. Corno van den Berg

De ontstaansgeschiedenis is heel bijzonder. Net als op veel plaatsen in de wereld zorgt de stroming van een rivier (in dit geval de Colorado) voor erosie, maar in de Grand Canyon zijn het vooral onweersbuien die het immense landschap creëren.

Zoals dat alleen in Amerika mogelijk is, kun je tot de rand van de Grand Canyon met je auto rijden. Daar waar vroeger een reis van minimaal een dag voor stond. Desondanks maakt dit natuurwonder een ongekend grote indruk als je voor het eerst de diepte in kijkt. En je kunt hier ongekend ver kijken. Kilometers ver. Waar je wel even stil van wordt.

Het is moeilijk voor te stellen hoe dit landschap door de vele eeuwen heen is ontstaan. Pas recent hebben wetenschappers kunnen achterhalen wat de belangrijkste natuurkrachten zijn in de Grand Canyon. Waarbij met name hevige onweersbuien een essentiële rol spelen. Deze zorgen voor extreme overstromingen (die hier ‘flashfloods’ worden genoemd) die woest huishouden in de kloof. De horizontale lagen zandsteen, leisteen en kalksteen worden ruw ‘gebeeldhouwd’. En dat ‘beeldhouwen’ gaat hier op een immense schaal.


De Colorado-rivier kun je op talloze plaatsen in de Grand Canyon zien. Corno van den Berg

Door talloze dammen (waaronder de bekende Hoover-dam) is de Colorado-rivier letterlijk ‘ingedamd’ en wordt de waterstroom gereguleerd.

En dan te bedenken dat de Grand Canyon zo’n 300 miljoen jaar geleden een gigantische binnenzee was. Wat je als toerist te zien krijgt is ‘slechts’ materiaal dat zich op de bodem van de zee verzamelde. Volgens geologen kwam de aardkorst in dit gebied zo’n 65 miljoen jaar geleden omhoog; met als resultaat de bergketen van de Rocky Mountains.

Het duurde nog tot zes miljoen jaar geleden alvorens de gevallen sneeuw en regen de eerste laag uitschuurde. Uit onderzoek blijkt dat de rivier inmiddels de ondergelegen (hardere) granietlaag heeft bereikt. De wanden bestaan nog voornamelijk uit zachte zandlagen. Deze worden (ook nu nog) door wind, vorst en zon verder ‘bewerkt’, waardoor het landschap nog steeds verandert. De mens woont hier al eeuwenlang. Restanten van het rijke verleden zijn er nog steeds te vinden.

Beste tijd:
In de zomermaanden juni, juli en augustus kan het op de bodem van de Grand Canyon tot 43 graden worden en is de kloof een oven. Planten zijn schaars en dieren verkiezen de schaduw. Toeristen zijn er wel massaal, maar blijven bijna allemaal boven op de rand van de kloof.

Wie wil wandelen (van een uur tot meerdere dagen) kan dit het beste doen in september tot en met november, terwijl ook april/mei een goede periode is. Het klimaat is dan goed, terwijl het aantal toeristen (in verhouding) meevalt.

Meer info: www.nps.gov/grca