Corno van den Berg©2018

Dwalen langs de Donau en door het Zwarte Woud

Op zoek naar de oorsprong van een wereldberoemde rivier.

Lees verder

Corno van den Berg

Over deze reis

De Donau, veelbezongen en zeer geliefd. Synoniem voor romantiek en heerlijke fiets- en wandeltochten. Een rivier die ontspringt in het zuiden van Duitsland, al is niet helemaal duidelijk waar. Een wereldberoemde rivier zich wringt door rotspartijen en langs kleine strandjes. Ik ga meerdere weken op pad om dit gebied te verkennen.

Veelzijdig, dichtbij én betaalbaar: Duitsland is de ideale vakantiebestemming. Van lieflijke landschappen met kronkelende rivieren tot ruige canyons en diepblauwe meren, met maar liefst 16 nationale parken, 16 UNESCO-biosfeerreservaten en 105 natuurparken zijn natuurliefhebbers hier aan het goede adres.

Citytrippers kunnen hun hart ophalen in bruisende metropolen zoals Berlijn, Hamburg, Dresden, München, Keulen en Frankfurt. Of je nou op zoek bent naar een zomervakantie of (last minute) een weekendje weg: Duitsland is altijd een goed idee.

Meer informatie: www.germany.travel


Het Startpunt: Kelheim

Een speurtocht naar de oorsprong van de Donau. Waar ik verschillende verhalen over hoor. Dus maak ik een autoreis door dit deel van Duitsland, waarbij water centraal staat. Wat ik dan ook echt overal tegen kom. De Donau ook trouwens. Of eigenlijk de Junge Donau, zoals de lokale bevolking het Duitse deel van de rivier lieflijk noemt.

De Donauwelle in een machtig landschap.
De Donauwelle met verse kersen.Corno van den Berg

Ik kijk op de wandelkaart die bij de lokale VVV ligt. Tot mijn verbazing zie ik een beroemde taart; de Donauwelle (Donaugolf). De naam komt van de kersen die zich tijdens het bakken verplaatsen in de taart, waardoor de golf ontstaat. Hij lijkt wat op Scharzwalderkirchtorte, maar smaakt toch anders.

Maar wat doet een taart op een wandelkaart? Er blijkt een bepaalde logica achter te zitten: Als je veel loopt, verbrand je veel calorieën. En dus kun je met een gerust hart de taart bestellen na het wandelen. Hmm, dan moet ik nog even op pad, voordat ik hem mag verorberen. Maar dan heb ik wel wat om naar uit te kijken.

De rondvaartboot op de Donau.
De rondvaartboot op de Donau.Corno van den Berg

Ik ben bij Kelheim: Hier ligt volgens kenners het mooiste stuk van de Donau. De rivier slingert zich tussen de rotsen door. Dit uniek stukje natuur is beschermd; hier mogen geen boten met een motor komen. Dus kun je hier alleen te voet, op de fiets of per kajak komen. Oh, en de rondvaartboot.

Het is vanaf het dek goed te zien: De rondvaartboot wordt gekleineerd door de rotsen. Bijzonder is dat er her en der zandstrandjes zijn, waar mensen zwemmen, kinderen spelen en sommigen simpelweg tot rust komen. Ja, dat lukt mij hier ook wel.

Watervertier op de Donau.
Watervertier op de Donau.Corno van den Berg

 


Stop 1: Donaudurchbruch

Dit is de Weltenburger Enge met de ‘Donaudurchbruch’, oftewel de Donaudoorbraak. Duitsers zijn wat melodramatisch met naamgeving, al begrijp ik ze wel. Het is een extra smal stuk, waar boten al eeuwenlang moeite mee hebben door de beperkte breedte en zeer sterke stroming.

Klooster Weltenburg aan de Donau.
Klooster Weltenburg aan de Donau.Corno van den Berg

Vlakbij ligt klooster Weltenburg, met binnenin de oudste kloosterbrouwerij ter wereld. Deze is bijna 1.000 jaar oud. In het klooster volg ik een rondleiding en proef ik het bier op de binnenplaats.

En ja, ik weet het. Bier bestaat voor 90% uit water. Donauwater in dit geval. Oh, en hop. Ik zie talloze hopplantages op deze reis.

