Alpe d'Huez beklimmen op de fiets

Voor veel Nederlandse wielerliefhebbers heeft deze berg bijna iets mythisch. Dat komt niet alleen door de Tour de France, maar ook door alle Nederlandse successen hier. Bocht nummer zeven staat zelfs bekend als de Hollandse bocht. Tijdens de Tour verandert die plek in een zee van oranje supporters, rook en lawaai.

Ik vroeg het me al jaren af. Dus besloot ik het zelf te proberen. In de sneeuw. Zonder echte klimervaring. Dit is mijn ervaring, aangevuld met praktische tips voor jouw eigen beklimming van de Alpe d’Huez. Op televisie oogt alles nog redelijk overzichtelijk. Tot je zelf beneden in Bourg d'Oisans staat en omhoog kijkt.

De Alpe d’Huez behoort tot de meest iconische beklimmingen van de Tour de France. De klim start in het dorp Bourg d’Oisans en slingert zich via 21 haarspeldbochten omhoog naar het wintersportdorp Alpe d’Huez op 1.860 meter hoogte.

De berg kreeg onder Nederlanders een bijna mythische status door de vele successen van Nederlandse renners als Joop Zoetemelk, Hennie Kuiper en Steven Rooks. Ook Alpe d’HuZes, waarbij deelnemers de berg meerdere keren beklimmen voor KWF Kankerbestrijding, heeft daar aan bijgedragen. Maar ook zonder al te veel ambitie is deze klim bijzonder. Vooral omdat vrijwel iedere fietser hem op zijn eigen tempo kan doen.

Ik ging omhoog met Eric Vuillemin, een lokale fietser die de berg al meer dan honderd keer heeft beklommen. Terwijl sneeuwvlokken in mijn gezicht sloegen en de wind steeds harder werd, bleef hij opvallend rustig. “Wilskracht brengt je boven,” zei hij.

En daar kreeg hij gelijk in. Zelfs als je geen ervaren klimmer bent kun je boven komen, zolang je jezelf niet opblaast in de eerste kilometers. Neem gewoon de tijd. Het uitzicht en het gevoel boven maken veel goed.

Een van de bekendste plekken onderweg is bocht nummer zeven: de beroemde Hollandse bocht. Tijdens de Tour de France verandert deze plek vaak in een enorme oranje feestlocatie vol Nederlandse supporters.

Ook buiten de Tour blijft het een bijzondere plek om even te stoppen. Al was dat in mijn geval vooral om mijn bevroren handen weer enigszins gevoel te geven.

De klassieke beklimming vanuit Bourg d'Oisans is ongeveer 14 kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van bijna 8 procent. Dat klinkt misschien nog redelijk, maar vooral de eerste kilometers zijn pittig. Sommige stukken gaan ruim boven de 10 procent. Wat me vooral opviel: de klim stopt eigenlijk nergens echt. Je blijft maar omhoog rijden.

• Lengte: circa 14 kilometer
• Hoogteverschil: ongeveer 1.120 meter
• Gemiddeld stijgingspercentage: 7,9%
• Aantal haarspeldbochten: 21

Gelukkig vlakt de weg in vrijwel iedere haarspeldbocht iets af. Dat zijn de momenten waarop je heel even kunt bijkomen voordat het volgende steile stuk begint. Zelf fietste ik omhoog tijdens koud en wisselvallig weer. Hoger op de berg lag zelfs nog sneeuw langs de weg. Lokale fietsers gaven me onderweg steeds dezelfde tip: begin rustig. De grootste fout die mensen maken is dat ze zich in de eerste kilometers al opblazen.

Ja, absoluut. Je hoeft echt geen ervaren wielrenner te zijn om boven te komen merkte ik. Een redelijke conditie helpt natuurlijk, maar uiteindelijk draait het vooral om tempo houden en niet te snel starten. Juist dat maakt Alpe d'Huez zo bijzonder. Vrijwel iedereen kan deze klim doen, zolang je accepteert dat het en uitdaging wordt. En eerlijk is eerlijk: boven komen voelde echt als een overwinning.

De beste reistijd voor Alpe d'Huez is van juni tot en met september. In deze maanden zijn de wegen vrijwel altijd sneeuwvrij en is het weer het meest stabiel. Vertrek bij voorkeur vroeg in de ochtend. Niet alleen vanwege de rust, maar ook omdat het later op de dag behoorlijk warm kan worden op de open stukken van de klim.

Juli en augustus zijn het drukst, zeker rond de Tour de France. Wie wat rustiger wil fietsen, kiest beter voor juni of september. Dan zijn de temperaturen vaak aangenamer en is het een stuk minder druk op de berg.