Lokale naam: Parque Nacional Torres del Paine

Torres del Paine Nationaal Park; de naam staat voor indrukwekkende, iconische, granieten torens (Torres), die vaak in een dik wolkendek verkeren, maar ook meren, bergen en gletsjers. Elke hiker kan hier zijn hart ophalen voor een wandeling van een dag tot meer dan een week.

Het decor van Torres del Paine Nationaal Park bestaat uit een massief blok van granietbergen. Opgestuwd door de naastgelegen Patagonische ijskap. De levensader voedt ruige rivieren, robuuste ijsbergen, woeste watervallen en felblauwe meren. Het dieren- en plantenleven is rijk. Met als absolute trots de Andescondor, de grootste vogel ter wereld. Hier is de mens te gast.

Het zijn welklinkende namen: Patagonië en Andesgebergte. Ze ontmoeten elkaar in hun kroonjuweel. Oftewel natuur in optima forma. Dit is één van de ruigste gebieden ter wereld. De elementen houden hier dagelijks huis. Zo kan het in de bergen sneeuwen of stormen, terwijl het dal in de zon ligt. Vier seizoenen in één dag is hier gewoon.

Torres del Paine heeft talloze wandelroutes. De ‘W’ is zelfs wereldberoemd. Voor wie niet wil hiken, is er de mogelijkheid een auto te huren om niets van de fascinerende zonsopgang, met grazende guanaco’s, (die je hier veel tegen komt) te missen.

Torres del Paine National Park
Torres del Paine National Park Ian Plant

Veehouderij
En dat terwijl het aan het begin van de 20e eeuw gebruikt werd voor veehouderij en de houtkap. Het land was in gebruik genomen door koloniale Engelse en Duitse boeren. De overheid heeft het in de jaren vijftig van de vorige eeuw terug gevorderd. Ook al zien veel toeristen het niet; het landschap is ingrijpend veranderd door de duizenden schapen die hier lang hebben rond gelopen. De boeren hebben grote delen plat gebrand. Waarna het nieuwe gras gretig door de graseters kon worden verorberd.

Overigens zijn de ruigste stukken nog intact; simpelweg omdat mens en dier hier niet konden komen. Pas in 1930 werd het laatste deel van dit afgelegen gebied in kaart gebracht. Vanwege de schoonheid werd in 1959 het meer rond Lago-gletsjer tot Nationaal Park verklaard, waarmee een kentering kwam in het denken over het gebied. Steeds meer delen zijn ondertussen beschermd. Inmiddels is het park 1.810 km2 groot. Interessant is te zien hoe de vegetatie (en de dieren) zich hebben hersteld van de massale overbegrazing en bosverbranding. Op enkele soorten na, zoals het Andeshert, dat nog steeds op het punt van uitsterven staat.

Ondanks het menselijk ingrijpen zien wetenschappers Torres del Paine als een relatief ongerept gebied, waar diverse ecosystemen in elkaar overlopen. Waar de lucht en het water nog schoon is. En belangrijke delen van het ecosysteem nog intact zijn. Oftewel, alle van nature hier voorkomende dieren en planten zijn nog aanwezig. In het park zijn 24 soorten zoogdieren en 105 soorten vogels geteld. De dieren hebben zich aangepast aan de ruige omstandigheden. Het merendeel leeft hier het gehele jaar. En, ze zijn (bijna allemaal) opvallend gewend aan mensen.

Het gebied is overigens nog relatief jong. Wetenschappers dateren het Paine-massief op zo’n 12 miljoen jaar. Een baby vergeleken met de Alpen of de Rocky Mountains. De bergen zijn zwaar geërodeerd, met als resultaat drie granieten monolieten. Dit zijn de beroemde Cuernos del Paine (of Tres Torres), met als koning de Cerro Paine Grande met 3.050 meter. De pieken zijn opvallend rozerood van kleur, met een rand van zwarte leisteen.

Het aantal planten in het park ligt op meer dan 200, waaronder zeven soorten orchideeën. Deze groeien vooral in de alpiene graslanden. Het park heeft enkele grote bossen, die gedomineerd worden door de schijnbeuk. Deze beukensoort heeft sierlijke krullende bladeren. Daarnaast kun je er tegen komen: de Chileense vuurstruik (met felrode bloemen), honingpalm en talloze coniferen, bromelia’s, varens en bamboe. Extra bijzonder is de rol van de wind; deze modelleert de meeste bomen. Soms zelfs compleet horizontaal.

Grootste ijsmassa op zuidelijk halfrond

Het immense Campo de Hielo Sur is de grootste ijsmassa op het zuidelijk halfrond. Deze ijsmassa is 200 bij 70 kilometer lang, en telt 48 grote en meer dan 100 kleine gletsjers. Vier daarvan eindigen in Torres del Paine, dit zijn Grey Glacier, Dickson Glacier, Zapata Glacier en Tyndall Glacier. Zij vormen het kloppend hart van dit gebied. Het ijs heeft veel kracht; ze stuwen het gebergte verder omhoog. En voeden deze wildernis met water, terwijl de koude winden van de ijsvlaktes het klimaat beheersen. Een onheilspellende plek, die ongekend is in zijn schoonheid.

Meer informatie: www.conaf.cl/parques/parque-nacional-torres-del-paine/