Op bezoek bij de oudste Kloosterbrouwerij ter wereld.
Op bezoek bij de oudste Kloosterbrouwerij ter wereld.Corno van den Berg

Met de veerpont maak ik de oversteek, om te wandelen langs de ruige kant van de Donau. Op een rots hoor ik een gekrijs. Het blijkt een jonge slechtvalk te zijn die schreeuwt om eten. Zijn ouders komen aanvliegen met een prooi en al snel is het jong stil.

Ineens torent een gebouw boven de bossen uit. De Bevrijdingshal; hij is van heinde en verre al te zien. In een opvallende gele kleur. Het is het symbool voor het stadje geworden. Dit is een van de meest wonderlijke gebouwen die ik ooit heb gezien.

De Bevrijdingshal in Kelheim.
De Bevrijdingshal in Kelheim.Corno van den Berg
De buitenkant is maar liefst 45 meter hoog met beelden van bijna zes meter, maar binnenin is het helemaal een feest voor de ogen. Ook omdat de zon door het piepkleine glazen dak naar binnen valt en alles op een bijzondere manier verlicht. Al heb ik wel wat moeite om te begrijpen waar ik naar zit te kijken.
 

Het is rond 1863 gebouwd ter herinnering aan de oorlogen tegen Napoleon.

Dit gebouw roept talloze vragen op, dus een gids is een uitkomst. Silvia Kolmer lacht. Ze kent de ietwat verwarde blik van mensen die hier naar binnen gaan.
 
,,Ja, het is wonderlijk,” zegt ze met gevoel voor understatement. ,,Het is gebouwd door koning Lodewijk I van Beieren, bekend als liefhebber van oude gebouwen en jonge vrouwen.”

Met een totale lengte van bijna 3.000 km is de Donau niet alleen de bekendste, maar ook de op een na langste rivier van Europa. Van de bron in het Zwarte Woud tot aan het Beierse Passau stroomt de rivier door een van de mooiste en deels nog onontdekte landschappen in het zuiden van Duitsland.

Hier komen zowel actieve vakantiegangers, cultuurliefhebbers en levensgenieters aan hun trekken. Ontdek de vele steden en natuurlandschappen langs de Donau.

Meer info: www.die-junge-donau.de

De wonderlijke Bevrijdingshal.
De wonderlijke Bevrijdingshal.Corno van den Berg

En ze laat bewust een stilte vallen omdat de 60-jarige Ludwig een affaire kreeg met de 25-jarige danseres Lola Montez. En hij daarmee in de problemen kwam. Terwijl ik bijna mijn nek verrek om omhoog te kijken, legt Silvia van alles uit. ,,Het is rond 1863 gebouwd ter herinnering aan de oorlogen tegen Napoleon. Doordat hij werd verslagen, werden grote delen van Duitsland en Oostenrijk bevrijd. Vandaar de naam.”

Silvia vervolgt: ,,Het staat al meer dan 150 jaar op de Michelsberg en is recent gerestaureerd. Het is geen rond gebouw, maar bestaat uit 18 hoeken. Binnenin zie je alle veldslagen met Napoleon. Met natuurlijk Waterloo en meer.” Ik dwaal hier wat rond en klim omhoog voor een uitzicht over de Donau en haar omgeving. Ik had nog nooit zo naar Napoleon gekeken. Wonderlijk.

Het interieur van de Bevrijdingshal.
Het interieur van de Bevrijdingshal.Corno van den Berg

Een bierhotel: dat klinkt goed. Dit is Brauereigasthof Schneider in Essing. Met onder meer ‘helles bier’, dat in Zuid-Duitsland erg populair is. Het is geen witbier, maar een opvallend lichtgekleurde soort bier. Die soms licht bitter, maar meestal lichtzoet smaakt. En ja, op de kamers is het thema bier. Hier kan ik wel slapen.


Stop 2: Venusfiguur van Blaubeuren

Sommige nieuwsberichten maken me nieuwsgierig. Zo las ik ooit eens over één van de oudste kunstwerken door een mens gemaakt; een ‘venusfiguur’ van ivoor. Dat opvallend dichtbij, in Zuid-Duitsland, is gevonden. In een grot in de omgeving van Blaubeuren om precies te zijn. Mooi, die kan ik bezoeken. Het liefst met een gids om veel informatie te krijgen.

Onder deze rots werd het Venusbeeldje gevonden.
Onder deze rots werd het Venusbeeldje gevonden.Corno van den Berg

Barbara Rüd laat me de grot ‘Hohle Fels’ zien. Ik maak een stap in de tijd: zo’n 40.000 jaar terug. Zo rond de tijd dat de moderne mens zich 40.000 jaar geleden in Europa vestigde. Hier zijn talloze opgravingen gedaan. Waaronder enkele wereldberoemde.

Onze relatief onbekende voorvader maakte artefacten, een soort kunstvoorwerpen. Dit zijn kleine ivoren figuren uit de dierenwereld; zoals de mammoet, holenbeer, holenleeuw, maar ook een watervogel en een vis. De belangrijkste vondst is de wereldberoemde Venus; een beeldje van een voluptueuze naakte vrouw. Dit kunstwerkje is gemaakt van het ivoor van een wolharige mammoet.

Het beroemde Venusfiguurtje.
Het beroemde Venusfiguurtje.Thilo Parg

Het inmiddels beroemde beeldje werd pas in september 2008 gevonden en veroorzaakte ophef onder geleerden. In het Urgeschichtliche Museum in Blaubeuren bekijk ik alle beeldjes met open mond.

Het is bijzonder uniek dat mensen met een steen het ivoor hebben bewerkt. Zo hard, zo moeilijk. Het was koud en moeilijk om de dieren te bejagen. En dan toch zoiets moois maken.

De Blautopf.
De Blautopf.Corno van den Berg

De Blautopf. Mijn Duits is best oké, maar ik heb geen idee wat er mee wordt bedoeld. Het blijkt een bron te zijn met opvallend lichtblauw water. Dit komt door de mineralen uit het kalksteen. De bron net buiten Blaubeuren ligt verscholen tussen bomen. Ik kijk zo de diepte in. Een wonderlijk gezicht.

Het is heerlijk om kunst van moeder natuur af te wisselen met kunst van de mens. Ook al heeft het laatste opvallend genoeg weer met bier te maken. Het Kuchlbauer Kunsthaus en de bijbehorende toren in Abensberg zijn wonderlijke kunstwerken van de beroemde Oostenrijkse kunstenaar Friedensreich Hundertwasser.

Het Kunst Haus van Hundertwasser.
Het Kunst Haus van Hundertwasser.Corno van den Berg

Het staat op de grond van de Kuchlbauer brouwerij, die graag kunst en witbier willen vereeuwigen. Terwijl ik het bier proef op het terras denk ik na over Hundertwasser. Hij was zijn tijd ver vooruit. In het Kunsthaus is een video te zien waar hij in een tv-show in 1972 (!) praat over huizen met dakterrassen voor de Co2 en auto’s die geen uitlaatgassen geven. Hoe actueel kun je zijn?


Stop 3: Donau Radweg en Donau Wanderweg

Na al dat bier wil ik weer even actief zijn. De Donau slingert door het landschap. Die wil ik volgen; te voet en per fiets.

Fietsen langs de Donau Radweg.
Fietsen langs de Donau Radweg.Corno van den Berg

De Donau Radweg is maar liefst 2.850 kilometer lang en eindigt bij de Zwarte Zee. Waar hij is uitgegroeid tot een machtige rivier. Je kunt hem stroomopwaarts alsook stroomafwaarts doen (makkelijker).

In dit Duitse deel is rust en ruimte te vinden, midden tussen rustiek gelegen boerderijen, valleien en rotspartijen. Hier tussendoor fietsen is magisch. Met her en der een klooster of en burcht. De route is populair met de e-bike merk ik al snel.

Het uitkijkpunt Knopfmacherfelsen bij Fridingen.
Het uitkijkpunt Knopfmacherfelsen bij Fridingen.Corno van den Berg

Oftewel, zonder stress de heuvels nemen en onbezorgd nog een stukje verder fietsen als je zin hebt. De Donau Wanderweg is anders merk ik al snel. Die slingert ook door het landschap, maar dan van bergtop naar bergtop. Waarbij je keer op keer de Donau tegen komt.

Met onderweg ongekende uitzichten over de rivier en het omliggende landschap. Met prachtige namen zoals Knopfmacherfelsen in de buurt van Fridingen alsook de burcht Wildenstein. Ik kom helemaal niemand tegen, wonderlijk.

De kapel in Burg Wildenstein.
De kapel in Burg Wildenstein.Corno van den Berg

 


Stop 4: Campus Galli

Dat ik terug in de tijd zou gaan op deze reis had ik wel verwacht. De geschiedenis van de Donau is immers nauw verbonden aan deze regio. Maar ik sta bij Campus Galli, al kan ik deze plek niet goed plaatsen.

Een kopie van het eeuwenoude bouwplan in Campus Galli.
Een kopie van het eeuwenoude bouwplan in Campus Galli.Corno van den Berg

,,Dit is een kloosterstad uit de vroege Middeleeuwen, althans die zijn we aan het opbouwen. Zoals ze het vroeger ook deden, dus met veel handwerktuigen en spierkracht.” Ik moet de woorden van Sonja Fecht, een van de medewerkers, even op me in laten werken.

In een bos zie ik vrouwen spinnen, mannen hout hakken en herken ik tal van andere beroepen die eeuwenlang essentieel waren. De net afgeronde houten kerk is het pronkstuk van alle handenarbeid.

De houten kerk van Campus Galli.
De houten kerk van Campus Galli.Corno van den Berg

,,Ons plan is gebaseerd op een van de oudste architectonische tekeningen ter wereld. Tussen 820 en 830 werd een plan beschreven voor een kloosterstad in Sankt Gallen in Zwitserland. Maar dit is nooit gebouwd, dus doen wij het nu.”

Ook hier wordt duidelijk dat water destijds belangrijk was. Om te drinken, om te telen, maar ook om te wassen en om hout te bewerken bijvoorbeeld. Ik vraag wanneer het af moet zijn. Sonja haalt haar schouders op. ,,Het is hard werken en alles duurt langer dan normaal. We zien het wel…”

Een edelsmid aan het werk.
Een edelsmid aan het werk.Corno van den Berg

 


Stop 5: Donauversinkung en Donauquelle

Ik kom dichterbij en dichterbij. Opnieuw hoor ik over iets vreemds; de Donauversinkung. Geen idee wat het is. En er is zoiets als de Donauquelle. Dan is het duidelijk toch?

Bij Tuttlingen gaat de Donau onder de grond. Niet een beetje, maar in de zomer verdwijnt de gehele rivier. Om dan honderden meter verderop plots weer tevoorschijn te komen. De reden: het water verdwijnt in het poreuze kalksteen. Om ondergronds verder te stromen. Ik heb pech, het heeft geregend en dan is er teveel water. En is het dus een ‘gewone’ rivier.

De Donauquelle.
De Donauquelle.Corno van den Berg
De naam geeft hoop: Donauquelle oftewel de Donaubron. Maar al snel blijkt het incorrect. ,,Deze bron is een van de velen in de buurt,” verheldert gids Barbara Leiber. Het water borrelt hier letterlijk uit de grond met zo’n honderd liter per seconde. En dat op zo’n 870 meter hoogte, middenin in het stadje Donaueschingen. In een bijzondere barokke architectuur.

Ze begonnen destijds aan de Zwarte Zee met meten en zetten om de kilometer een paaltje neer.

We gaan zo’n 400 meter verderop. Hier stroomt het water via de ‘Donautempel’ een riviertje in. Al is het water van de Donau wat weinig in vergelijking met de andere rivier. Huh, wat? Het blijkt een van de twee toevoerrivieren te zijn, de Brigach en de Breg, die beiden zo’n 30 kilometer eerder beginnen.

Maar waarom heet de rivier dan de Donau? ,,Er zijn talloze bronnen van de Donau, niemand weet precies hoeveel. Het is een naam die al honderden jaren wordt gebruikt, terwijl de twee toevoerrivieren in onbekendheid verder leven,” legt Leiber uit. ,,Nog steeds wordt er onderzoek gedaan, maar zijn geleerden het vaak niet eens.”

Ontdek de jonge Donau zelf

Kanoën, fietsen op de oevers van de Donau, geocaching, historische steden, openluchtmusea, bierbrouwerijen en wellness: die vakantieregio Jonge Donau biedt voor elk wat wils. Klik hier voor meer tips voor jouw vakantie aan de Donau.
Meer info: www.die-junge-donau.de/quelle-europas

Het laatste kilometerpaaltje bij de Donau.
Het laatste kilometerpaaltje bij de Donau.Corno van den Berg

Ik loop door het Schlosspark, maar hoe ik ook zoek verder dan een paaltje met 2779 km. kom ik niet. Gids Barbara Leiber helpt. ,,Ze begonnen destijds aan de Zwarte Zee met meten en zetten om de kilometer een paaltje neer. Hier staat de laatste, net buiten het stadje. Simpelweg omdat de mensen destijds ook verward raakten door de diverse rivieren die hier samen komen. Dus werd gestopt met tellen. Sindsdien begint hier officieel de Donau.”

Maar waar begint de Donau dan? ,,De Donau begint ergens in het Zwarte Woud en loopt tot de Zwarte Zee.” Ik hoor het te vaak op deze reis. Al is ‘ergens’ wel wat vaag. Dan maar naar het Zwarte Woud. Die stond toch al op mijn wensenlijst. De zon gaat onder, morgen is er weer een dag.

Zonsondergang.
De zonsondergang.Corno van den Berg

De menukaart is smullen geblazen. Wildrahmsuppe (soep van wild) en reefilet. Het is duidelijk, ik ben in het Zwarte Woud. Het begint te regenen. Is dit water dat uiteindelijk de Donau zal voeden? En helemaal naar de Zwarte Zee stroomt?

Maar ik heb nog een vraag: Hoe zoek je hier de Donau? Ik vraag wat rond en krijg talloze tips. Ik moet in ieder geval naar Todtnau, de Schluchsee, de Wutachschlucht en de Feldberg. Ik pak de kaart erbij. Dat moet wel lukken.


Stop 6: Todtnau-waterval

De Todtnau-waterval; ik had er nog nooit van gehoord. Maar dit is de hoogste natuurlijke waterval van Duitsland. Hij is maar liefst 97 meter hoog en valt in etappes naar beneden. Ik loop er naar toe en zie het water van boven tientallen meters de vallei in kletteren.

De kracht van Todtnau.
De kracht van Todtnau.Corno van den Berg

Ik probeer een foto te maken, maar wordt kletsnat van de mist. En dat is niet de eerste keer op deze reis. Het past wel bij mijn speurtocht. Maar waar komt het water van deze waterval vandaan?

Naast campings en hotels zie ik nog een manier om te overnachten: in een boomtent. Tussen diverse naaldbomen hangen plots wat vreemd uitziende ufo’s.

Ik moet even energie tanken, want ik ga actief het water op.

Het zijn boomtenten vlakbij de Schluchsee, het grootste meer in het Zwarte Woud. Ik ken deze tenten van social media en sindsdien heb ik ze altijd al eens willen proberen. Wat is er mooier dan zwevend te slapen in een bos?

Om binnen te komen moet je even slim zijn. Middenin de tent zit een gat, waardoor je naar binnen klimt. Dit lukt door jezelf omhoog te drukken. Het gaat makkelijker dan het klinkt. Als ik languit ga liggen, zweef ik in de lucht. Althans zo voelt het.

Het Zwarte Woud

Het Hoge Zwarte Woud, op slechts dertig kilometer van Freiburg gelegen, is de populairste vakantieregio van het Zwarte Woud. Oorspronkelijke natuurlandschappen met talrijke attracties. Bijvoorbeeld rondom de Feldberg, met 1.493 meter de hoogste berg van Duitsland buiten de Alpen. Wereldberoemd is de Titisee, de Schluchsee is het grootste meer van het Zwarte Woud.

De Wutachschlucht lokt als de grootste canyon van Duitsland. Een wandelroutenetwerk van 1.700 km leidt langs uitzichten op bossen, bergen en meren. Dit geldt in het bijzonder voor de Genießerpfade in het Hoge Zwarte Woud. Je kunt hier goed fietsen op een van de vele fiets- en mountainbike routes.

Meer info: www.hochschwarzwald.de/

Zo ziet slapen in een boomtent er uit.
Zo ziet slapen in een boomtent er uit.Corno van den Berg

De slaapzak is lekker warm. Langzaam gaat buiten het licht uit. Bij mij ook. Dit is kamperen, maar dan net even anders. Het onweert ’s nachts; oftewel een beetje muziek buiten. In de ochtend nemen de vogels het over. Een heerlijke wekker.

Het ontbijt aan het meer is vers. Met Schwarzwalderschinken, een eitje, vers fruit en veel meer. Het is opvallend rustig.

Suppen op de Schluchsee.
Suppen op de Schluchsee.Corno van den Berg

Ik moet even energie tanken, want ik ga actief het water op. Om te kajakken en suppen. Dit hoogste stuwmeer van Duitsland is een heus waterparadijs. En veel rustiger dan de beroemde Titisee.


Stop 7: Wutachschlucht

Wandelen in de Wutachschlucht, dat klinkt goed. De rivier de Wutach wringt zich hier door het kalksteenlandschap, met een dramatisch landschap tot gevolg. Ik zie diverse oude schelpdieren van een voormalige oerzee. Het is een jong gebied; slechts zo’n 20.000 jaar oud.

De Wutachschlucht.
De Wutachschlucht.Corno van den Berg

Dit behoort tot de Quellregion Donau: oftewel het brongebied van de Donau. Terwijl ik diverse paadjes afstruin zie ik veel steile rotsen langs het water.

Een moeder grote zaagbek zwemt voorbij met maar liefst tien jongen. Ze loodst de kleine pluizebollen handig door de vele stroomversnellingen.

Wandelen door de Wutachschlucht.
Wandelen door de Wutachschlucht.Corno van den Berg

Ook kom ik diverse watervallen tegen. Waaronder een hele bijzondere. Hij heeft geen naam, al wordt het soms liefkozend ‘Marchenwasserfall’ genoemd. Dit is een sprookjeswaterval volgens kinderen die hier met open mond naar kijken.

Ook ik ben totaal verrast; dit vind ik een van de mooiste watervallen die ik ooit heb gezien. Het water komt uit een bron middenin het bos en stroomt door een veld met mos om daarna in honderden stroompjes naar beneden te vallen.

De bijzondere waterval.
De bijzondere waterval.Corno van den Berg
Waarin je je kunt opfrissen en zelfs douchen. Het verbaast me dat deze waterval geen naam heeft. En niet extreem populair is op social media. Ik blij hier nog even.

Het is tegenwoordig een van de meeste populaire gerechten in het Zwarte Woud

Bij de lunch wil ik iets bijzonders proberen; ‘maultaschen’. Een gerecht met talloze legendes. Monniken van het klooster Maulbronn – vandaar de naam ‘Maultasche’ – wilden in de 18e eeuw in de vastentijd ook vlees eten. Dus verstopten ze dit verboden voedingsmiddel voor de ogen van de Heer in een omhulsel van deeg.

Het is tegenwoordig een van de meeste populaire gerechten in het Zwarte Woud. Ik krijg het geserveerd met gebakken uien en kartoffelsalat. En een salade. Oh, en een lokaal biertje natuurlijk.

Het belangrijke water

Water was voor de bewoners van het Hoge Zwarte Woud altijd van groot belang. De kracht van het water dreef de enorme waterraden in talrijke molens aan en levert ook tegenwoordig nog op veel plaatsen elektrische energie.

De door water gevormde natuurlandschappen zoals de Wutachschlucht en de waterval Todtnau trekken jaarlijks honderdduizenden bezoekers. De Schluchsee en de Titisee zijn de ideale bestemmingen voor watersporters. Of je nu houdt van zwemmen, duiken, surfen, zeilen, vissen, kanoen of stand-up paddlen, de mogelijkheden zijn hier eindeloos.


Stop 8: Feldsee en Feldberg

De heuvels zijn inmiddels bergen geworden, de loofbossen zijn veranderd in velden vol naaldbomen. En het sneeuwt. Sneeuw in juni is heel gewoon op de Feldberg, met 1.493 meter de hoogste berg van het Zwarte Woud. Maar de sneeuwbui is net zo snel weer voorbij als dat hij opdook.

Boswachter Achim Laber met zijn hond.
Boswachter Achim Laber met zijn hond.Corno van den Berg

Boswachter Achim Laber komt aanlopen. Met hond. ,,Ja, ik ben denk ik een van de weinige boswachters die zijn hond meeneemt. Maar hier kan het,” lacht hij. Hij vraagt wat ik graag zou willen. De diversiteit zien antwoord ik.

We wandelen naar de Feldsee, een meer in het bos. Is dit ook een toevoer van de Donau? Ik kies het smalle paadje dat omhoog loopt. Er verschijnen steeds meer open gaten in het bladerdak. Met vergezichten. ,,Dit landschap kent op de top een laagalpien klimaat, oftewel geen bomen en struiken. Hooguit een paar,” legt Achim uit.

Wandelen bij de Feldsee.
Wandelen bij de Feldsee.Corno van den Berg

Tot ik op de vlakke top kom, met een moeras vol orchideeën en stroompjes. En ja, dit water zou maar zo het begin van de Donau kunnen zijn. Dit is het hoogste punt dat ik heb gevonden met water. Al kan het ook in de Rijn stromen. Eigenlijk maakt het ook niet uit. De speurtocht zelf was al heerlijk.


Foto-Album